Η 11η Ιούνη έχει καθιερωθεί ως Διεθνής Ημέρα Μακροχρόνιων Αναρχικών Κρατουμένων, με αφορμή την κάθειρξη του Jeff Luers σε ποινη 22 ετών για τον εμπρησμό οχημάτων στο Όρεγκον, πράξη που είχε ως πολιτικό κίνητρο την εναντίωση στην περιβαλλοντική καταστροφή και το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Η φυλακή αποτελεί έναν θεσμό που διατηρεί και οξύνει την ταξική ανισότητα και εκμετάλλευση, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα την πολιτική και κοινωνική πειθάρχιση. Όντας άμεσα συνδεδεμένη με την αστική δικαιοσύνη και επομένως με τις επιταγές του κράτους και του κεφαλαίου, η φυλακή αποτελεί ένα μέσο εγκλεισμού και απομόνωσης όπου καταλήγουν αναρχικές/οί, κομμουνιστές/ριες, επαναστάτες/ριες. Το κράτος, μέσω της φυλακής στοχεύει στο να κάμψει το πνεύμα και τη δράση των αγωνιστών/ριών και να τους αποκόψει από το υπόλοιπο κοινωνικό πεδίο. Η ταξικότητα και η εκδικητικότητα της αστικής δικαιοσύνης είναι φανερή όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση πολιτικών πράξεων, απειλή της ιδιοκτησίας ή απλά και μόνο πολιτικών φρονημάτων. Έτσι έχουμε δει το σύντροφο Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη να καταδικάζεται σε 14 χρόνια κάθειρξης για την υπόθεση της “Οργάνωσης Επαναστατική Αυτοάμυνα”, τις αναρχικές συντρόφισσες Μαριάννα Μ. και Δήμητρα Ζ. να καταδικάζονται σε 19 και 8 έτη κάθειρξης αντίστοιχα, απλώς και μόνο επειδή υπερασπίστηκαν την αναρχική τους ταυτότητα, την επαναστατική βία των καταπιεσμένων και τη μνήμη του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη εντός του δικαστηρίου, τον κομμουνιστή αντάρτη Δημήτρη Κουφοντίνα να έχει εκτίσει ήδη 23 χρόνια στη φυλακή, ενώ ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος εξέτισε 24 χρόνια και αποφυλακίστηκε μόλις λίγες εβδομάδες πριν. Πολλές διατάξεις άλλωστε περί αποφυλακίσεων και αδειών είναι φωτογραφικές για την περίπτωση της 17 Νοέμβρη. Στην τελευταία περίπτωση, ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας άσκησε αναίρεση κατά της απόφασης αποφυλάκισης του Α. Γιωτόπουλου, ενώ ο υπουργός δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, δήλωσε ότι η ισόβια κάθειρξη θα μπορούσε να μετατραπεί από 25 σε 30 έτη. Στην περίπτωση του Δ. Κουφοντίνα, έχει γίνει πολλές φορές άρνηση αδειών και απόρριψη αίτησης αποφυλάκισης, λόγω του ότι δεν αποκήρυξε τη δράση του. Σε άλλη περίπτωση, ο Νίκος Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, εκτίει πολυετή ποινή κάθειρξης, ενω έχουν απορριφθεί έξι αιτήσεις υφ’ όρων απόλυσης που έχει κάνει, ακριβώς επειδή δεν κάνει δηλώσεις μετάνοιας και υπερασπίζεται περήφανα τις αναρχικές αξίες και την επαναστατική δράση του Ε.Α. Είναι πολλά ακόμα τα παραδείγματα αγωνιστών και αγωνιστριών που έχουν βρεθεί για χρόνια ή βρίσκονται ακόμα στη φυλακή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τους συντρόφους Γ. Καρατσώλη και Σοφοκλή Τουτζιαράκη οι οποίοι έχουν καταδικαστεί πρωτόδικα για 7 ληστείες (τραπεζών, ΕΛΤΑ, σουπερ μάρκετ) σε μία δίκη παρωδία με επιβαλλόμενες ποινές 21 και 25 χρόνια αντίστοιχα όντας προφυλακισμένοι από τον Ιανουάριο του 2023, ενώ ταυτόχρονα αυτή τη χρονική στιγμή 5 αναρχικοί σύντροφοι και 1 αναρχική συντρόφισσα έχουν προφυλακιστεί με ένα κλασσικά διογκωμένο κατηγορητήριο για κάθε ανεξχνίαστη ληστεία τραπεζών των τελευταίων χρόνων, οι οποίοι ανέλαβαν την απαλλοτρίωση στην Κάτω Τιθορέα και υπερασπίστηκαν την αναρχική τους ταυτότητα. Φυσικά πέρα από τις μακροχρόνιες ποινές, δεν ξεχνάμε στο ιστορικό της καταστολής όλα τα συντρόφια και αγωνιστές που προφυλακίστηκαν ή και καταδικάστηκαν ακόμη και πρωτόδικα με στημένα κατηγορητήρια κυρίως αναφορικά με το στήσιμο “τρομοκρατικών” οργανώσεων στερώντας τους την ελευθερία τους, με πρόσφατα παραδείγματα τον Νίκο Ρωμανό, Δημήτρηκαι Α.Κ. για την υπόθεση των Αμπελοκήπων, τον Αντρέα Φλώρο και λίγο παλιότερα Βαγγέλη Σταθόπουλο, Τάσο Θεοφίλου, Παντελή, Ηριάννα και πολλούς άλλους.
