Στις 22/08, στο καμπ μεταναστών Σιντικής Σερρών, οι κρατούμενοι ως ένδειξη διαμαρτυρίας στις άθλιες συνθήκες ζωής τους εκεί,προχώρησαν σε πετροπόλεμο με τις αστυνομικές δυνάμεις και απόδραση απο το κολαστήριο της Σιντικής. Τα ΜΜΕ και τα social media δεν άργησαν να γεμίσουν από ρατσιστικά άρθρα, ποστ και σχόλια που στοχοποιούν τις μετανάστριες, τις απανθρωποποιούν και αναπαράγουν την ρητορική μίσους που εξασφαλίζει την κοινωνική συναίνεση για την εξόντωσή τους. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι κρατούμενοι/ες της δομής αντιστέκονται για την κράτησή τους και τις άθλιές συνθήκες εκεί με μοναδικό λογο την “παράνομη είσοδό”τους στη χώρα.
Στις 12/11,επίσης,οι κρατούμενοι/ες ξεσηκώθηκαν, έκοψαν τα συρματοπλέγματα και προσπαθησαν να αποδράσουν. Οι δυνάμεις της ΕΛΑΣ κατέφθασαν άμεσα στο σημείο, κατέστειλαν την κίνηση των μεταναστριών και συλλαμβάνουν 30 εξ’ αυτών. Την επόμενη, οι συλληφθέντες/ φθείσες, με ορισμένη από το δικαστήριο προφανώς υπεράσπιση, κατέληξαν να καταδικάζονται με την πρωτοφανή ποινή των 3 ετών, ενώ μάλιστα ένας εξ’αυτών καταδικάζεται σε 3 έτη και 7 μήνες χωρίς αναστολή. Αυτή μάλιστα, δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια απόδρασης των μεταναστών από το συγκεκριμένο καμπ, αφού στα μέσα Αυγούστου του περασμένου καλοκαιριού, οι άνθρωποι εκεί είχαν επιχειρήσει νέα προσπάθεια απόδρασης μην αντέχοντας να ζουν υπό άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η προσπάθεια τους αυτή είχε πέσει και πάλι στο τείχος της καταστολής, αφού οι κρατούμενοι/ες ξυλοκοπήθηκαν από τα σκουπίδια της ΕΛΑΣ. Αντανακλαστικά τότε, είχαν απαντήσει με απεργία πείνας, τα αιτήματα της οποίας δεν ικανοποιήθηκαν από την διοίκηση του κέντρου. Τον Μάρτιο του 2026 αρχίζουν νέες κινητοποιήσεις καθώς δεν λύθηκε κανένα από τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν μέσα στο κολαστήριο της Σιντικής, ενώ προστίθεται και το αίτημα της ενημέρωσης τους γύρω από τις διαδικασίες για τις αιτήσεις ασύλου και την περίοδο κράτησης.
Στις 4/5 οι μετανάστ(ρι)ες εξεγέρθηκαν και συγκρούστηκαν με την αστυνομία και το εκδικητικό αποτέλεσμα του κρατικού μηχανισμού ήταν η καταδίκη τεσσάρων σε ποινή φυλάκισης δύο ετών. Στις 11/5 κάποιοι προχώρησαν σε τετραήμερη απεργία πείνας με ορισμένους να αρνούνται και το νερό, ενώ βασικά αιτήματα των κινητοποιήσεων αποτελεί η ελευθερία και η δικαιοσύνη για όλους. Για τους 30 μετανάστες που οδηγήθηκαν στη φυλακή πρωτόδικα, έπειτα από την εξέγερση τον Νοέμβρη του 2025 στο καμπ της Σιντικής, ορίστηκε το εφετείο στις Σέρρες στις 26 Ιουνίου του 2026.
Οι κινητοποιήσεις, οι διαμαρτυρίες και οι εξεγέρσεις στα σημερινά κολαστήρια που αποκαλούνται κέντρα κράτησης μεταναστών δεν είναι παρά το φυσικό επακόλουθο και η τελευταία λύση για όλους τους ανθρώπους που διαμένουν σε αυτά. Άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και τις περιοχές τους, στην αναζήτηση ενός καλύτερου και πιο ανθρώπινου μέλλοντος, έχουν βρεθεί κρατούμενοι/ες από το ελληνικό κράτος. Καθολικός εγκλεισμός, άθλιες συνθήκες διαβίωσης, υγιεινής, ελλειπείς μερίδες φαγητού, στιβαγμένοι υπεράριθμοι μετανάστες/ριες σε κοντέινερ, γελοία ιατρική περίθαλψη, αυστηρός έλεγχος από τις διοικήσεις και την φύλαξη των κέντρων (ενίοτε και από την ίδια την ΕΛΑΣ) είναι μόνο κάποια από τα χαρακτηριστικά της καθημερινότητας των ανθρώπων εκεί, όσο διαρκούν οι ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες έκδοσης ασύλου τους, που τελικά δεν ξέρουν ποτέ και αν θα πάρουν. Δεν είναι παρά μόνο λίγους μήνες πριν, όταν ακούγαμε, τον υπουργό μεταναστευτικής πολιτικής και γνωστό κάθαρμα, Θάνο Πλεύρη, να εξαγγέλλει με ύφος καρδηναλίων ότι πρόκειται να χειροτερέψουν ακόμα περισσότερο οι συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα, σε μια προσπάθεια να καταστήσει σαφές στους ανθρώπους που περιφέρονται με βάρκες στις θάλασσες ή στα σύνορα των χωρών, ότι η Ελλάδα δεν θα πρέπει να αποτελεί καν επιλογή ή σκέψη για είσοδο σε αυτήν.
Ανάμεσα σε αυτά τα προαναφερθέντα κολαστήρια λοιπόν, υπάρχει ένα, αυτό της Σιντικής, που αποτελεί το πλέον χειρότερο και μάλλον, σύμφωνα με τις εξαγγελίες του ίδιου του ελληνικού κράτους, το παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα υπόλοιπα κέντρα κράτησης μεταναστριών. Σε αυτό το καμπ λοιπόν η καθημερινότητα των κρατουμένων συνοδεύεται από συνθήκες που είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο να τις φανταστεί, δεν γίνεται λόγος για το να τις βιώσει: Έλλειψη τροφής και γευμάτων, ολοκληρωτική απαγόρευση εξόδου, διαρκής αστυνόμευση, μηδενική επικοινωνία με τον “έξω κόσμο”, έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ρουχισμού,ξυλοδαρμοί και βασανισμοί από τους μπάτσους σε δωμάτια απομόνωσης,εξαφάνιση κρατούμενων.
Τα κέντρα κράτησης είναι τα κολαστήρια που έχει δημιουργήσει το ελληνικό κράτος για τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς και φυσικά είναι μόνο ένα κομμάτι της συνολικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής του. Tα pushbacks και οι επιθέσεις του ελληνικού λιμενικού, που δεν διστάζει ακόμα και να ανοίξει πυρ και να δολοφονήσει, σε βάρος μεταναστών στο Αιγαίο είναι καθημερινό φαινόμενο και επίσημα διακηρυγμένη πολιτική του κράτους. Το ναυάγιο της Πύλου, με τους 600 και πλέον νεκρούς, δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά η κορυφή του παγόβουνου σε όλες τις επιθέσεις και τις δολοφονίες σε βάρος αυτών των ανθρώπων ανα τα χρόνια από το ελληνικό κράτος. Το τελευταίο δεν διστάζει μάλιστα να παρουσιάζει την στρατιωτικοποίηση και την ισχυρή φύλαξη και των χερσαίων συνόρων του, με αποκορύφωμα φυσικά το τι γινόταν στον Έβρο ιδίως τα προηγούμενα χρόνια (Φεβρουάριος-Μάρτιος του 2020), ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες, διατρανώνοντας ότι κατάφερε να την κάνει συνολικότερο κτήμα της ευρωπαικής ένωσης και να υιοθετηθεί και από άλλα κράτη εντός αυτής. Αρωγό φυσικά σε αυτή του την προσπάθεια , έχει τα ΜΜΕ, που με αισχρή προπαγάνδα επιχειρούν καθημερινά την δαιμονοποίηση των μεταναστών/ριων παρουσιάζοντας συνεχώς στοιχεία εγκληματικότητας για αυτούς, προσπαθόντας έτσι να αποσπάσει την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση για το κράτος και την παραπάνω πολιτική του.
Λίγους μήνες πριν, μάλιστα ψηφίστηκε νέο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο – έκτρωμα σε συνέχεια όλων των παραπάνω. Αυτό προβλέπει την εφαρμογή μέτρων που υπερβαίνουν ακόμη και τα όρια της αστικοδημοκρατικής νομιμότητας και επιχειρεί να απογυμνώσει τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς από κάθε έννοια ανθρώπινης υπόστασης. Έρχεται να ενισχύσει τον διαρκή πόλεμο του ελληνικού κράτους ενάντια στους μετανάστες. Αρχικά καταργείται η 7ετία, που μέχρι τώρα όριζε πως εάν κάποια μετανάστρια αποδείκνυε την 7ετή παραμονή της ή τριετή παραμονή με αποδεδειγμένη νόμιμη εργασία στην Ελλάδα, αποκτούσε το δικαίωμα αίτησης άδειας παραμονής χωρίς προσφυγικό άσυλο. Πλέον, στο πλαίσιο του νέου νομοσχεδίου δεν προβλέπεται καμία νομιμοποίηση, ακόμα και αν βρίσκονται στη χώρα για χρόνια. Επιπλέον, αυστηροποιούνται οι ποινές για παράνομη είσοδο στη χώρα,αυξάνοντας τες από 3 μήνες σε 2 χρόνια, ή ακόμη και 3 χρόνια αν η κριθεί πιο επιβαρυμένη περίπτωση από την αστική δικαιοσύνη. Τα ασφυκτικά μέτρα όμως δεν προβλέπονται μόνο για όσες και όσους θεωρούνται “παράνομοι” από το ελληνικό κράτος, αλλά και για τους μετανάστες που έχουν πάρει προσωρινή άδεια παραμονής,με την επιτήρηση των ζωών τους να είναι πολύ πιο ασφυκτική. Την ίδια στιγμή παρατηρούμε την άλλη όψη της αντιμεταναστεύτικης πολιτικής του ελληνικού κράτους, αυτή της δημιουργίας ενός υποτιμημένου και ελεγχόμενου εργατικού δυναμικού προς όφελος της παραγωγής κεφαλαίου. Συγκεκριμένα, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων αντιμενταστευτικών νομοσχεδίων, προβλέπεται η προσωρινή άδεια παραμονής σε όσους/ες εργάζονται για να καλυφθούν “οι ανάγκες της ελληνικής οικονομίας” σε τομείς όπως ο τουριστικός, ο κατασκευαστικός και η αγροτική παραγωγή. Η βασική κατεύθυνση παραμένει η ίδια με τα προηγούμενα έτη με βασικό σημείο πως «η άδεια διαμονής θα ανακαλείται αν αυτός/ή δεν εργάζεται» δείχνοντας απροκάλυπτα την κεντρική πολιτική του κράτους ενάντια στους μετανάστες: είτε παρανομοποιείσαι είτε δουλεύεις υποτιμημένα και συνήθως σε άθλιες συνθήκες. Και όλα αυτά αν δεν βρεθούν πρώτα αντιμέτωποι/ες με την δολοφονική πολεμική διαχείριση του ελληνικού κράτους εναντίων των μεταναστών στα σύνορα.
Στο διεθνές πλαίσιο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης με τις όλο και πιο συνδεόμενες, πολεμικές συγκρούσεις να εξαπλώνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, η αντιμεταναστευτική πολιτική πηγαίνει χέρι χέρι με τις πολεμοκάπηλες βλέψεις του ελληνικού κράτους. Διεκδικώντας την ενίσχυση της γεωπολιτικής ισχύος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξη και κυρίως του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου, αλλά και στοχεύοντας στην συνολικότερη πολεμική αναδιάρθρωση της κοινωνίας, το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί απλό παρατηρητή αυτής της κατάστασης αλλά ενεργό συνένοχο. Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία, ενώ συγχρόνως στηρίζει πολιτικά και στρατιωτικά το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ. Παράλληλα, οι νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις ανά την επικράτεια, όπως αυτές της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης, λειτουργούν ως σημεία ανεφοδιασμού και υλικοστρατιωτικής τροφοδότησης του πολέμου που αιματοκυλάει τους λαούς και τις εργατικές τάξεις της Μέσης Ανατολής. Επίσης συνηγορεί και συμμετέχει στο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ύψους 800 δις. ευρώ, ενώ συνεχίζει να βρίσκεται σταθερά στα κράτη με τις μεγαλύτερες δαπάνες σε εξοπλισμό επί του ΑΕΠ, σύμφωνα με τους στόχους της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας. Μέσα σε αυτή την συνθήκη και σε άμεση σύνδεση με την πειθάρχηση της κοινωνικής βάσης και την καλλιέργεια εθνικιστικών αφηγημάτων επιχειρεί να ενισχύσει τα αφηγήματα πέρι “μεταναστών εγκληματιών” που “θα μας κλέψουν τις δουλειές” ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν το πιο υποτιμημένο τμήμα της κοινωνικής βάσης που έρχεται αντιμέτωπο με τις χειρότερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας. Την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος απαγορεύει την έκδοση ασύλου σε ιρανούς/ές μετανάστες/ριες, τους οποίους κατά τ’άλλα θέλει να “απελευθερώσει” και συνεχίζει αμείωτα τον από κοινού πόλεμο σε συνεργασία με το τουρκικό κράτος που διεξάγεται ενάν
τια στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς στις επικράτειές των δύο χωρών και στο Αιγαίο.
Παρόλα αυτά,οι αντιδράσεις των καταπιεσμένων θα αποτελούν πάντα εμπόδιο στις ρατσιστικές πολιτικές εξαίρεσης των εθνών- κρατών. Η εξέγερση των μεταναστών στο καμπ της Σιντικής ήρθε να προστεθεί σε άλλες διαμαρτυρίες και συχνές απεργίες πείνας στα κέντρα, από ανθρώπους που εκτός των υπολοίπων, πολλές φορές διαμαρτύρονται για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Διαμαρτυρίες που φυσικά μένουν στην σφαίρα του αόρατου για τα ΜΜΕ. Ωστόσο εμείς πρέπει να δείχνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας σε αυτούς τους ανθρώπους. Αποτελούν το, πλέον εξαθλιωμένο , κομμάτι της εργατικής τάξης και ωφείλουμε να αναπτύξουμε κοινότητες αγώνα μαζί τους απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο που μας καταληστεύουν καθημερινά. Όπου υπάρχει κατάπιεση και εκμετάλλευση υπάρχει και αντίσταση.Από τον Έβρο μέχρι το Ιραν, το Σουδάν και τον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό, χρέος μας είναι η αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη με τις καταπιεσμένες αυτής της γής. Ενάντια στον καπιταλιστικό ζόφο που αναπαράγουν τα έθνη- κράτη, να προτάξουμε την διεθνιστική μας αλληλεγγύη και τις αντιστάσεις του πολυεθνικού προλεταριάτου.\
ΠΕΜΠΤΗ 27/08, 20:00 ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ
ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ
ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης
