Ανάρες – Ομάδα Δράσης & Αλληλεγγύης

Προβολή αντιπολεμικής ταινίας, με τίτλο “Τα μανταρίνια”,

Τρίτη 25/6, στις 20:30, έξω από το Sabot, στον πεζόδρομο της Γκαρμπολά.

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

Η ομάδα μας συμμετείχε με μπλοκ στην συγκέντρωση και έπειτα διαδήλωση η οποία έγινε στις 21 Μαΐου έπειτα από μία ακόμη επίθεση των κρατικών γενοκτόνων του Ισραήλ εναντίων του στολίσκου αλληλεγγύης ανοιχτά της Κύπρου.

Ισραηλινό κράτος, καθεστωτικά media, ελληνικό και τα υπόλοιπα συμμαχικά του κράτη επιχειρούν με θηριώδους μεγέθους επιχειρήσεις βίας, καταστολής, αποσιώπησης, παραπληροφόρησης να συγκαλήψουν την γενοκτονική υπόσταση του Ισραηλινού κράτους, να απομονώσουν όσους στέκονται απέναντι στην κερδοφορία εφοπλιστών και πετρελαιάδων και εν τέλει επιχειούν να προχωρήσουν στην τελική τους λύσης. Δηλαδη τον εκτοπισμό ή την εξαφάνιση σε όσους αντιστέκονται στα σχέδια της ευρωατλαντικής συμμαχίας και του Ισραήλ.

Το μένος των γενοκτόνων απέναντι στον στολίσκο, προκύπτει και από το γεγονός ότι τέτοιες αγωνιστικές πρωτοβουλίες δεν επιτρέπουν την αφάνια της γενοκτονίας αλλά και του δίακιαου αγώνα του Παλαιστινιακού λαού.

Στην διαδήλωση στις 21/5 συμμετείχαν περίπου 400 άτομα από διάφορες δυνάμεις της αριστεράς και του αναρχικού χώρου κινούμενα σε μικρό κεντρικό δρομολόγιο επί της πλατείας Αριστοτέλους μέχρι το αμερικανικό προξενείο, και έπειτα μέσω της οδού Βενιζέλου η διαδήλωση κατέληξε έξω από το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Θεσσαλονίκη,
Ανάρες – ομάδα δράσης και αλληλεγγύης

Το κείμενο που μοιρασαμε:

“Κορίτσια του ουρανού της Γης και του νερού, χορέψτε ανθισμένες στην πορεία
Τι σήμανε ο καιρός, λουσμένες πια στο φως, χορέψτε για ν’αλλάξει η ιστορία..

Όταν οι γονείς μας και οι φίλοι/ες μας γυρνάν απλήρωτοι ή με λιγοστά χρήματα από τη δουλειά τους, όταν η τράπεζα παίρνει το σπίτι των γειτόνων και τους πετάει στο δρόμο, όταν το λιμενικό πνίγει μετανάστες/ριες, ακόμα και μικρά παιδιά στο Αιγαίο, ποιοι ευθύνονται; Όταν το μόνο που κάνει το κράτος είναι να προσλαμβάνει μπάτσους και να μετατρέπει την υγεία, την παιδεία, τους δημόσιους χώρους σε πεδία κερδοφορίας των καπιταλιστών, στερώντας την αξιοπρεπή διαβίωση των ανθρώπων, ποιοι ευθύνονται; Οταν θεωρούμε ότι ποτέ δεν είμαστε “αρκετοί/ές” για να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της καθημερινότητας ή στις προσδοκίες της ίδιας της κοινωνίας, είναι “ατομικό” μας πρόβλημα;
Αυτά που αποκαλούμε ψυχικά ζητήματα, ως επί το πλείστον, είναι αποτέλεσμα του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος στο οποίο ζούμε. Ο ανταγωνισμός είναι το κύριο συστατικό στοιχείο των κοινωνικών σχέσεων στον καπιταλισμό, αλλά και στην πατριαρχικά δομημένη κοινωνία. Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά μπαίνουν σε ένα κυνήγι δεξιοτήτων, βαθμών και ικανοτήτων στο περιβάλλον του σχολείου, με αποκορύφωμα το άκρως ανταγωνιστικό πεδίο των πανελλαδικών εξετάσεων. Παράλληλα, η εδραίωση κοινωνικών προτύπων μέσω των ΜΜΕ και των social media δημιουργεί την ψευδαίσθηση και αυταπάτη του “τέλειου” και του “ιδανικού”, είτε μιλάμε για οικονομικά είτε για εμφανισιακά πρότυπα.
Τα προβλήματά μας δεν είναι προσωπικά ή ατομικά. Πηγάζουν μέσα από τις συνθήκες που έχουν διαμορφώσει για εμάς οι ισχυροί, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Η θλίψη και το άγχος που προκύπτει από το ότι ο μισθός των περισσότερων ανθρώπων δεν είναι αρκετός να καλύψει τις βασικές ανάγκες είναι ένα κοινωνικό σύμπτωμα. Για όλες αυτές τις καταπιέσεις και τα αδιέξοδα της υλικής πραγματικότητας πολλές φορές έχουμε την τάση να κατηγορούμε τον διπλανό μας που βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση, και όχι τον από πάνω. Πάρα πολλές φορές, το μένος και η απογοήτευση στρέφεται στον ίδιο μας τον εαυτό, επειδή “δεν προσπαθούμε αρκετά για να πετύχουμε τους στοχους”. Αυτό είναι και ο στόχος του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο μας θέλει απομονωμένους, πειθήνιους και υποτακτικούς.
Μέσα σε ένα σύστημα βαθιά ταξικό, άδικο, πατριαρχικό, ανισότιμο, δεν υπάρχουν ατομικά προβλήματα, όπως επίσης δεν υπάρχουν και ατομικές λύσεις σε αυτά. Ανακαλύπτουμε τις “λύσεις” μόνο μέσα από το συλλογικό πρίσμα, από την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων, από την αλληλοβοήθεια και το μοίρασμα, κατανοώντας παράλληλα ποιοι ευθύνονται για τις συνθήκες που ζούμε. Οφείλουμε να παλέψουμε για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας, όπου οι ζωές μας δεν θα μετράνε λιγότερο και όπου δε θα υπάρχουν τάξεις. Οφείλουμε στο τώρα να πάρουμε πίσω τις ζωές μας μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες που μας δίνουν ζωή στη συλλογική και ταξική συνείδηση.
*Το κείμενο αυτό γράφτηκε στη μνήμη του 17χρονου κοριτσιού που έβαλε τέλος στη ζωή της στην Ηλιούπολη της Αθήνας στις 12 Μαΐου, αλλά και ευελπιστώντας να δώσει δύναμη στη συνομήλικη φίλη της που χαροπαλεύει. Αξίζει να ζούμε, να προσφέρουμε, να αγωνιζόμαστε, να πονάμε και να χαιρόμαστε κόντρα στο σκοτάδι των καιρών. Να ανταποκρινόμαστε στις κραυγές αγωνίας και ματαίωσης των ανθρώπων της τάξης μας και να φτιάξουμε τα απαραίτητα δίκτυα αλληλεγγύης από εμάς για εμάς.*

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης”

ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 78 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΚΜΠΑ- ΣΑΒΒΑΤΟ 16/5 12:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Πριν από 78 χρόνια, το 1948, η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ σφραγίστηκε πάνω στη βίαιη
εκδίωξη εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων από τις εστίες τους, στη μαζική καταστροφή χωριών,
στις σφαγές και στον βίαιο εκτοπισμό ενός ολόκληρου λαού. Η Νάκμπα, η «Καταστροφή» για τον
παλαιστινιακό λαό, δεν αποτελεί ένα στιγμιαίο ιστορικό γεγονός του παρελθόντος, αλλά μία διαρκή
διαδικασία εποικισμού, κατοχής, εθνοκάθαρσης και γενοκτονικής βίας που συνεχίζεται αδιάκοπα
μέχρι σήμερα. Από τα στρατόπεδα προσφύγων του 1948 μέχρι την ισοπέδωση της Γάζας, από τους
εποικισμούς στη Δυτική Όχθη μέχρι το καθεστώς απαρτχάιντ και τον αποκλεισμό εκατομμυρίων
ανθρώπων, η παλαιστινιακή γη μετατράπηκε σε πεδίο διαρκούς πολέμου απέναντι σε έναν λαό που
αρνήθηκε να εξαφανιστεί. Ταυτόχρονα, αυτά τα 78 χρόνια είναι και 78 χρόνια παλαιστινιακής
αντίστασης, αξιοπρέπειας και επιμονής απέναντι σε μία από τις πιο βίαιες αποικιοκρατικές μηχανές
της σύγχρονης ιστορίας.
Σήμερα, η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού δεν αποτελεί μια «εξαίρεση» ούτε μια «ανθρωπιστική
κρίση» αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Αντίθετα, βρίσκεται στον πυρήνα της σύγχρονης
καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής αναδιάρθρωσης, εκεί όπου τα κράτη, οι στρατιωτικές συμμαχίες
και το παγκόσμιο κεφάλαιο επιχειρούν να επαναχαράξουν σφαίρες επιρροής, εμπορικούς δρόμους
και γεωπολιτικές ισορροπίες μέσα από τον πόλεμο, τη στρατιωτικοποίηση και την εξόντωση
ολόκληρων πληθυσμών. Το κράτος του Ισραήλ λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού
ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή και ως εργαστήριο εφαρμογής των πιο ακραίων μορφών
επιτήρησης, καταστολής, στρατιωτικής τεχνολογίας και διαχείρισης “πλεοναζόντων πληθυσμών”. Η
Γάζα μετατρέπεται σε τόπο μαζικής εξόντωσης και ταυτόχρονα σε πεδίο δοκιμής πολεμικών
τεχνολογιών, στρατιωτικών πρακτικών και μοντέλων κοινωνικού ελέγχου που στη συνέχεια εξάγονται
διεθνώς.
Το ισραηλινό κράτος δεν θα μπορούσε να διεξάγει αυτή τη γενοκτονία χωρίς τη διαρκή πολιτική,
οικονομική και στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι δυτικές
δυνάμεις που εμφανίζονται ως υπερασπιστές της «δημοκρατίας», των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και
της «ελευθερίας», είναι οι ίδιες που εξοπλίζουν, χρηματοδοτούν και νομιμοποιούν την καταστροφή
της Παλαιστίνης. Είναι τα ίδια κράτη που ιστορικά οικοδομήθηκαν πάνω στην αποικιοκρατία, τη
λεηλασία, τη δουλεία και τις γενοκτονίες λαών σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σήμερα, μέσα στη βαθιά
κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, ο πόλεμος και η στρατιωτικοποίηση αποτελούν ξανά βασικούς
όρους αναπαραγωγής του κεφαλαίου και διατήρησης της κυριαρχίας τους.
Το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί απλό παρατηρητή αυτής της κατάστασης αλλά ενεργό συνένοχο. Η
ελληνοϊσραηλινή συμμαχία έχει αναβαθμιστεί τα τελευταία χρόνια σε στρατηγικό επίπεδο και
περιλαμβάνει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, αγορές πολεμικού εξοπλισμού, ανταλλαγή τεχνογνωσίας
επιτήρησης και ασφάλειας, ενεργειακές και επενδυτικές συμφωνίες και βαθιά πολιτική συνεργασία.
Οι βάσεις της Σούδας, της Λάρισας και της Αλεξανδρούπολης λειτουργούν ως κρίσιμοι κόμβοι
ανεφοδιασμού και στρατιωτικής υποστήριξης των νατοϊκών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Το
ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα, προστατεύοντας τα
συμφέροντα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου και των εμπορικών διαδρομών του παγκόσμιου
εμπορίου, ενώ παράλληλα στηρίζει πολιτικά και στρατιωτικά το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ.
Η εμπλοκή αυτή δεν αφορά μόνο τη γεωπολιτική ισχύ του ελληνικού κράτους αλλά και τη συνολική
πολεμική αναδιάρθρωση της κοινωνίας. Η αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών, η στρατιωτικοποίηση,
η ενίσχυση της καταστολής, η πειθάρχηση της κοινωνικής βάσης και η καλλιέργεια εθνικιστικών
αφηγημάτων αποτελούν βασικά στοιχεία αυτής της διαδικασίας. Την ίδια στιγμή που
δισεκατομμύρια ευρώ δίνονται για εξοπλισμούς και πολεμικές επιχειρήσεις, η κοινωνική
πλειοψηφία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη φτώχεια, την ακρίβεια, την υποτίμηση της ζωής, τη διάλυση
της δημόσιας υγείας και παιδείας και την όξυνση της κρατικής βίας.
Ο πόλεμος που διεξάγεται στην Παλαιστίνη συνδέεται άμεσα με τον πόλεμο που διεξάγουν τα κράτη
απέναντι στους μετανάστες, στους φτωχούς, στους αποκλεισμένους και σε κάθε κοινωνικό κομμάτι
που περισσεύει για την καπιταλιστική κανονικότητα. Οι πολιτικές που εφαρμόζονται απέναντι στους
Παλαιστινίους “επιστρέφουν” στις δυτικές μητροπόλεις με τη μορφή στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, pushbacks, ηλεκτρονικής επιτήρησης, συνοριακής βίας και διαρκούς καταστολής. Το
ελληνικό κράτος, ενώ στηρίζει ανοιχτά τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, διεξάγει τον δικό του πόλεμο
απέναντι στους μετανάστες και τις μετανάστριες στο Αιγαίο, στον Έβρο, στα στρατόπεδα κράτησης
και στις γειτονιές των πόλεων. Η Πύλος, τα καθημερινά pushbacks, οι δολοφονίες στα σύνορα και η
αντιμετώπιση των μεταναστών ως “εισβολέων” αποτελούν κομμάτι της ίδιας κρατικής και πολεμικής
λογικής που μετατρέπει ανθρώπους σε αναλώσιμους πληθυσμούς.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η Παλαιστινιακή Αντίσταση αποκτά παγκόσμια σημασία. Ο αγώνας των
Παλαιστινίων δεν αφορά μόνο έναν λαό που μάχεται απέναντι στον αποικιοκράτη του, αλλά
συνολικά τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και
τον πόλεμο. Η επιμονή ενός λαού που συνεχίζει να αντιστέκεται έπειτα από 78 χρόνια εκτοπισμού,
κατοχής και σφαγών, έχει καταφέρει να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης σε ολόκληρο τον
κόσμο, να δημιουργήσει κοινότητες αγώνα ανάμεσα σε ντόπιους και μετανάστες, να σπάσει τα
εθνικά σύνορα που επιβάλλουν τα κράτη και να αναδείξει τη διεθνιστική αλληλεγγύη ως αναγκαίο
όρο αντίστασης.
Απέναντι στη διεθνή συμμαχία κρατών και κεφαλαίου, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η
συγκρότηση ενός διεθνιστικού, αντιπολεμικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος από τα κάτω. Ενός
κινήματος που θα σαμποτάρει έμπρακτα την πολεμική μηχανή, θα στοχοποιεί τις βάσεις, τις
στρατιωτικές συμμαχίες, τις εταιρείες όπλων και τις κρατικές δομές που στηρίζουν τον πόλεμο. Ενός
κινήματος που θα συνδέει τον αγώνα ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη με τους αγώνες
ενάντια στα σύνορα, τον ρατσισμό, την κρατική καταστολή, την εκμετάλλευση και τον πόλεμο σε
κάθε σημείο του κόσμου.
Στον πόλεμό τους απαντάμε με διεθνιστική αλληλεγγύη και στην ειρήνη τους με ταξικό πόλεμο.
Γιατί η “ειρήνη” των κρατών και των αφεντικών δεν είναι τίποτα άλλο από φτώχεια, εξαθλίωση,
καταστολή και εκμετάλλευση στο εσωτερικό. Είναι η καθημερινότητα των ακριβών ενοικίων, της
εργασιακής λεηλασίας, των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, της κρατικής βίας, των
δολοφονιών στα σύνορα και του εκφασισμού της κοινωνίας στις χώρες που “δεν βρίσκονται σε
πόλεμο”. Και την ίδια στιγμή, οι διακρατικοί πόλεμοι και οι γενοκτονίες αποκαλύπτουν το παρόν
και το μέλλον που επιφυλάσσουν οι κυρίαρχοι για το παγκόσμιο προλεταριάτο. Από τον πόλεμο
Ρωσίας–Ουκρανίας και την πολεμική κλιμάκωση ΗΠΑ–Ισραήλ απέναντι στο Ιράν, μέχρι τις
ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στον Λίβανο και τη Βενεζουέλα και τις απειλές εισβολής σε Κούβα και
Γροιλανδία, και από τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη μέχρι τις σφαγές και τον εκτοπισμό
εκατομμυρίων ανθρώπων στο Σουδάν, ο κόσμος τους βυθίζεται όλο και περισσότερο στον θάνατο και
τη βαρβαρότητα. Όμως μέσα σε αυτή τη συνθήκη γεννιούνται και οι αντιστάσεις των καταπιεσμένων.
Από τις εξεγέρσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ απέναντι στις ρατσιστικές επιχειρήσεις του ICE και τα
πογκρόμ κατά μεταναστών, μέχρι τις αιματοβαμμένες εξεγερσιακές στιγμές στο Ιράν απέναντι στο
καθεστώς, και από την αδιάκοπη παλαιστινιακή αντίσταση μέχρι τα διεθνή αντιπολεμικά κινήματα
που καταλαμβάνουν δρόμους, πανεπιστήμια και λιμάνια σε όλο τον κόσμο, γίνεται ξεκάθαρο πως η
μόνη μας ελπίδα βρίσκεται στο σαμποτάρισμα της πολεμικής μηχανής των κρατών και των
αφεντικών. Στη μετατροπή της οργής σε διεθνιστικό και ταξικό αγώνα απέναντι στον κόσμο του
πολέμου, της εκμετάλλευσης και της κρατικής βαρβαρότητας.
Η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη δεν είναι φιλανθρωπία ούτε αφηρημένος ανθρωπισμός. Είναι θέση
μάχης απέναντι στον κόσμο που χτίζουν τα κράτη και το κεφάλαιο. Είναι η αναγνώριση ότι οι ζωές
των καταπιεσμένων συνδέονται μεταξύ τους μέσα από κοινές εμπειρίες εκμετάλλευσης, πολέμου και
αποκλεισμού. Και είναι η πεποίθηση ότι απέναντι στη βαρβαρότητα, οι από τα κάτω οφείλουν να
οργανώσουν διεθνώς τη δική τους αντίσταση.
78 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑΚΜΠΑ
78 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΪΣΡΑΗΛΙΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
Ανάρες Ομάδα Δράσης κι Αλληλεγγύης

Τετάρτη 13/5/2026, Πάρκο ΕΚΘ, 20:00

Το απόγεμα της Τετάρτης 06/05 αναρτήσαμε πανό στη μνήμη του συντρόφου Β.Μάγγου στο πάρκο του εργατικού κέντρου θεσσαλονίκης, ενόψει της συνέχισης της δίκης στις 07/05 ενώ έχουν οριστεί και επόμενοι δικάσιμοι στις 14/5 και 26/5. Επειτα απο άπειρες αναβολές που ζητήθηκαν από την μεριά των μπάτσων και των διάφορων ενστάσεων – νομικών τακτικισμών τους περιπαίζοντας την οικογένεια του Β. Μάγγου και τον αλληλέγγυο κόσμο με απώτερο στόχο να φθίνει και η παρουσία και να επιβάλλουν το δικό τους καθεστώς μέσα στην αίθουσα κάτι που προσπαθούν να πετύχουν μανιωδώς και με την παρουσία των μπάτσων με πολιτικά που ευθαρσώς εμφανίζονται για να συμπαρασταθούν στους βασανιστές- δολοφόνους και να τραμπουκίσουν την οικογένεια του Βασίλη και τους αλληλέγγυους, σήμερα στη δεύτερη δικάσιμο στα δικαστήρια Καρδίτσας των 6 μπάτσων που βασάνισαν τον Βασίλη κατέθεταν οι γονείς του οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν χυδαία όπως αναμενόταν απο τους λακέδες συνήγορους των μπάτσων. Η δολοφονία του Βασίλη βαραίνει την κρατική εξουσία, η οποία λύσσαξε για να υπερασπιστεί τα αστικά συμφέροντα και συγκεκριμένα της ΑΓΕΤ – LAFARGE, ενός εργοστασίου που ευθύνεται για σοβαρά προβλήματα υγείας όπως αύξηση καρκινοπάθειας και αναπνευστικών και εναντίον του συντελέστηκε ένα τεράστιο κίνημα στην πόλη του Βόλου και στις ευρύτερες περιοχές με χαρακτηριστικά ενάντια στην λεηλασία της φύσης και τον “πράσινο” καπιταλισμό. Σε αυτό το ριζοσπαστικό κίνημα το κράτος επιτέθηκε μανιωδώς, με μαζικές συλλήψεις, αναβαθμισμένα κατηγορητήρια, ξυλοδαρμούς με αποκορύφωμα τον βασανισμό του Β. Μάγγου από τα ένστολα σκουπίδια της κρατικής εξουσίας. 

Δύναμη, κουράγιο και αλληλεγγύη στην οικογένεια του Βασίλη Μάγγου και στον αλληλέγγυο κόσμο που κρατάει ζωντανή τη μνήμη και τον αγώνα του. 
ΕΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΡΟΥΦΙΑΝΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ
ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΓΓΟ ΠΟΤΕ ΜΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ

Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ  ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/5, 10:30, ΚΑΜΑΡΑ

    Τον Μάη του 1886 δεκάδες χιλιάδες απεργοί στις ΗΠΑ εξεγείρονται διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, με αιχμή την καθιέρωση του 8ώρου. Οι δολοφονικές κατασταλτικές ενέργειες που ακολουθούν, με πυροβολισμούς στο ψαχνό στο συγκεντρωμένο πλήθος, αλλά και η καταδίκη σε θάνατο 8 αναρχοσυνδικαλιστών ακολουθούνται από συνέχιση και εξάπλωση του εργατικού κινήματος που επιφέρει επί μέρους νίκες και προσωρινά καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τις επόμενες δεκαετίες η πρωτομαγιά καθιερώθηκε ως μέρα εργατικών αγώνων, η επανανοηματοδότησή της  πολλές φορές οδήγησε σε εξεγερτικές συνθήκες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη και την μεγαλειώδη πορεία των καπνεργατών που συνοδεύτηκε από σκληρή καταστολή και τελικά 12 δολοφονίες απεργών.

140 χρόνια μετά, το καπιταλιστικό σύστημα, ως τρόπος καθολικής οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας, συνεχίζει να ρυθμίζει κάθε πτυχή της ζωής και της καθημερινότητας, να εισχωρεί σε κάθε πεδίο, ορατό ή αόρατο, καθιστώντας το πεδίο κερδοφορίας της αστικής τάξης και να αναπαράγεται μέσα από την διαιώνιση των ταξικών καταπιέσεων. Σε αυτή την μακρά περίοδο των 140 χρόνων, είδαμε αυτό το σύστημα, να παίρνει διάφορες μορφές και να χρησιμοποιεί κάθε όπλο που διαθέτει στην φαρέτρα του, άλλοτε με απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα, άλλοτε με τον μανδύα του κοινωνικου κράτους, ακόμα και με τεχνοκρατικές διακυβερνήσεις, και ό,τι άλλο χρειάστηκε έτσι ώστε να προστατεύσει ανά τα χρόνια, την κυριαρχία της αστικής τάξης και του κεφαλαίου απέναντι στην κοινωνική βάση. Πάντα σε συνάρτηση με τις κοινωνικές συνθήκες και τις σύγχρονες, σε κάθε εποχή, διεκδικήσεις και αγώνες της εργατικής τάξης, με τα κράτη να παίζουν σημαίνοντα ρόλο σε όλη αυτή την προσπάθεια,ως μεσάζοντες στην πάλη των τάξεων και φυσικά ως θεματοφύλακες των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Στο σήμερα, έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από μια άτακτη επιθετικότητα από την πλευρά του κεφαλαίου. Ξεκινώντας από τους χώρους εργασίας, η κατάσταση δείχνει να χειροτερεύει μέρα με την μέρα και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: 201 άνθρωποι  μέσα στο 2025 δολοφονήθηκαν εν ώρα εργασίας στα σύγχρονα σφαγεία που έχει ετοιμάσει το κεφάλαιο για την εργατική τάξη. Άνθρωποι που δεν έγιναν πρώτο θέμα στα δελτία των μεγαλοκαναλιών, δεν εξέδωσαν για αυτούς δεκάδες συλληπητήριες ανακοινώσεις, ούτε χύθηκαν κροκοδείλια δάκρυα, δεν βρήκαν το δίκιο τους οι συγγενείς τους σε αίθουσες δικαστηρίων. Ακόμα βέβαια και να το έβρισκαν, δεν θα απάλυνε τον πόνο και την δυστυχία όλων αυτών των ανθρώπων, ωστόσο αποτελεί και αυτό το γεγονός, μια ακόμα απόδειξη της εχθρικής φύσης κράτους και κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη. Άλλωστε, είναι το κεφάλαιο αυτό που έχει ως μοναδική γλώσσα την γλώσσα του χρήματος και του κέρδους, και όχι οι άνθρωποι που αποτελούν την κοινωνική βάση.

Πριν λίγο καιρό, πέντε εργάτριες δολοφονήθηκαν για τα κέρδη των αφεντικών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα στα Τρίκαλα. Πέντε νεκρές της τάξης μας, οι οποίες βίωναν τόσο την έμφυλη όσο και την ταξική εκμετάλλευση ως γυναίκες, μητέρες και φτωχές εργάτριες. Οι συγκεκριμένες εργάτριες, είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται στις βραδινές βάρδιες, έτσι ώστε να καταφέρνουν να ανταπεξέρχονται στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα, το να ασχολούνται δηλαδή με τα παιδιά και τα υπόλοιπα “καθήκοντα” τους. Η εκμετάλλευση των γυναικών τόσο για την κοινωνική αναπαραγωγή, δηλαδή την παραγωγή και την άμισθη φροντίδα της οικογένειας, όσο και για την εργασία τους συνιστούν δομικό στοιχείο του  καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όλα αυτά συνθέτουν ένα ψηφιδωτό άμισθης και μη ορατής εργασίας, το οποίο ενίοτε σε κάποιες περιπτώσεις είναι ακόμα πιο σκληρό και επίπονο ακόμα και από το ίδιο το 8ωρο-10ωρο-12ωρο στην δουλειά.

Οι δολοφονίες εργατριών είναι η άμεση συνέπεια και η αιχμή του δόρατος των πολιτικών του κεφαλαίου, απόληξη μιας γενικότερης επίθεσης σε κεκτημένα και διεκδικήσεις προηγούμενων ετών. Οι κρατικές επιλογές, ιδίως των τελευταίων ετών , έχουν λύσει τα χέρια των αφεντικών : κατάργηση 8ώρου, μηδαμινά μέτρα ασφαλείας, απελευθέρωση των απολύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, απουσία συλλογικών συμβάσεων εργασίας, πενιχροί μισθοί σε σχέση με το κόστος ζωής, απλήρωτες υπερωρίες, ποινικοποίηση απεργιών και συνδικαλιστικών αγώνων και πολλά άλλα. Καθάρματα όπως οι Κατρούγκαλος, Χατζηδάκης και Κεραμέως ( ενδεικτικά ονόματα υπουργών που διετέλεσαν στο υπουργείο εργασίας τα τελευταία χρόνια) έχουν βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους στην διαμόρφωση της σημερινής καθημερινότητας, εξυπηρετώντας φυσικά, τις κρατικές πολιτικές και τον συνολικότερο σχεδιασμό. Όλη αυτή η συνθήκη, όπως έχει διαμορφωθεί, καταρρίπτει φυσικά μύθους και αφηγήματα της κυριαρχίας περί εκσυγχρονισμού και νέας πραγματικότητας για τους εργαζόμενους/ες. Η αλήθεια είναι μία: όσο τεχνολογικά επιτεύγματα κτλπ θα χρησιμοποιούνται εντός του καπιταλιστικού πλαισίου θα είναι, ως επί το πλείστον, προς όφελος της αστικής και εις βάρος της εργατικής τάξης.

Ειδική μνεία στο παζλ της εργατικής τάξης, θα πρέπει να γίνει, στο πλέον εξαθλιωμένο κομμάτι αυτού, που είναι οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί. Αν η ζωή της ντόπιας εργατικής τάξης αποτελεί ένα νούμερο στους υπολογισμούς κερδών που βρίσκονται στα συρτάρια των αφεντικών, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι μετανάστριες πολλές φορές μπορεί να μην είναι ούτε αυτό. Η απόλυτη εξαθλίωση, με απασχόληση συνήθως στον πρωτογενή τομέα, έχοντας ως μεροκάματο ένα πιάτο φαγητό ή κάποιο ευτελές ποσό για ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια και τις ζωές τους στην αναζήτηση της επιβίωσης ή ενός καλύτερου μέλλοντος. Διαστρωματώσεις όπως αυτή καθιστούν το σημερινό προλεταριάτο ενα μη ομογενοποιημένο σύνολο, που πολλές φορές αναζητά τον εχθρό του εντός του ίδιου του σώματός του. Αυτός είναι ενας διαχωρισμός, επιβαλλόμενος από την κυριαρχία ώστε να εγκαθιδρύσει την υπεροχή της και την ασφάλεια της. Ενας διαχωρισμός που οφείλουμε να σπάμε συνεχώς, κάθε μέρα.

Μέσα λοιπόν στο παραπάνω πλαίσιο, η κρατική προπαγάνδα σε μια προσπάθεια να κάνει το άσπρο μαύρο της αμείλικτης πραγματικότητας επιδίδεται σε κουβέντες περί ανάπτυξης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των ζωών μας. Ξεχνάει βέβαια να διευκρινίσει ποιοι στα αλήθεια αναπτύσσονται και ποιών το επίπεδο ζωής όντως ανεβαίνει. Οι -όλων των ειδών- τελευταίες κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος φορτώθηκαν εξ’ ολοκλήρου στις πλάτες της κοινωνικής βάσεως. Οι περίοδοι αυτοί αποτέλεσαν και αποτελούν όντως περίοδο ραγδαίας ανάπτυξης των κεφαλαιοκρατών. Πιο απλά, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί εντυπωσιακά κάθε είδους κρίση που θα συναντήσει στον δρόμο του, ενίοτε τις γεννά και το ίδιο, και καταφέρνει να βγει  περισσότερο χαλυβδωμένο και μεγαλύτερο από αυτές. Τι αφήνουν οι κρίσεις αυτές στην εργατική τάξη: υπέρογκο κόστος ζωής, φτωχοποίηση και εξαθλίωση. Δεν μας προκαλεί λοιπόν έκπληξη όταν ακούμε επίσημα κρατικά χείλη να μιλόυν για μεγάλους δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας. Όντως το κράτος, ως εκ φύσεως υπηρετής των συμφερόντων του κεφαλαίου, παρουσιάζει ανάπτυξη για αυτό, ανάπτυξη που πληρώνουμε με αίμα όλοι και όλες εμείς στην καθημερινότητα μας. Η τρομοκρατία, στην γλώσσα των απλών ανθρώπων και της κοινωνικής βάσης, είναι τα ακριβά ενοίκια, οι πενιχροί μισθοί, οι υπέρογκοι λογαριασμοί, τα ακριβά βασικά αγαθά και τρόφιμα, η αδυναμία πρόσβασης στην υγεία και στην παιδεία.

Αναφερόμενοι/ες στην τωρινή πολιτική και κοινωνική συνθήκη, δεν μπορούμε να παραλείψουμε τις γεωπολιτικές και πολεμικές εξελίξεις που συνταράσουν την καθημερινότητα. Η σφαγή των Παλαιστινίων συνηθίζεται με αμείωτο ρυθμό, όσο και αν η δυτική προπαγάνδα προσπαθεί να στρέψει αλλού τα βλέμματα και να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, παίζοντας κρυφτό πίσω από μια επίπλαστη εκεχειρία,οι όροι της οποίας συντάχθηκαν στα δυτικά ανάκτορα και  την οποία εξαναγκάστηκε ο παλαιστινιακός λαός να αποδεχθεί. Κατά την διάρκεια αυτής της εκεχειρίας λοιπόν, η Γάζα, η δυτική όχθη και τα υπόλοιπα παλαιστινιακά εδάφη παραμένουν το νουμέρο ένα σφαγείο παγκοσμίως με τους βομβαρδισμούς, τις δολοφονίες και τις κτηνωδίες από το ισραηλινό κράτος να είναι καθημερινά φαινόμενα.

Ταυτόχρονα, διανύουμε μια περίοδο όπου το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται σε ένα πολεμικό, επιθετικό διαμοιρασμό της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο καπιταλιστικός πόλος ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ και ΕΕ, εκτός από την γενοκτονία των Παλαιστινίων, διεξάγει πόλεμο στη Μέση Ανατολή με επιθέσεις στο Ιράν, με εισβολή στον Λίβανο,με την πρόσφατη εισβολή στη Βενεζουέλα και με τον οικονομικό στραγγαλισμό και εμπάργκο των ΗΠΑ απέναντι στο λαό της Κούβας. Τα προσωπεία των καλών δυτικών κρατών που διεξάγουν πολέμους και σκοτώνουν λαούς στην Μέση Ανατολή για να τους “εκπολιτίσουν” έχουν πέσει προ πολλού και η συγκεκριμένη προπαγάνδα δεν έχει πλέον παρά, ελάχιστη, απήχηση σε όσους και όσες αρνούνται να δουν ή κρύβουν σκοπίμως την πραγματικότητα. Τα δυτικά κράτη και η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν αποσκοπεί σε τίποτα αλλό παρά στην ανάπτυξη των κεφαλαίων τους και στην εδραίωση και την υπεροχή  τους σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της παγκόσμιας πίτας. Η στόχευση αυτή περνάει μέσα από την εξάπλωση του δυτικού κεφαλαίου στα εδάφη στα οποία επιτίθεται.

Το μάρμαρο φυσικά πληρώνεται για μια ακόμη φορά από τις κοινωνικές βάσεις και τις εργατικές τάξεις των κρατών που δέχονται όλες αυτές τις πολεμικές επιθέσεις. Για παράδειγμα, το πρώτο χτύπημα των ΗΠΑ – Ισραήλ και των συμμάχων τους απέναντι στο Ιράν, ήταν σε ένα σχολείο θηλέων, όπου βρήκαν φρικτό θάνατο 160 κοπέλες. Οι θάνατοι και οι δολοφονίες είναι το αποκορύφωμα όλων αυτών που σε συνεργασία με τον εκτοπισμό, την εξαθλίωση και την φτώχεια δημιουργεί μια κόλαση επί γης για τους λαούς, όσο οι ισχυροί δίνουν την μάχη για τα μεγάλα συμφέροντα. 

Το ελληνικό κράτος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, συγκεκριμένα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που έχει συμφέροντα στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Στενά του Ορμούζ και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή λόγω του παγκόσμιου εμπορίου καυσίμων, αλλά και συντασσόμενο με την στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, είναι ενεργό κομμάτι του προβλήματος, του πολέμου στη Μέση Ανατολή και της όξυνσης των παγκόσμιων διακρατικών ανταγωνισμών και της διεθνούς αντεπανάστασης.Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία -συμβάλλοντας στο χρόνιο εμπάργκο και την ανθρωπιστική κρίση που προκαλεί η Σαουδική Αραβία στο λαό της Υεμένης-, ενώ έχει διακηρύξει και την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στη Γάζα. 

Την ίδια ώρα, η πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους στρέφει τα βέλη της και στο εγχώριο προλεταριάτο, το οποίο το προετοιμάζει να γίνει κρέας στα κανόνια των πολέμων των ισχυρών. Ως εκ τούτου, πέρασε νόμο που καθιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου υποχρεωτική τη στρατιωτική θητεία, που ενεργοποιεί την εθελοντική στράτευση γυναικών, και που συνολικά προετοιμάζει την ήδη φτωχοποιημένη κοινωνική πλειοψηφία να ενδιαφερθεί για τη συμμετοχή στους πολέμους και όχι για την καλυτέρευση των ζωών της που καταπατώνται από την ελληνική αστική τάξη.

Τέλος, πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η δίκη για τα συντρόφια της υπόθεσης των Αμελοκήπων. Η πρωτόδικη απόφαση καταδίκασε τις συντρόφισσες μας Μαριάννα Μ. και Δήμητρα Ζ. για την υπόθεση, ενώ αυτοεξευτελιζόμενο αθώωσε τους άλλους 3 (Ν. Ρωμανό, Δημήτρη και Α.Κ.) που ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός είχε προφυλακίσει για 1.5 χρόνο. Η καταδίκη των συντροφισσών βασίστηκε κυρίως στον τρομονόμο 187α για την σύσταση δηλαδή και την συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Αν αφήσουμε στην άκρη το δικονομικό κομμάτι, τις γελοίες συνθήκες διεξαγωγής της δίκης και το αναμενόμενο της απόφασης, είναι δεδομένο και κοινώς αποδεκτό ότι η χρήση του όρου τρομοκρατία αποτελεί ένα νομικό όπλο- δημιούργημα της δικαστικής αρχής με μηδενικό κοινωνικό έρεισμα, όπως άλλωστε και το σύνολο του ποινικού κώδικα. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, είναι μονάχα η βία του κεφαλαίου, του κράτους και των τσιρακίων του, που πραγματικά τρομοκρατεί την κοινωνική βάση. Τις ενέργειες που αποσκοπούν στην κοινωνική επανάσταση και την ταξική χειραφέτηση, η εργατική τάξη κάθε άλλο παρά ως τρομοκρατικές για την ίδια τις εκλαμβάνει: βρίσκει σε αυτές ένα όραμα και μια ελπίδα, μια προοικονομία από αυτό που καμιά αρχή και κανένα κράτος δεν μπορεί σε βάθος χρόνου να εμποδίσει, την πτώση δηλαδή του συστήματος καταπίεσης και εκμεττάλευσης. Γεγονός που φάνηκε ξεκάθαρα και κατά την διάρκεια του δικαστηρίου, όπου συγκρούστηκαν η αξιοπρέπεια και η υπεράσπιση των δράσεων των συντροφιών μας, απέναντι στην συμμορίτικη, στείρα και αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα στάση και εικόνα δικαστών και ΕΛΑΣ. 

Ποιος δρόμος λοιπόν απομένει στην εργατική τάξη για την ανατίμηση της; Για εμάς η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν θέλει ιδιαίτερη σκέψη, ούτε δισταγμούς. Είναι πλέον σαφές, μετά από τόσα χρόνια και τόσα στάδια από τα οποία πέρασε η κοινωνική πραγματικότητα, για να το σκεφτόμαστε διπλά και τριπλά. Το σύμπλεγμα κράτους και κεφαλαίου απέτυχε παταγωδώς να δώσει στην κοινωνική βάση ότι αυτή αξιώνει και αξίζει, ενίοτε δε, της στέρησε και της στερεί βασικά αγαθά. Το σύστημα αυτό της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δυνατών και των πλουσίων αυτού του κόσμου. Δεν μπορεί να βελτιώσει τις ζωές μας γιατί δεν είναι κατασκευασμένο για αυτό. 

Σε αυτά τα 140 χρόνια και ακόμα και από καταβολής καπιταλιστικού συστήματος, για εμάς είναι σαφές ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός της αντίστασης, της αντεπίθεσης και τελικά της ανατροπής, της κοινωνικής επανάστασης. Το καπιταλιστικό σύστημα  δεν εξανθρωπίζεται, ανατρέπεται. Η ανατροπή αυτή δεν μπορεί να εκκινήσει και να συμβεί, από οποιονδήποτε άλλο, εκτός από εκείνες ακριβώς τις ομάδες που υφίστανται τις καταπιέσεις που αυτό γεννάει. Το προλεταριάτο οφείλει να δώσεις τις μάχες του  που θα το οδηγήσουν σε αυτή την ανατροπή : με ακηδεμόνευτους και αδιαμεσολάβητους αγώνες, μακριά από την ανάθεση και τον υποταγμένο συνδικαλισμό, με καθημερινές διεκδικήσεις από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη εμείς πιστεύουμε ότι μπορούμε να πάρουμε ότι δικαιωματικά μας ανήκει. 

Δεν φανταζόμαστε το μέλλον, το δικό μας και των επόμενων γενιών, πίσω από μια ατέρμονη γραμμή παραγωγής για 10 ή 12 ώρες, σε μια οθόνη σε γραφείο, στην πώληση προϊόντων που δεν μπορούμε να αγοράσουμε, σε καμπς ή σε φυλακές. Το φανταζόμαστε σε αγώνες, σε διεκδικήσεις, νικηφόρες ή μη, σε μάχες μαζί με όλες τις υπόλοιπες καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες απέναντι στους ισχυρούς και τους καταπιεστές μας. Σε πορείες, σε απεργίες, σε καταλήψεις για μια κοινωνία χωρίς εκμεττάλευση, ρατσισμό και καταπίεση αλλά με ισότητα και αλληλεγγύη. Σε αυτές τις μάχες δεν θέλουμε καθοδηγητές, ηγέτες και διαχειριστές.  O αγώνας ξεκινά από την διεκδίκηση του πιο μικρού, του πιο καθημερινού, καταλήγει όμως στην καταστροφή αυτής της κοινωνικής δόμησης, σε έναν νέο κόσμο, ο οποίος υπάρχει ίσως μόνο στον συλλογισμό μας, όσο όμως τον φέρνουμε μέσα στους αγώνες μας είναι πραγματικός. 

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΣΕ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ Μ., ΔΗΜΗΤΡΑ Ζ.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ, ΑΠΟ 5/2, ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ 

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Φωτογραφίες από την παρουσία της ομάδας στην πανελλαδική πορεία που καλεστηκε στην πόλη των Τρικάλων το Σάββατο 25/4, για την εργοδοτική δολοφονία των 5 εργατριών στο σφαγείο της μπισκοτοβιομηχανιας Βιολαντα.
Η πορεία κινήθηκε σε κεντρικούς δρόμους της πόλης. Είχε δυναμικό παλμό και φωναχτηκαν συνθήματα κατά της φτώχειας και της εξαθλίωσης που γεννά το καπιταλιστικό σύστημα και αντιπολεμικού περιεχομένου.

Η αλληλεγγύη όπλο των εργατών,
πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών

Εργατικά ατυχήματα και σφαίρες στο ψαχνό,
τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ

Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης.

Πανελλαδική συγκέντρωση / διαδήλωση για την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας “Βιολάντα¨στα Τρίκαλα

Σάββατο 25/4, 13:00, πλατεία Ρήγα Φεραίου, Τρίκαλα

Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.

Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.

Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.

Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.

Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.

ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.