Η αυστηροποίηση του Ποινικού Κώδικα, έχει ως στόχο την πειθάρχιση της κοινωνικής βάσης, καθώς λειτουργεί ως φόβητρο ώστε να αποθαρρύνει τους καταπιεσμένους από το να αντισταθούν. Για αυτούς τους λόγους ποινικοποιούνται περαιτέρω οι πορείες, οι καταλήψεις, οι απεργίες, και εφαρμόζονται οι αντιμεταναστευτικοί νόμοι.
Πέρα όμως από τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες, στις φυλακές αιχμαλωτίζονται τα πιο υποτιμημένα κομμάτια της εργατικής τάξης και οι πιο περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες. Πάνω από το 50% των κρατουμενων στις ελληνικές φυλακές είναι μετανάστες/ριες, πολλοί εκ των οποίων με την κατασκευασμένη (τις περισσότερες φορές) κατηγορία του διακινητή. Το Νοέμβριο του 2025, όταν μετανάστες προσπάθησαν να αποδράσουν από την κλειστή δομή της Σιντικής Σερρών, η απάντηση της αστικής δικαιοσύνης ήταν η καταδίκη σε φυλάκιση 30 εξ αυτών. Σε μία ζωή όπου για τους μετανάστες/ριες επιφυλλάσσει είτε δολοφονίες στα σύνορα είτε άγρια εργασιακή εκμετάλλευση και ρατσισμό, η αστική δικαιοσύνη διασφαλίζει ότι θα αποθαρρύνει τις μετανάστριες με κάθε μέσο απο το να αντισταθούν. Την ίδια ώρα, στις φυλακές καταλήγουν τοξικοεξαρτημένοι/ες, ρομά, ανήλικα άτομα, φτωχοδιάβολοι και μικροπαραβατικοί, που δε χωράνε στις νόρμες του καπιταλισμού. Παρατηρούμε, επομένως, ότι με πολιτικά και ταξικά κριτήρια το κράτος αποφασίζει να φυλακίσει αγωνιστές/ριες και καταπιεσμένους/ες.
Στον απόηχο του ποινικού λαϊκισμού και αυταρχισμού, τα αδιέξοδα της αυστηροποίησης του Ποινικού Κώδικα είναι καθημερινά και τρομακτικά ορατά. Μακριά από εμάς οποιαδήποτε λογική εξευγενισμού και βελτίωσης των φυλακών καθώς μόνο η ισοπέδωση τους αποτελεί στόχο ενός ριζοσπαστικού και αντιεξουσιαστικού κινήματος, δεν μπορούμε παρ’ολα αυτά να αγνοούμε τις συνθήκες των φυλακών να αγωνιζόμαστε για την αξιοπρεπή διαβίωση των κρατουμένων η οποία όλο και συρρικνώνεται σε κάθε νομική μεταρρύθμιση. Ο υπερπληθυσμός που ξεπερνάει πολλές φορές το 200% (βλέπε φυλακές Βόλου), η τεράστια αύξηση των κρατουμένων και δη στους ανηλίκους τα τελευταία δύο χρόνια με τα ποσοστά να ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, δημιουργούν επιπρόσθετα προβλήματα στις ήδη άθλιες συνθήκες των φυλακών ενώ η υγειονομική περίθαλψη είναι ανύπαρκτη. Τους δύο τελευταίους μήνες γινόμαστε μάρτυρες 9 νεκρών κρατουμένων στις φυλακές Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα επιβεβαιώνοντας τις αποκρουστικές συνθήκες κράτησης και υγειονομικής φροντίδας. Κάνουμε ξεκάθαρο ότι όλοι αυτοί οι θάνατοι βαραίνουν τον κρατικό μηχανισμό και συγκαταλέγονται στην τεράστια λίστα των κρατικών δολοφονιών.
Στην άλλη πλευρά της Μεσογείου, το ισραηλινό κράτος, κατά τη χρόνια γενοκτονία και εθνοκάθαρση που διεξάγει κατά των Παλαιστινίων, φυλακίζει χιλιάδες Παλαιστίνιους με πολιτικά-ταξικά-φυλετικά κριτήρια. Οι Παλαιστίνιοι/ες κρατούμενοι/ες στις ισραηλινές φυλακές ξεπερνούν τις 9.600. Σε πολλές περιπτώσεις Παλαιστίνιοι/ες παραμένουν δεκάδες χρόνια στις ισραηλινές φυλακές, δέχονται βασανισμούς ή και δολοφονούνται εντός τους. Πρόσφατα το ισραηλινό κράτος ενέκρινε νόμο που επιτρέπει τη θανατική ποινή Παλαιστίνιων κρατουμένων. Το ισραηλινό κράτος κάνει ό,τι περνάει απο το χέρι του, με τη συναίνεση πολλών ακόμη κρατών, για να καταστείλει και να καταπνίξει τις αντιστάσεις του εσωτερικού εχθρού, δηλαδή των Παλαιστινίων.
Οφείλουμε να χτίζουμε γέφυρες με όσους ανθρώπους πλήρωσαν την πολιτική τους δράση με το τίμημα της ελευθερίας τους και να τους υπενθυμίζουμε ότι παρά τη θέληση του κράτους, οι αχμάλωτοι/ες του κοινωνικού και ταξικού πολέμου δεν ειναι μόνοι/ες. Η αλληλεγγύη και ο αγώνας ανοίγουν το δρόμο στις κραυγές και στα συνθήματα εντός των τειχών ώστε να βγουν και έξω από αυτά, μέχρι τους δρόμους και τα οδοφράγματα. Μεχρι να χτίσουμε ένα κόσμο ελυθερίας και ισότητας, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Δύναμη στους μακροχρόνια αναρχικούς/ες-κομμουνιστές/ριες- επαναστάτες/ριες κρατούμενους/ες
Φωτιά στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
Λευτεριά στους παλαιστινίους κρατουμένους
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης