Ανάρες – Ομάδα Δράσης & Αλληλεγγύης

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ  ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/5, 10:30, ΚΑΜΑΡΑ

    Τον Μάη του 1886 δεκάδες χιλιάδες απεργοί στις ΗΠΑ εξεγείρονται διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, με αιχμή την καθιέρωση του 8ώρου. Οι δολοφονικές κατασταλτικές ενέργειες που ακολουθούν, με πυροβολισμούς στο ψαχνό στο συγκεντρωμένο πλήθος, αλλά και η καταδίκη σε θάνατο 8 αναρχοσυνδικαλιστών ακολουθούνται από συνέχιση και εξάπλωση του εργατικού κινήματος που επιφέρει επί μέρους νίκες και προσωρινά καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τις επόμενες δεκαετίες η πρωτομαγιά καθιερώθηκε ως μέρα εργατικών αγώνων, η επανανοηματοδότησή της  πολλές φορές οδήγησε σε εξεγερτικές συνθήκες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη και την μεγαλειώδη πορεία των καπνεργατών που συνοδεύτηκε από σκληρή καταστολή και τελικά 12 δολοφονίες απεργών.

140 χρόνια μετά, το καπιταλιστικό σύστημα, ως τρόπος καθολικής οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας, συνεχίζει να ρυθμίζει κάθε πτυχή της ζωής και της καθημερινότητας, να εισχωρεί σε κάθε πεδίο, ορατό ή αόρατο, καθιστώντας το πεδίο κερδοφορίας της αστικής τάξης και να αναπαράγεται μέσα από την διαιώνιση των ταξικών καταπιέσεων. Σε αυτή την μακρά περίοδο των 140 χρόνων, είδαμε αυτό το σύστημα, να παίρνει διάφορες μορφές και να χρησιμοποιεί κάθε όπλο που διαθέτει στην φαρέτρα του, άλλοτε με απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα, άλλοτε με τον μανδύα του κοινωνικου κράτους, ακόμα και με τεχνοκρατικές διακυβερνήσεις, και ό,τι άλλο χρειάστηκε έτσι ώστε να προστατεύσει ανά τα χρόνια, την κυριαρχία της αστικής τάξης και του κεφαλαίου απέναντι στην κοινωνική βάση. Πάντα σε συνάρτηση με τις κοινωνικές συνθήκες και τις σύγχρονες, σε κάθε εποχή, διεκδικήσεις και αγώνες της εργατικής τάξης, με τα κράτη να παίζουν σημαίνοντα ρόλο σε όλη αυτή την προσπάθεια,ως μεσάζοντες στην πάλη των τάξεων και φυσικά ως θεματοφύλακες των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Στο σήμερα, έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από μια άτακτη επιθετικότητα από την πλευρά του κεφαλαίου. Ξεκινώντας από τους χώρους εργασίας, η κατάσταση δείχνει να χειροτερεύει μέρα με την μέρα και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: 201 άνθρωποι  μέσα στο 2025 δολοφονήθηκαν εν ώρα εργασίας στα σύγχρονα σφαγεία που έχει ετοιμάσει το κεφάλαιο για την εργατική τάξη. Άνθρωποι που δεν έγιναν πρώτο θέμα στα δελτία των μεγαλοκαναλιών, δεν εξέδωσαν για αυτούς δεκάδες συλληπητήριες ανακοινώσεις, ούτε χύθηκαν κροκοδείλια δάκρυα, δεν βρήκαν το δίκιο τους οι συγγενείς τους σε αίθουσες δικαστηρίων. Ακόμα βέβαια και να το έβρισκαν, δεν θα απάλυνε τον πόνο και την δυστυχία όλων αυτών των ανθρώπων, ωστόσο αποτελεί και αυτό το γεγονός, μια ακόμα απόδειξη της εχθρικής φύσης κράτους και κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη. Άλλωστε, είναι το κεφάλαιο αυτό που έχει ως μοναδική γλώσσα την γλώσσα του χρήματος και του κέρδους, και όχι οι άνθρωποι που αποτελούν την κοινωνική βάση.

Πριν λίγο καιρό, πέντε εργάτριες δολοφονήθηκαν για τα κέρδη των αφεντικών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα στα Τρίκαλα. Πέντε νεκρές της τάξης μας, οι οποίες βίωναν τόσο την έμφυλη όσο και την ταξική εκμετάλλευση ως γυναίκες, μητέρες και φτωχές εργάτριες. Οι συγκεκριμένες εργάτριες, είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται στις βραδινές βάρδιες, έτσι ώστε να καταφέρνουν να ανταπεξέρχονται στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα, το να ασχολούνται δηλαδή με τα παιδιά και τα υπόλοιπα “καθήκοντα” τους. Η εκμετάλλευση των γυναικών τόσο για την κοινωνική αναπαραγωγή, δηλαδή την παραγωγή και την άμισθη φροντίδα της οικογένειας, όσο και για την εργασία τους συνιστούν δομικό στοιχείο του  καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όλα αυτά συνθέτουν ένα ψηφιδωτό άμισθης και μη ορατής εργασίας, το οποίο ενίοτε σε κάποιες περιπτώσεις είναι ακόμα πιο σκληρό και επίπονο ακόμα και από το ίδιο το 8ωρο-10ωρο-12ωρο στην δουλειά.

Οι δολοφονίες εργατριών είναι η άμεση συνέπεια και η αιχμή του δόρατος των πολιτικών του κεφαλαίου, απόληξη μιας γενικότερης επίθεσης σε κεκτημένα και διεκδικήσεις προηγούμενων ετών. Οι κρατικές επιλογές, ιδίως των τελευταίων ετών , έχουν λύσει τα χέρια των αφεντικών : κατάργηση 8ώρου, μηδαμινά μέτρα ασφαλείας, απελευθέρωση των απολύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, απουσία συλλογικών συμβάσεων εργασίας, πενιχροί μισθοί σε σχέση με το κόστος ζωής, απλήρωτες υπερωρίες, ποινικοποίηση απεργιών και συνδικαλιστικών αγώνων και πολλά άλλα. Καθάρματα όπως οι Κατρούγκαλος, Χατζηδάκης και Κεραμέως ( ενδεικτικά ονόματα υπουργών που διετέλεσαν στο υπουργείο εργασίας τα τελευταία χρόνια) έχουν βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους στην διαμόρφωση της σημερινής καθημερινότητας, εξυπηρετώντας φυσικά, τις κρατικές πολιτικές και τον συνολικότερο σχεδιασμό. Όλη αυτή η συνθήκη, όπως έχει διαμορφωθεί, καταρρίπτει φυσικά μύθους και αφηγήματα της κυριαρχίας περί εκσυγχρονισμού και νέας πραγματικότητας για τους εργαζόμενους/ες. Η αλήθεια είναι μία: όσο τεχνολογικά επιτεύγματα κτλπ θα χρησιμοποιούνται εντός του καπιταλιστικού πλαισίου θα είναι, ως επί το πλείστον, προς όφελος της αστικής και εις βάρος της εργατικής τάξης.

Ειδική μνεία στο παζλ της εργατικής τάξης, θα πρέπει να γίνει, στο πλέον εξαθλιωμένο κομμάτι αυτού, που είναι οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί. Αν η ζωή της ντόπιας εργατικής τάξης αποτελεί ένα νούμερο στους υπολογισμούς κερδών που βρίσκονται στα συρτάρια των αφεντικών, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι μετανάστριες πολλές φορές μπορεί να μην είναι ούτε αυτό. Η απόλυτη εξαθλίωση, με απασχόληση συνήθως στον πρωτογενή τομέα, έχοντας ως μεροκάματο ένα πιάτο φαγητό ή κάποιο ευτελές ποσό για ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια και τις ζωές τους στην αναζήτηση της επιβίωσης ή ενός καλύτερου μέλλοντος. Διαστρωματώσεις όπως αυτή καθιστούν το σημερινό προλεταριάτο ενα μη ομογενοποιημένο σύνολο, που πολλές φορές αναζητά τον εχθρό του εντός του ίδιου του σώματός του. Αυτός είναι ενας διαχωρισμός, επιβαλλόμενος από την κυριαρχία ώστε να εγκαθιδρύσει την υπεροχή της και την ασφάλεια της. Ενας διαχωρισμός που οφείλουμε να σπάμε συνεχώς, κάθε μέρα.

Μέσα λοιπόν στο παραπάνω πλαίσιο, η κρατική προπαγάνδα σε μια προσπάθεια να κάνει το άσπρο μαύρο της αμείλικτης πραγματικότητας επιδίδεται σε κουβέντες περί ανάπτυξης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των ζωών μας. Ξεχνάει βέβαια να διευκρινίσει ποιοι στα αλήθεια αναπτύσσονται και ποιών το επίπεδο ζωής όντως ανεβαίνει. Οι -όλων των ειδών- τελευταίες κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος φορτώθηκαν εξ’ ολοκλήρου στις πλάτες της κοινωνικής βάσεως. Οι περίοδοι αυτοί αποτέλεσαν και αποτελούν όντως περίοδο ραγδαίας ανάπτυξης των κεφαλαιοκρατών. Πιο απλά, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί εντυπωσιακά κάθε είδους κρίση που θα συναντήσει στον δρόμο του, ενίοτε τις γεννά και το ίδιο, και καταφέρνει να βγει  περισσότερο χαλυβδωμένο και μεγαλύτερο από αυτές. Τι αφήνουν οι κρίσεις αυτές στην εργατική τάξη: υπέρογκο κόστος ζωής, φτωχοποίηση και εξαθλίωση. Δεν μας προκαλεί λοιπόν έκπληξη όταν ακούμε επίσημα κρατικά χείλη να μιλόυν για μεγάλους δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας. Όντως το κράτος, ως εκ φύσεως υπηρετής των συμφερόντων του κεφαλαίου, παρουσιάζει ανάπτυξη για αυτό, ανάπτυξη που πληρώνουμε με αίμα όλοι και όλες εμείς στην καθημερινότητα μας. Η τρομοκρατία, στην γλώσσα των απλών ανθρώπων και της κοινωνικής βάσης, είναι τα ακριβά ενοίκια, οι πενιχροί μισθοί, οι υπέρογκοι λογαριασμοί, τα ακριβά βασικά αγαθά και τρόφιμα, η αδυναμία πρόσβασης στην υγεία και στην παιδεία.

Αναφερόμενοι/ες στην τωρινή πολιτική και κοινωνική συνθήκη, δεν μπορούμε να παραλείψουμε τις γεωπολιτικές και πολεμικές εξελίξεις που συνταράσουν την καθημερινότητα. Η σφαγή των Παλαιστινίων συνηθίζεται με αμείωτο ρυθμό, όσο και αν η δυτική προπαγάνδα προσπαθεί να στρέψει αλλού τα βλέμματα και να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, παίζοντας κρυφτό πίσω από μια επίπλαστη εκεχειρία,οι όροι της οποίας συντάχθηκαν στα δυτικά ανάκτορα και  την οποία εξαναγκάστηκε ο παλαιστινιακός λαός να αποδεχθεί. Κατά την διάρκεια αυτής της εκεχειρίας λοιπόν, η Γάζα, η δυτική όχθη και τα υπόλοιπα παλαιστινιακά εδάφη παραμένουν το νουμέρο ένα σφαγείο παγκοσμίως με τους βομβαρδισμούς, τις δολοφονίες και τις κτηνωδίες από το ισραηλινό κράτος να είναι καθημερινά φαινόμενα.

Ταυτόχρονα, διανύουμε μια περίοδο όπου το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται σε ένα πολεμικό, επιθετικό διαμοιρασμό της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο καπιταλιστικός πόλος ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ και ΕΕ, εκτός από την γενοκτονία των Παλαιστινίων, διεξάγει πόλεμο στη Μέση Ανατολή με επιθέσεις στο Ιράν, με εισβολή στον Λίβανο,με την πρόσφατη εισβολή στη Βενεζουέλα και με τον οικονομικό στραγγαλισμό και εμπάργκο των ΗΠΑ απέναντι στο λαό της Κούβας. Τα προσωπεία των καλών δυτικών κρατών που διεξάγουν πολέμους και σκοτώνουν λαούς στην Μέση Ανατολή για να τους “εκπολιτίσουν” έχουν πέσει προ πολλού και η συγκεκριμένη προπαγάνδα δεν έχει πλέον παρά, ελάχιστη, απήχηση σε όσους και όσες αρνούνται να δουν ή κρύβουν σκοπίμως την πραγματικότητα. Τα δυτικά κράτη και η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν αποσκοπεί σε τίποτα αλλό παρά στην ανάπτυξη των κεφαλαίων τους και στην εδραίωση και την υπεροχή  τους σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της παγκόσμιας πίτας. Η στόχευση αυτή περνάει μέσα από την εξάπλωση του δυτικού κεφαλαίου στα εδάφη στα οποία επιτίθεται.

Το μάρμαρο φυσικά πληρώνεται για μια ακόμη φορά από τις κοινωνικές βάσεις και τις εργατικές τάξεις των κρατών που δέχονται όλες αυτές τις πολεμικές επιθέσεις. Για παράδειγμα, το πρώτο χτύπημα των ΗΠΑ – Ισραήλ και των συμμάχων τους απέναντι στο Ιράν, ήταν σε ένα σχολείο θηλέων, όπου βρήκαν φρικτό θάνατο 160 κοπέλες. Οι θάνατοι και οι δολοφονίες είναι το αποκορύφωμα όλων αυτών που σε συνεργασία με τον εκτοπισμό, την εξαθλίωση και την φτώχεια δημιουργεί μια κόλαση επί γης για τους λαούς, όσο οι ισχυροί δίνουν την μάχη για τα μεγάλα συμφέροντα. 

Το ελληνικό κράτος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, συγκεκριμένα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που έχει συμφέροντα στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Στενά του Ορμούζ και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή λόγω του παγκόσμιου εμπορίου καυσίμων, αλλά και συντασσόμενο με την στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, είναι ενεργό κομμάτι του προβλήματος, του πολέμου στη Μέση Ανατολή και της όξυνσης των παγκόσμιων διακρατικών ανταγωνισμών και της διεθνούς αντεπανάστασης.Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία -συμβάλλοντας στο χρόνιο εμπάργκο και την ανθρωπιστική κρίση που προκαλεί η Σαουδική Αραβία στο λαό της Υεμένης-, ενώ έχει διακηρύξει και την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στη Γάζα. 

Την ίδια ώρα, η πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους στρέφει τα βέλη της και στο εγχώριο προλεταριάτο, το οποίο το προετοιμάζει να γίνει κρέας στα κανόνια των πολέμων των ισχυρών. Ως εκ τούτου, πέρασε νόμο που καθιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου υποχρεωτική τη στρατιωτική θητεία, που ενεργοποιεί την εθελοντική στράτευση γυναικών, και που συνολικά προετοιμάζει την ήδη φτωχοποιημένη κοινωνική πλειοψηφία να ενδιαφερθεί για τη συμμετοχή στους πολέμους και όχι για την καλυτέρευση των ζωών της που καταπατώνται από την ελληνική αστική τάξη.

Τέλος, πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η δίκη για τα συντρόφια της υπόθεσης των Αμελοκήπων. Η πρωτόδικη απόφαση καταδίκασε τις συντρόφισσες μας Μαριάννα Μ. και Δήμητρα Ζ. για την υπόθεση, ενώ αυτοεξευτελιζόμενο αθώωσε τους άλλους 3 (Ν. Ρωμανό, Δημήτρη και Α.Κ.) που ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός είχε προφυλακίσει για 1.5 χρόνο. Η καταδίκη των συντροφισσών βασίστηκε κυρίως στον τρομονόμο 187α για την σύσταση δηλαδή και την συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Αν αφήσουμε στην άκρη το δικονομικό κομμάτι, τις γελοίες συνθήκες διεξαγωγής της δίκης και το αναμενόμενο της απόφασης, είναι δεδομένο και κοινώς αποδεκτό ότι η χρήση του όρου τρομοκρατία αποτελεί ένα νομικό όπλο- δημιούργημα της δικαστικής αρχής με μηδενικό κοινωνικό έρεισμα, όπως άλλωστε και το σύνολο του ποινικού κώδικα. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, είναι μονάχα η βία του κεφαλαίου, του κράτους και των τσιρακίων του, που πραγματικά τρομοκρατεί την κοινωνική βάση. Τις ενέργειες που αποσκοπούν στην κοινωνική επανάσταση και την ταξική χειραφέτηση, η εργατική τάξη κάθε άλλο παρά ως τρομοκρατικές για την ίδια τις εκλαμβάνει: βρίσκει σε αυτές ένα όραμα και μια ελπίδα, μια προοικονομία από αυτό που καμιά αρχή και κανένα κράτος δεν μπορεί σε βάθος χρόνου να εμποδίσει, την πτώση δηλαδή του συστήματος καταπίεσης και εκμεττάλευσης. Γεγονός που φάνηκε ξεκάθαρα και κατά την διάρκεια του δικαστηρίου, όπου συγκρούστηκαν η αξιοπρέπεια και η υπεράσπιση των δράσεων των συντροφιών μας, απέναντι στην συμμορίτικη, στείρα και αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα στάση και εικόνα δικαστών και ΕΛΑΣ. 

Ποιος δρόμος λοιπόν απομένει στην εργατική τάξη για την ανατίμηση της; Για εμάς η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν θέλει ιδιαίτερη σκέψη, ούτε δισταγμούς. Είναι πλέον σαφές, μετά από τόσα χρόνια και τόσα στάδια από τα οποία πέρασε η κοινωνική πραγματικότητα, για να το σκεφτόμαστε διπλά και τριπλά. Το σύμπλεγμα κράτους και κεφαλαίου απέτυχε παταγωδώς να δώσει στην κοινωνική βάση ότι αυτή αξιώνει και αξίζει, ενίοτε δε, της στέρησε και της στερεί βασικά αγαθά. Το σύστημα αυτό της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δυνατών και των πλουσίων αυτού του κόσμου. Δεν μπορεί να βελτιώσει τις ζωές μας γιατί δεν είναι κατασκευασμένο για αυτό. 

Σε αυτά τα 140 χρόνια και ακόμα και από καταβολής καπιταλιστικού συστήματος, για εμάς είναι σαφές ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός της αντίστασης, της αντεπίθεσης και τελικά της ανατροπής, της κοινωνικής επανάστασης. Το καπιταλιστικό σύστημα  δεν εξανθρωπίζεται, ανατρέπεται. Η ανατροπή αυτή δεν μπορεί να εκκινήσει και να συμβεί, από οποιονδήποτε άλλο, εκτός από εκείνες ακριβώς τις ομάδες που υφίστανται τις καταπιέσεις που αυτό γεννάει. Το προλεταριάτο οφείλει να δώσεις τις μάχες του  που θα το οδηγήσουν σε αυτή την ανατροπή : με ακηδεμόνευτους και αδιαμεσολάβητους αγώνες, μακριά από την ανάθεση και τον υποταγμένο συνδικαλισμό, με καθημερινές διεκδικήσεις από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη εμείς πιστεύουμε ότι μπορούμε να πάρουμε ότι δικαιωματικά μας ανήκει. 

Δεν φανταζόμαστε το μέλλον, το δικό μας και των επόμενων γενιών, πίσω από μια ατέρμονη γραμμή παραγωγής για 10 ή 12 ώρες, σε μια οθόνη σε γραφείο, στην πώληση προϊόντων που δεν μπορούμε να αγοράσουμε, σε καμπς ή σε φυλακές. Το φανταζόμαστε σε αγώνες, σε διεκδικήσεις, νικηφόρες ή μη, σε μάχες μαζί με όλες τις υπόλοιπες καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες απέναντι στους ισχυρούς και τους καταπιεστές μας. Σε πορείες, σε απεργίες, σε καταλήψεις για μια κοινωνία χωρίς εκμεττάλευση, ρατσισμό και καταπίεση αλλά με ισότητα και αλληλεγγύη. Σε αυτές τις μάχες δεν θέλουμε καθοδηγητές, ηγέτες και διαχειριστές.  O αγώνας ξεκινά από την διεκδίκηση του πιο μικρού, του πιο καθημερινού, καταλήγει όμως στην καταστροφή αυτής της κοινωνικής δόμησης, σε έναν νέο κόσμο, ο οποίος υπάρχει ίσως μόνο στον συλλογισμό μας, όσο όμως τον φέρνουμε μέσα στους αγώνες μας είναι πραγματικός. 

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΣΕ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ Μ., ΔΗΜΗΤΡΑ Ζ.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ, ΑΠΟ 5/2, ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ 

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Φωτογραφίες από την παρουσία της ομάδας στην πανελλαδική πορεία που καλεστηκε στην πόλη των Τρικάλων το Σάββατο 25/4, για την εργοδοτική δολοφονία των 5 εργατριών στο σφαγείο της μπισκοτοβιομηχανιας Βιολαντα.
Η πορεία κινήθηκε σε κεντρικούς δρόμους της πόλης. Είχε δυναμικό παλμό και φωναχτηκαν συνθήματα κατά της φτώχειας και της εξαθλίωσης που γεννά το καπιταλιστικό σύστημα και αντιπολεμικού περιεχομένου.

Η αλληλεγγύη όπλο των εργατών,
πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών

Εργατικά ατυχήματα και σφαίρες στο ψαχνό,
τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ

Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης.

Πανελλαδική συγκέντρωση / διαδήλωση για την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας “Βιολάντα¨στα Τρίκαλα

Σάββατο 25/4, 13:00, πλατεία Ρήγα Φεραίου, Τρίκαλα

Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.

Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.

Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.

Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.

Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.

ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

Διανύουμε μία περίοδο όπου το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται σε ένα πολεμικό, επιθετικό διαμοιρασμό της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο καπιταλιστικός πόλος ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ και ΕΕ διεξάγει πόλεμο στη Μέση Ανατολή με επιθέσεις στο Ιράν, με εισβολή στον Λίβανο και με τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στη Γάζα, στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και στη Δυτική Όχθη, με την πρόσφατη εισβολή στη Βενεζουέλα και με τον οικονομικό στραγγαλισμό και εμπάργκο των ΗΠΑ απέναντι στο λαό της Κούβας.

Ο πόλεμος που ξεκίνησαν ΗΠΑ – Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους εναντίον του Ιράν διαλύει κάθε ίχνος ψευτοδικαιολογίας που κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιηθεί από τους πολέμους που ξεκίνησαν τα δυτικά κράτη, όπως τα δικαιώματα των γυναικών ή την δημοκρατία. Το πρώτο χτύπημα των πυραύλων τους, άλλωστε, ήταν σε ένα σχολείο θηλέων, όπου βρήκαν φρικτό θάνατο 160 κοπέλες.Μέσα στα πλαίσια του δυτικού οριενταλισμου και του ιδεολογικού μηχανισμού των δυτικών κρατών, χτίζεται το αφήγημα που αντλεί τις ρίζες του από τον διαφωτισμό και την γαλλική επανάσταση, περί της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των κοινωνικών προοδευτικών κρατών και της εκκοσμίκευσης, προερχομενα από τον δυτικο πολιτισμό. Τα ίδια κράτη που τους προηγούμενους αιώνες αποικιοκρατούσαν σε όλες τις ηπείρους με το αφήγημα του “εξανθρωπισμου των γηγενών βαρβάρων πληθυσμών”, οι ίδιοι δουλέμποροι, γενοκτόνοι και βασανιστές στην μετεξέλιξη τους στον 21ο αιώνα εξυπηρετούν παρόμοιους σκοπούς με παρόμοιο πρόσημο. Την ίδια στιγμή που στη δύση η εργατική τάξη αντιμετωπίζει πολλαπλά προβλήματα εξοντωτικής ακρίβειας, φτώχειας, και καταστολής, οι περιστολές των ελευθεριών γιγαντώνονται, οι εξουσιαστες της ευαγγελίζονται το υποτιθέμενο ενδιαφέρον τους για τις υπόλοιπες κοινωνίες, ερχόμενοι ως μεσσίες, ενώ στην πραγματικότητα επιδιώκουν την διαιώνιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και την αναπαραγωγή του κεφαλαίου με διάφορους τροπους.Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το κράτος των ΗΠΑ που διαθέτει τα χειρότερα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εξόντωσης μεταναστών πραγματοποιώντας τον τελευταίο χρόνο αδιανότητο πογκρομ κατά μεταναστευτικών πληθυσμών, που απαγορεύει σε διάφορες πολιτείες τις αμβλώσεις, αλλά και που με την ιδιωτικοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών οδηγεί στην απόλυτη εξαθλίωση με ανθρώπους κυριολεκτικά να πεθαίνουν επειδή δεν διαθέτουν χρήματα για νοσοκομεία. Αυτό είναι το κράτος που προσπαθεί να πείσει διαχρονικά την κοινή γνώμη για επεμβάσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα και προπαγανδίζεται ως “πηγή δημοκρατίας και ελευθερίας” Αντίστοιχα το Ισραήλ που προωθείται ως η μοναδική δημοκρατία στην Μέση Ανατολή είναι το απόλυτο γενοκτονικο αποικιοκρατικό κράτος της εποχής μας. Την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος απαγορεύει την έκδοση ασύλου σε ιρανούς/ές μετανάστες/ριες, τους οποίους κατά τ’άλλα θέλει να “απελευθερώσει”.

Σε αυτή τη συγκυρία, το ελληνικό κράτος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, συγκεκριμένα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που έχει συμφέροντα στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Στενά του Ορμούζ και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή λόγω του παγκόσμιου εμπορίου καυσίμων, αλλά και συντασσόμενο με την στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, είναι ενεργό κομμάτι του προβλήματος, του πολέμου στη Μέση Ανατολή και της όξυνσης των παγκόσμιων διακρατικών ανταγωνισμών και της διεθνούς αντεπανάστασης. Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία -συμβάλλοντας στο χρόνιο εμπάργκο και την ανθρωπιστική κρίση που προκαλεί η Σαουδική Αραβία στο λαό της Υεμένης-, ενώ έχει διακηρύξει και την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στη Γάζα. Παράλληλα, οι νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις ανά την επικράτεια, όπως αυτές της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης, λειτουργούν ως σημεία ανεφοδιασμού και υλικοστρατιωτικής τροφοδότησης του επιθετικού πολέμου που αιματοκυλάει τους λαούς και τις εργατικές τάξεις της Μέσης Ανατολής. Επίσης συνηγορεί και συμμετέχει στο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ύψους 800 δις. ευρώ, ενώ συνεχίζει να βρίσκεται σταθερά στα κράτη με τις μεγαλύτερες δαπάνες σε εξοπλισμό επί του ΑΕΠ, σύμφωνα με τους στόχους της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας. Πιο συγκεκριμένα, το ελληνικό κράτος έχει θέσει ακόμη υψηλότερα τον πήχη των δαπανών στο 5% επί του ΑΕΠ, σε σχέση με το 2,5% που υπήρχε μέχρι πρότινος, συνεχίζοντας με θέρμη και σταθερότηρα την υλοποίηση της στοχοθεσίας του και της διακρατικής συμμαχίας που συμμετέχει. Αυτή η προτεραιότητα αποτελεί και τρανταχτή απόδειξη της πολεμικής κατεύθυνσης στην οποία θέλουν να επενδύουν τα κράτη και δη το ελληνικό. Μέσω αυτής της διαδικασίας τα κράτη στοχεύουν στην περαιτέρω πειθάρχηση και εκμετάλλευση μας, με την πρόσβαση στις δομές υγείας να είναι περιορισμένη (πόσο μάλλον για ανθρώπους χωρίς χαρτιά) και τις τιμές στα νοίκια και τα απαραίτητα αγαθά(τρόφιμα, ενέργεια, νερό, κ.α) συνεχώς να αυξάνονται, γεγονός που από μόνο του αποδεικνύει και τις μεγάλες αντιφάσεις του υποτιθέμενου “ανθρωπιστικού” προσωπείου που ευαγγελίζεται το κράτος και το πολιτικό του προσωπικό.

Την ίδια ώρα, η πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους στρέφει τα βέλη της και στο εγχώριο προλεταριάτο, το οποίο το προετοιμάζει να γίνει κρέας στα κανόνια των πολέμων των ισχυρών. Ως εκ τούτου, πέρασε νόμο που καθιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου υποχρεωτική τη στρατιωτική θητεία, που ενεργοποιεί την εθελοντική στράτευση γυναικών, και που συνολικά προετοιμάζει την ήδη φτωχοποιημένη κοινωνική πλειοψηφία να ενδιαφερθεί για τη συμμετοχή στους πολέμους και όχι για την καλυτέρευση των ζωών της που καταπατώνται από την ελληνική αστική τάξη.

Για την επίτευξη των πολεμικών σχεδιασμών τους τα κράτη εν γένει και παρατηρούμε και συγκεκριμένα το ελληνικό ενεργοποιούν διάφουρους μηχανισμούς όπως για παράδειγμα προβαίνουν στην εργαλειοποίηση της πατριαρχίας. Η διαστρέβλωση της ισότητας των φύλων προσπαθεί να εντυπωθεί μέσω μιας ισότητας στα πλαίσια καταπιεστικών μηχανισμών, όπως είναι η ανάληψη διάφορων θέσεων εξουσίας και ο στρατός στην προκείμενη. Το ελληνικό κράτος δεν ενδιαφέρεται επουδενί για την καταπίεση των γυναικών και τους έμφυλους διαχωρισμούς, όπως αποδεικνύεται σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής (εργασία, σχολεία, πανεπιστήμια,ιδιωτική ζωή κοκ), ενώ έχει συγκαλύψει μέσω δικαστικής, πολιτικής και αστυνομικής, εξουσίας αμέτρητες υποθέσεις έμφυλης βίας, αλλά και τα ίδια τα πολιτικά και άλλα δημόσια πρόσωπα εμπλεκόμενα σε κυκλώματα trafficking και παιδοβιασμών που φυσικά προστατεύονται απολύτως συστημικά. Συγχρόνως,το πολεμικό σκηνικό δημιουργεί εκ των προτέρων τους έμφυλους διαχωρισμούς και διαιωνίζει την έμφυλη καταπίεση. Πρόσφατα βγήκε στο φως της δημοσιότητας η πραγματική εικόνα περί πραγματοποίησης των αμβλώσεων στα δημόσια νοσοκομεία του ελληνικού κράτους που αποτυπώνει την σχεδόν μηδενική διενέργεια τους σε δημόσιους φορείς, ενώ από διάφορες (ακρο)δεξιές φωνές εκπέμπεται η αμφισβήτηση της έκτρωσης τα τελευταία χρόνια επανατοποθετώντας το ζήτημα στη δημόσια σφαίρα. Όλα αυτά αναζωπυρώνονται σε μία πολεμική κατάσταση η οποία για να κριθεί επιτυχής πρέπει να καλλιεργήσει δυναμικά εντός της το εθνικό αίσθημα και την εθνική υπεροχή, το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία – οικογένεια, την ετεροκανονικότητα και τον διαχωρισμό των έμφυλων ρόλων και ταυτότητων. Έτσι, η θέση της γυναίκας είναι να γεννά στρατιώτες έτοιμους να πολεμήσουν για την πατρίδα, αλλά ταυτόχρονα στην προσπάθεια αφομοίωσης των φεμινιστικών αγώνων οι γυναίκες πλέον δικαιούνται και τη πιο ενεργή συμετοχή τους με την αναδοχή εκ μέρους τους και άλλων ρόλων που προηγουμένως καλύπτονταν μόνο από άντρες καθώς ο καπιταλισμός πλέον χρειάζεται περαιτέρω ανθρώπινο δυναμικό για να είναι αποτελεσματικός. Φυσικά τα τρανς και κουιρ άτομα είναι αυτά που θα δεχθούν επιπλέον επίθεση μέσα στην πολεμική συνθήκη καθώς δεν χωράνε στις αποδιδόμενες έμφυλες ταυτότητες και ως εκ τούτου δεν μπορούν να αφομοιωθούν ή να αναλάβουν τους ήδη προσδιορισμένους ρόλους που εφαρμόζονται στο ετεροκανικό δίπολο του “αντρας – γυναίκα” με ορισμένα χαρακτηριστικά.

Παράλληλα παρατηρούμε την προσπάθεια που έκαναν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ να εμπλακούν στα εγχώρια θέματα του ιρανικού λαού, καθώς εκμεταλλεύτηκαν την εγχώρια εξέγερση των ιρανών και την καταστολή που αυτή δέχτηκε,ώστε να εγκαθιδρύσουν ένα πιο προσφιλές στα συμφεροντά τους καθεστώς. Συνεπώς, παρατηρούμε την τάση των δυτικών φιλελεύθερων “δημοκρατικών” κρατών, να “εξάγουν” την “ελευθερία” σε αντίπαλα κράτη, όπου στην πραγματικότητα επιδιώκουν να εγκαθιδρύσουν ένα ακόμη πιο επιθετικό και αφαιμακτικό καπιταλιστικό καθεστώς. Αυτό έχει δείξει άλλωστε η ιστορία όλω των δυτικών επεμβάσεων και πραξικοπημάτων, που σκοπό εν τέλει είχαν την επέκταση της παγκόσμιας κυριαρχίας των δυτικών δυνάμεων. Οι ΗΠΑ, το κεφαλιο και το κράτος τους ξεδιπλώνει μία επιθετική στάση κατά παντός “αντιπάλου”, με τη μορφή “ένοπλης διαπραγμάτευτης” μέχρι την υποδαύλιση ολοκληρωτικών πολέμων, σε μία περίοδο που στο εσωτερικό τους συνταρράσονται από έντονες ταξικές και φυλετικές αντιπαραθέσεις. Πιο πρόσφατη αφορμή αποτέλεσε η εξαπόλυση των ρατσιστικού φασιστικού τύπου “κατοχικών” δυνάμεων του ICE. Ο ICE λειτουργεί σαν φυλετική, anti-activist (παρα)κρατική εφεδρεία, η οποία απαγάγει μετανάτ(ρι)ες από τις κοινότητές τους, τους/τις δολοφονεί, δολοφονεί ακτιβιστές/ριες και βιαιοπραγεί σε όποιον/α/ο αντιστέκεται στα αντιμεταναστευτικά πογκρόμ που διεξάγει στις γειτονιές. Από την άλλη, οι αντιστάσεις έχουν λάβει έντονα κοινοτικό επίπεδο και φτάνουν μέχρι και σε οργανωμένες διαδηλώσεις κατά του ρατσιστικού καθεστώτος σε όλη τη χώρα, στέλνοντας ένα διεθνιστικό μήνυμα αντίστασης από την καρδιά του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού προς όλες τις εργατικές τάξεις, τις πολυφυλετικές κοινότητες και τους/τις αγωνίστ(ρι)ες ανά τον κόσμο. Η κρατική στρατηγική της επιθετικότητας των ΗΠΑ, από τη μία βρίσκει εμπόδιο λόγω των αντιστάσεων στο εσωτερικό τους, ενώ από την άλλη ευελπιστούν πως η διεξαγωγή πολέμων και η κατασκευή εξωτερικών αντιπάλων θα καταφέρουν να επιβάλλουν σιγή νεκροταφείου στο εσωτερικό τους όσον αφορά την ταξική αντιπαράθεση.

Η απάντηση του ανταγωνιστικού κινήματος και της κοινωνικής βάσης οφείλει να στραφεί στην κατεύθυνση της συγκρότησης ενός διεθνιστικού αντιπολεμικού κινήματος, με βάση το πρόταγμα του προλεταριακού διεθνισμού. Αυτό το κρίνουμε απαραίτητο καθώς παρά τους επιμέρους ανταγωνισμούς των κρατών, όταν πρόκειται για την καταστολή των εγχώριων κινημάτων και του εσωτερικού εχθρού, δεν έχουν καμία αναστολή ως προς την μεταξύ τους συνεργασία, όπως έχουμε δει εκατέρωθεν απο το ελληνικό και τουρκικό κράτος στην αμφίδρομη έκδοση ή απέλαση αγωνιστών από τη μία χώρα στην άλλη αλλά και στον από κοινού πόλεμο που διεξάγουν ενάντια στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς στις επικράτειές τους και στο Αιγαίο.

Παράλληλα οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να στηρίζουμε τις αντιπολεμικές κινήσεις των λιμενεργατών/ριών στην Ελλάδα, στην Ιταλία και σε άλλες χώρες, οι οποίοι μέσα από τα σωματεία τους μπλοκάρουν έμπρακτα την μεταφορά πολεμικού υλικού στη Μέση Ανατολή, όπως στο Ισραήλ, και που ζητούν την άμεση απεμπλοκή των χωρών από τον πόλεμο που μαίνεται. Το σαμποτάρισμα της καπιταλιστικής πολεμικής μηχανής, της εμπλοκής του στρατού της εκάστοτε χώρας στον πόλεμο, της λειτουργίας των βάσεων του θανάτου και του πολέμου, της λειτουργίας των λιμανιών ως κόμβων τροφοδοσίας του πολέμου, είναι βασικές προϋποθέσεις για τη δόμηση ενός αντιπολεμικού διεθνιστικού αντικαπιταλιστικού κινήματος. Οι απαντήσεις μας θα δοθούν μόνο αν γίνουν διεθνείς, μόνο αν καταφέρουν οι καταπιεσμένοι στην κάθε χώρα να διαπιστώσουν τα κοινά τους συμφέροντα από την παρεμπόδιση του πολέμου, με προοπτική να μετατραπεί σε αντιπαράθεση με τις εγχώριες αστικές τάξεις και τα κράτη.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή την περίοδο το ελληνικό κράτος, όπως και άλλα, εντείνουν την καταστολή, την υποτίμηση των ζωών των ανθρώπων, την καταπάτηση των ελευθεριών, αυξάνουν το κόστος της ζωής, τη φτωχοποίηση και την ποινικοποίηση κάθε πτυχής αντίστασης και ύπαρξης των καταπιεσμένων, όπως της συνδικαλιστικής δράσης των εργαζομένων, της ύπαρξης και κίνησης των μεταναστ(ρι)ών. Δεν είναι τυχαίο ότι χτίζονται καινούριες φυλακές και στρατόπεδα συγκεντρωσης μεταναστών, ώστε να φυλακίζονται άνθρωποι φτωχοί, ή άνθρωποι που απλώς και μόνο η ύπαρξή τους κρίνεται “παράνομη”, όπως οι μετανάστριες και οι ρομά. Έχει αρθεί κάθε ανθρωπιστικό προσωπείο του καπιταλισμού και του κράτους, καθώς πλέον τα κρατικά και εργοδοτικά εγκλήματα, όπως οι επαναπροωθήσεις, οι εργατικές δολοφονίες, οι πνιγμοί μεταναστών, με πρόσφατα παραδείγματα την δολοφονία των 5 εργατριών στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα και η δολοφονία 15 μεταναστών από το Λιμενικό ανοιχτά της Χίου, συντελλούνται σε κοινή θέα και με κανένα πρόσχημα. Παράλληλα, ζουμε σε μία περίοδο που έχει στιγματιστεί από τις μαζικές κρατικές καπιταλιστικές δολοφονίες της Πύλου, με πάνω από 600 νεκρούς και των Τεμπών με τουλάχιστον 57 νεκρούς και με την βαθιά συγκαλυπτική στάση που κρατάει το κράτος απέναντι στις ευθύνες του. Φυσικά αυτό είναι αναμενόμενο από το αστικό οικοδόμημα που διαφυλλάτει τον εαυτό του και νομιμοποιεί την εκμηδένιση της αξίας της ζωής. Ωστόσο γίνονται αξιοπρεπείς προσπάθειες συγκρότησης μαζικών κινημάτων, όπως αποτυπώθηκαν ξανά και ξανά με τις μεγαλειώδεις πορείες για το έγκλημα των Τεμπών, αλλά και οι μικρότερες πλην σημαντικές απαντήσεις που δίνονται κάθε χρόνο στο δρόμο για το έγκλημα της Πύλου. Αυτή είναι και η κατεύθυνση που οφείλουμε απο τη μεριά της κοινωνικής βάσης να δίνουμε στους κοινωνικούς αγωνες για ισότητα και ελευθερία, όσο επίσης και η στήριξη των συγγενών των θυμάτων των εγκλημάτων, οι οποίοι διεξάγουν τον δικό τους σκληρό αγώνα.

Τα τελευταία δύο χρόνια στην παγκόσμια κοινότητα άνθισε ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό που μάχεται αδιάκοπα για δεκαετίες ενάντια στη γενοκτονική αποικιοκρατική πολιτική του κράτους-άπαρτχαιντ του Ισραήλ. Ο αγώνας αυτός συνεχίζει και παραμένει επίκαρος καθώς μάλιστα έδωσε σημαντικά εφόδια στο διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα με αντικαπιταλιστικά και αντικρατικά χαρακτηριστικά σε μεγάλο εύρος του. Αποτελεί ευθύνη μας με αφετηρία την αλληλεγγύη μας στον παλαιστινιακό λαό που μας έδειξε το δρόμο και αποτελεί πεδίο έμπνευσης κάθε αγωνιζόμενου, να σταθούμε αδιαπραγμάτευτα δίπλα σε όλους τους λαούς και τις εργατικές τάξεις που πλήττονται και αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα,σε επεκτατικούς και αποικιοκρατικούς σχεδιασμούς, σε πολεμικές συρράξεις, στου λαούς του Ιράν, του Λιβάνου,της Υεμένης, του Σουδάν, της Κούβας, της Βενεζουέλας για να οργανώσουμε ένα διεθνιστικό αντιπολεμικό αντικρατικό αντικαπιταλιστικό κίνημα όπου το παγκόσμιο προλεταρτιάτο θα αντεπιτεθεί στους δυνάστες του.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ

Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης

Φωτογραφία από το κείμενο με αντιπολεμικό περιεχόμενο που μοιράσαμε σήμερα, 4/4, στην πλατεία Ναυαρίνου και σε άλλες περιοχές του κέντρου.

Να αντισταθούμε στην βαρβαρότητα και την εξαθλίωση που επιβάλλουν τα κράτη και το κεφάλαιο στους λαούς.

Οι εχθροί μας είναι εδώ και είναι ξεκάθαροι : η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ, της οποίας αποτελεί ζωτικό κομμάτι το ελληνικό κράτος, η ευρωπαϊκή ένωση και τα εξοπλιστικά στρατιωτικά της προγράμματα, η Frontex, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστριών, όπως αυτό της Σιντικής που αποτελεί ένα κολαστήριο επί γης, η ντόπια αστική τάξη που καταδυναστεύει τις ζωές μας.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ ΝΑΤΟ

ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

Φωτογραφίες από μοίρασμα κειμένων που πραγματοποιήσαμε την Πέμπτη 2/4, στην φοιτητική λέσχη του ΑΠΘ και από πανό που αναρτήσαμε στην Καμάρα, ενόψει της αυριανής πορείας αλληλεγγύης της κοινότητας κατειλλημένων προσφυγικών, στα πλαίσια της πανελλαδικής μέρας υπεράσπισης τους.

Όλοι/ες/α στην αυριανή πορεία στις 12:00 μμ, στο άγαλμα Βενιζέλου.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ, ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 5/2

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

Πορεία αλληλεγγύης στην κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών, Κυριακή 5/4/2026, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου

Η κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα πεδίο έμπνευσης και μία ηχηρή υλική αποτύπωση της αυτοοργάνωσης μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο την ύπαρξη εναλλακτικής δόμησης της κοινωνίας στο εδώ και το τώρα, μια εναλλακτική σαν συνολική εικόνα από το μέλλον, όταν ξεμπερδέψουμε με το σάπιο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα ολοκληρωτικά. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνεχίζει και μετασχηματίζεται από το παρελθόν στο παρόν με τη διατήρηση ενός αγωνιστικού και πολιτικου πλαισίου. Οι καταλήψεις και οι χώροι που στεγάζονται οι άνθρωποι δεν είναι μόνο τα ντουβάρια τους, ωστόσο τα ντουβάρια έχουν ιστορία την οποία ανακαλούμε και μνημομεύουμε ώστε να μην χαθεί στη λήθη που η εξουσία προσπαθεί να επιβάλλει. Γιατί η μνήμη και η ιστορική παρακαταθήκη φωτίζουν την συνέχιση των αγώνων.

Έτσι λοιπόν, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας , ανεγέρθηκαν την δεκαετία του ’30 και στέγασαν αρχικά μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσαν πεδίο μάχης στα Δεμεβριανά του ’44. Τα τελευταία χρόνια, από το 2010 και έπειτα, στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, στην βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που οδήγησε σε μνημόνια στον ελλαδικό χώρο και βίαιη φτωχοποίηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, και στους μεγάλους κοινωνικοταξικούς αγώνες της εποχής, γεννήθηκε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ως μια ανάγκη για στέγαση, για δημιουργία κοινότητας, αυτοοργάνωση των αναγκών και έμπρακτη αλληλεγγύη.

Αυτή τη στιγμή, δεκαέξι χρόνια μετά την έναρξη αυτού του εγχειρήματος, τα Προσφυγικά μέσα στα 8 μπλοκ εργατικών κατοικιών από τα οποία απαρτίζονται, αριθμούν περισσότερα από 400 άτομα όλων των ηλικιών και διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Ντόπιοι, μετανάστριες, πολιτικοί πρόσφυγες, παιδιά, καρκινοπαθείς και υπερήλικες, άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, όλοι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, συστεγάζονται συμπράττουν σε μια προσπάθεια αξιοπρεπούς διαβίωσης με κοινοτικό χαρακτήρα και θέληση και πράξη για μια καλύτερη ζωή.

Αυτό που έχει πετύχει η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν δύναται κανένα κράτος, καμία εταιρία και κανένα σχέδιο ανάπλασης να το διαλύσει, καθώς δεν μπορεί καν να το φανταστεί. Η συγκρότηση 22 αυτόνομων δομών κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων της κοινότητας και της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά και η ενεργή συμμετοχή της Κοινότητας μέσω της Συνέλευσης των Κατειλλημένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ) σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε κάθε αγώνα του κοινωνικοταξικού πολέμου, τόσο αναφορικά με το ελλαδικό κίνημα όσο και με της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αναδεικνύουν την επιτχυμένη συλλογική αυτοδιαχείρηση που ξεφεύγει και συνθλίβει την καπιταλιστική πραγματικότητα. Συνιστά ένα αντιπαράδειγμα για το πως μπορεί να δομηθεί η ζωή μας έξω από τις λογικές του κέρδους και της κρατικής διαμεσολάβησης, με γνώμονα την κοινότητα και την αλληλεγγύη.

Τους τελευταίους μήνες η κοινότητα των Κατειλλημένων Προσφυγικών δέχεται μια έντονη επίθεση. Σαφώς, δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται στο στόχαστρο των κρατικών και καπιταλιστικών μηχανισμών, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν πραγματοποιήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που απαντήθηκε με την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας και τη σύλληψη δεκάδων συντροφιών. Ωστόσο, το τελευταίο κρατικό σχέδιο εκκένωσης με τα χαρακτηριστικά που διαθέτει κρίνει την κατάσταση ιδιαίτερα κρίσιμη. Τον Ιούνιο του 2025 η περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζ΄με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών η οποία συνεπάγεται την εκκένωση της κοινότητας. Στα μέσα Γενάρη, μέσα από δημοσιεύματα έγινε γνωστή η υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης και ότι εντός του πρώτου τριμήνου του ’26 θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου σε ανάδοχο εταιρεία. Ως πρόσχημα του σχεδίου παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτών δομών όπως για παράδειγμα και για συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου Αγίου Σάββα που βρίσκεται δίπλα στα Προσφυγικά. Στην πραγματικότητα όμως γνωρίζουμε πολύ καλά την πάγια στρατηγική των κρατικών μηχανισμών να προπαγανδίζουν παρελκυστικά ένα “προνοιακό μοντέλο” το οποίο θυμούνται ξαφνικά με αφορμή την εκκένωση καταλήψεων ώστε να αντλήσουν την στήριξη της κοινής γνώμης για τον κατασταλτικό σχεδιασμό τους. Η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της, καθως στην πλειονότητα των επιχειρήσεων εκκένωσης καταλήψεων τα κτήρια έχουν αφεθεί να ρημάζουν ή και κατεδαφίζονται. Φυσικά αξίζει να σημειώσουμε ότι η ίδια η Κοινότητα μέσα στις δεκάδες δομές που έχει οργανώσει, έχει μεριμνήσει η ίδια και έχει διαμορφώση χώρο καρκινοπαθών για το νοσοκομείο του Αγίου Σάββα αλλά και της φιλοξενίας συγγενών ασθενών που δεν κατοικούν στην πόλη της Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει σε ίδρυση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτηρίων με αυτοχρηματοδότηση,

στήριξη από ειδικούς τεχνικούς και μηχανικούς σε μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνησης με σεβασμό στο διατηρητέο χαρακτήρα των κτηρίων χωρίς την απομάκρυνση των κατοίκων από το χώρο επιβεβαιώνοντας και πάλι την οργανωτική τους αυτοτέλεια και αναβάθμιση χωρίς κανένα λόγο οποιασδήποτε κρατικής παρέμβασης.

Από τη γνωστοποίηση των κρατικών και καπιταλιστικών σχεδίων η Κοινότητα των Κατειλλημένων Προσφυγικών έχει ξεκινήσει έναν τεράστιο αγώνα υπεράσπισης ο οποίος έχει στηριχθεί από τεράστιο μέρος του αγωνιζόμενου κόσμου και της κοινωνίας ευρύτερα τόσο σε πανελλαδικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Συλλογικοί φορείς, σωματεία, συλλογικότητες, άνθρωποι από διάφορα εργασιακά και άλλα πεδία έχουν δείξει την αλληλεγγύη τους με τον αγώνα των Προσφυγικών, ενώ πραγματοποιούνται συνεχώς παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, συνελέυσεις και δράσεις αλληλεγγύης από και προς την Κοινότητα.

Σε αυτό τον άξονα, από τις 05/02 ο αγωνιστής Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, βρίσκεται στην 52η ημέρα απεργίας πείνας με σοβαρούς κινδύνους για την υγεία του για την ικανοποίηση των συλλογικών αιτήματων της κοινότητας τα οποία είναι τα εξής :

-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

-ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

-ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ Δ.ΥΠ.Α. ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ! – ΝΕΕΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΗ ΤΩΝ ΕΥΑΛΩΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΣΤΑ 80.000 ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.

-ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ! – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΠΙΖΝΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ.

-ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ “Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ” ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ! – ΔΟΜΕΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ “Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ”.

Οι καταλήψεις αποτελούν δομές αγώνα, κέντρα αντιστάσεων, μέσα απο την σάρκα του ανταγωνιστικού κινήματος και φυσικά όχι μόνο. Οι καταλήψεις ανοίγουν διαχρονικά για τη στέγαση ανθρώπων που αμφισβητούν τον βίαιο θεσμό της ιδιοκτησίας, αλλά και ανθρώπους που δεν έχουν την επιλογή να πληρώνουν για να ζήσουν. Μετανάστριες, φτωχοί, και κάθε λογής αγωνιζόμενος κόσμος έχει υπάρξει μέσα σε κατειλλημένα εδάφη είτε μέσα απο την έμπρακτη ανάγκη της στέγης είτε μέσα απο την ανάγκη για δημιουργία και ζύμωση πολιτικών σχέσεων, κοινοτήτων και δομών έξω απο εμπορευματικές λογικές, αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά και αδιαμεσολάβητα σε ένα πλαίσιο συλλογικοποίησης των αντιστάσεων μας. Οι καταλήψεις αποτελούν απελευθερωμένα εδάφη μέσα στον υπάρχοντα καπιταλιστικό κόσμο, δίνουμε μέσα απο αυτές ένα κομμάτι άμεσης απάντησης για το πως θέλουμε να ζούμε, ελεύθερα και ισότιμα.

Σε ένα κόσμο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πλήττεται απο τη φτώχια και την ακρίβεια, που τα ενοίκια είναι ψηλότερα από τον βασικό μισθό, που οι πλειστηριασμοί των σπιτιών της κοινωνικής βάσης ολοένα και αυξάνονται για να δίνονται στα funds και τις τράπεζες, που ο εξευγενισμός έχει κατακλείσει κάθε γειτονιά στις βλέψεις κράτους και κεφαλαίου για πλήρη τουριστικοποίηση των αστικών μητροπόλεων εκτοπίζοντας όποιον δεν χωράει στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν εναρμονίζεται με την καπιταλιστική θέαση των πόλεων( μετανάστριες,ρομά,χρήστες,άστεγους,αναρχικές),εμείς θέλουμε να διαλέγουμε να μπαίνουμε στα άδεια σπίτια.

Αυτό που συμβαίνει με την Κοινότητα των Κατειλλημένων Προσφυγικών αντικατοπτρίζει τις κρατικές και καπιταλιστικές βλέψεις από την μία και τα δικά μας προτάγματα από την άλλη. Τη στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει πάρει ξεκάθαρη θέση με τη συμμετοχή του στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις διακρατικές συμφωνίες στον άξονα ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΕ και τη στενή συμμαχία του με ΗΠΑ-Ισραηλ που αυτη τη στιγμή βομβαρδίζουν σε όλη τη Μέση Ανατολή και πραγματοποίουν επεμβάσεις και εκτοπισμούς, με τις νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις στον ελλαδικό χώρο να προμηθευόυν υλικά τον πόλεμο, και το ελληνικό κράτος να βαθαίνει στην στρατιωτική προετοιμασία με αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, εθελοντική στράτευση των γυναικών, αγορά νέων εξοπλισμών, μεταφορά πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων σε εμπόλεμες καταστάσεις κοκ, τη στιγμή που συνεχίζουν οι μαζικές δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες από το λιμενικό με πρόσφατο παράδειγμα την δολοφονία 15 ανθρώπων στη Χίο, τη στιγμή που οι εργοδοτικές δολοφονίες στην ελλάδα ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, με πρόσφατο παράδειγμα δολοφονία πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, η λογική του κέρδους στοχεύει με τη καπιταλιστική λογική της “ανάπλασης” στον εκτοπισμό ανθρώπων της κοινωνικής βάσης από τα σπίτια τους, για να οδηγήσει με το πολεοδομικό της σχεδιασμό άλλη μία γειτονιά των μητροπόλεων στον πλήρη εξευγενισμό όπου τα σπίτια μετατρέπονται σε αιρβνβ για τους τουρίστες και οι κάτοικοι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην βασική ανάγκη της στέγασης και στο ολοένα και αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Αυτό έχουμε δει να συμβαίνει σε πολλές γειτονιές όπου με την εκκένωση των καταλήψεων οι οποίες αποτελούν αντίβαρο στην τουριστικοποίηση και ενοχλούν τα σχέδια του κεφαλαίου για επενδύσεις, μετατράπηκαν σε γειτονιές- φαντάσματα για τους τουρίστες και τους χίπστερς (βλέπουμε εκκένωση καταλήψεων Κουκακίου). Αντίστοιχα, η απεδαφικοποιίση ενός ισχυρού κέντρου αγώνα ζωής και αυτοοργάνωσης, όπως είναι αυτός της Κοινότητας Κατειλλημμένων Προσφυγικών που μάχεται ανελλιπώς απέναντι στην κρατικοκαπιταλιστική βαρβαρότητα στοχεύει στην επιβολή “σιγής ιχθύος” ώστε τα πολεμικά πλάνα, τα ευρύτερα κατασταλτικά σχέδια προς τον κοινωνικό ιστό να περάσουν με τη λιγότερη δυνατή αντίδραση.

Παρά τις στρατηγικές των κρατικών μηχανισμών, οι κοινότητες αγώνα, τα Προσφυγικά, η κοινωνική κατοικία που συνιστούν ήδη και δεν χρειάζονται κανενός είδους τσιφλικά είναι εδώ, μάχονται και θα παραμείνουν. Ανάμεσα -κυριολεκτικά και χωροταξικά- στα προπύργια της αστυνομικής εξουσίας που καταστέλλει και συλλαμβάνει, (τη ΓΑΔΑ)και της δικαστικής εξουσίας που φυλακίζει και διαμεσολαβεί στις ζωές μας (το Εφετείο) τα Προσφυγικά θα συνεχίσουν να αποτελούν αγκάθι στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα γιατί συμπυκνώνουν όλα τα προτάγματα της ελευθερίας,της ισότητας, της αυτοδιαχείρησης και της συλλογικοποίησης που οραματιζόμαστε και για το λόγο αυτό τα εχθρέυονται τόσο οι καταπιεστές μας. Τους αποδεικνύουν καθημερινά αυτό για το οποίο παλεύουμε στην πράξη. Και θα έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας μέχρι τέλους.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

TΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 52η ΗΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Aνάρες, Oμάδα Δράσης και Αλληλεγγύης

Λευτεριά στα συντροφια που κρατούνται για την υπόθεση των Αμπελοκήπων
Να στήσουμε εστίες αγώνα και αντίστασης απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο
Όλοι/ες/α στην μικρόφωνικη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συντροφια της υπόθεσης των Αμπελοκήπων σήμερα στις 18:00 ( Τσιμισκή με Γούναρη), με αφορμή την έναρξη της δίκης στις 1/4.
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

Ενόψει της έναρξης της δίκης για την υπόθεση των Αμπελοκήπων την 1/4, αναρτήσαμε στις 31/3 γιγαντοπανό στα κάστρα απέναντι από τους Κήπους του Πασσά σε ένδειξη αλληλεγγύης στα προφυλακισμένα συντρόφια για την υπόθεση των Αμπελοκήπων και τιμής στον αναρχικό σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη που έπεσε μαχόμενος για την Κοινωνική Επανάσταση

Ανάρες, ομάδα δράδης & αλληλεγγύης