Στη χθεσινή πορεία για τα 3 χρόνια από την κρατική δολοφονία 600 και πάνω μεταναστ(ρι)ών ανοιχτά της Πύλου, συμμετείχαν εκατοντάδες άτομα, κινούμενη σε κεντρικούς δρόμους της πόλης. Ως συλλογικότητα στηρίξαμε το μπλοκ που συγκρότησε η Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση Δ. Θεσσαλονίκης “Μαχαλάς”, από κοινού με άλλες ομάδες του α/α χώρου. Να μαζικοποιήσουμε τις αντιστάσεις απέναντι στην αντιμεταναστευτική πολιτική του κράτους και απέναντι στη διεκδίκηση δημόσιου χώρου από τους φασίστες. Οι ζωές των μεταναστριών και των ντόπιων είναι συνδεδεμένες, καθώς ως καταπιεσμένοι/ες ανήκουμε στο ίδιο κοινωνικό και ταξικό στρατόπεδο.
Τέμπη , Πύλος, Χίος, Βιολάντα, Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστριών
“Μόλις κατάφερα να ξεφύγω από τον θάνατο στη θάλασσα,
παγιδεύτηκα στον θάνατο της φυλακής”
Αχμεντ, επιζών ναυαγίου 47 ν.μ. νοτιοδυτικά της Πύλου
Τρία χρόνια πριν, στις 14 Ιουνίου του 2023, στα ανοιχτά της Πύλου πραγματοποιήθηκε η μαζικότερη (καταγεγραμμένη) δολοφονία μεταναστών στη σύγχρονη Ευρώπη από το ελληνικό κράτος και πιο συγκεκριμένα από την υπηρεσία του λιμενικού. Σε ένα τόσο μεγάλο συμβάν, η επικοινωνιακή πολιτική δεν μπορούσε να κάνει τα στραβά μάτια. Αφού παρουσίασαν τα ψέματα περί προσπάθειας του λιμενικού για διάσωση, τα οποία αποδομήθηκαν από τα πραγματικά βιντεοληπτικά ντοκουμέντα, η ωμή αλήθεια εμφανίστηκε στο προσκήνιο. Το λιμενικό γνώριζε την ανάγκη βοήθειας του σκάφους και επέλεξε να το ρυμουλκήσει με αποτέλεσμα το αναποδογύρισμα της βάρκας και το θάνατο των 600+ μεταναστών.
Τα κρατικά αφηγήματα προσπαθούν από τη μία να κατευνάσουν τη σημασία αυτών που συμβαίνουν χρησιμοποιώντας προσεκτικές λέξεις που αποδίδουν διαφορετικό νόημα και συναίσθημα και ταυτόχρονα έχουν χτιστεί διαχρονικά ώστε να μην υπάρχουν οι προσδοκώμενες απαντήσεις και αντιστάσεις σε τόσο εξόφθαλμες δολοφονικές πρακτικές. Η αναφορά σε “ναυάγια”, σε “τραγωδίες” η συζήτηση για εθνικό πένθος (αναφερόμενοι στην κρατική καπιταλιστική δολοφονία στα Τέμπη) έρχονται να απονοηματοδοτήσουν και να αποπολιτικοποιήσουν τα ζητήματα. Έρχονται να ξεπλύνουν την θανατοπολιτική που επιβάλλουν τα κράτη και ο καπιταλισμός. Η ρατσιστική πολιτική του ελληνικού κράτους, η οχύρωση της εθνικής συνείδησης και ομοιογένειας τόσο σε ιδεολογικό όσο και πρακτικό επίπεδο είναι το έδαφος το οποίο χτίζεται ώστε να περνάνε απαρατήρητες και χωρίς αντιδράσεις, οι δολοφονίες, τα pushbacks, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η υπερεκμετάλλευση των μεταναστών ως το φτηνό εργατικό δυναμικό.
Διανύουμε μια πολιτική συγκυρία όπου στον παγκόσμιο χάρτη τα κράτη εξοπλίζονται στρατιωτικά και βρίσκονται σε (προ)πολεμική συνθήκη. Είναι λοιπόν άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό και η παγκόσμια άνοδος της ακροδεξιάς όταν η αντιμεταναστευτική ατζέντα και ο ρατσιστικός λόγος έχει γίνει κοινός τόπος για το σύνολο του καθεστωτικού πολιτικού συστήματος από την σοσιαλδημοκρατία μέχρι την κεντροδεξιά και την ακροδεξιά.
Λίγους μήνες πριν, στο κέντρο κράτησης μεταναστών στη Σιντική Σερρών, οι κρατούμενοι εξεγέρθηκαν και επιχείρησαν να δραπετεύσουν από αυτό το σύγχρονο κολαστήριο με την αστυνομία να σπεύδει άμεσα, καταστέλλοντας την κίνησή τους και συλλαμβάνοντας 30 εξ’ αυτών. Την επομένη, οι συλληφθέντες, με ορισμένη από το δικαστήριο προφανώς υπεράσπιση, καταλήγουν να καταδικάζονται με την πρωτοφανή ποινή των 3 ετών, ενώ μάλιστα ένας εξ’ αυτών καταδικάζεται σε 3 έτη και 7 μήνες χωρίς αναστολή. Από τότε έχουν πραγματοποιηθεί κι άλλες κινητοποιήσεις για την καλυτέρευση των άθλιων συνθηκών διαβίωσης (έλλειψη τροφής, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ρουχισμού, ολοκληρωτική απαγόρευση εξόδου και επικοινωνίας, διαρκής επιτήρηση), απεργίες πείνας καθώς και πολλές προσπάθειες απόδρασης, ενώ οι 30 μετανάστες παραμένουν έγκλειστοι. Το εφετείο για την υπόθεσή τους έχει οριστεί στις 26 Ιουνίου στις Σέρρες.
Τα έθνη- κράτη ζουν υπό τον διαρκή φόβο της ένωσης του πολυεθνικού προλεταριάτου που θα δράσει εναντίον τους. Αντιλαμβάνονται ότι η εχθρική πολιτική που ακολουθούν προς τους ντόπιους και τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς θα γυρίσει μπούμερανγκ και προσπαθούν να διακόψουν οποιοδήποτε δεσμό. Γι’ αυτό απομονώνουν και φυλακίζουν τους μετανάστες, γκετοποιούν πληθυσμούς (πχ Ρομά) και συνεργάζονται με τους φασίστες για τη διάσωση του εθνικού κορμού προς την αναχαίτιση των συνδέσεων.
Μα πριν απ’ όλα στη Γάζα και στην Παλαιστίνη δοκιμάζονται τα όρια της θανατοπολιτικής των κρατών και του καπιταλισμού, δοκιμάζεται και σφυρηλατείται η ανθρώπινη αντίσταση. Το ελληνικό κράτος με τη συμμετοχή και την υποστήριξη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, παίρνει “μαθήματα” όξυνσης του πολέμου εναντίον των πλεοναζόντων πληθυσμών. Το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ λειτουργεί σαν λαγός και παράδειγμα για τις χώρες της Δύσης. Ειδικά για την Ε.Ε. που επανεξοπλίζεται σαν αστακός με αγορές όπλων κοντά 1 τρις ευρώ. Οπλικά συστήματα, μιντιακή κάλυψη, πολίτική υπεράσπιση, ανίχνευση, fake news και προπαγάνδα δοκιμάζονται σήμερα στα σώματα των μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα της Ε.Ε.
Είμαστε όλες Παλαιστίνιες, είμαστε όλοι μετανάστες.
Καθ’ όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, η μετανάστευση αποτελεί μια φυσική και επακόλουθη εξέλιξη και αναγκαιότητα των ανθρώπων προς την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Στη σύγχρονη κοινωνία αυτό το “φαινόμενο” αποτυπώνεται σε μεγάλη κλίμακα για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Ο καπιταλισμός και ο πόλεμος είναι οι συνθήκες οι οποίες οδηγούν ή κυρίως εξαναγκάζουν κατά κόρον ανθρώπους να φύγουν από ένα τόπο και να αναζητήσουν μια πιο ασφαλή συνθήκη. Ο σύγχρονος καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση της ακραίας εκμετάλλευσης, τα εγκλήματα του κεφαλαίου που οδηγούν στην κλιματική αλλαγή και φυσικά η συνέχιση των αποικιοκρατικών σχέσεων και πολεμικών συγκρούσεων που επιδιώκουν οι σύγχρονες καπιταλιστικές υπερδυνάμεις εξαναγκάζουν εκατομμύρια ανθρώπους να προσπαθούν να διαφύγουν για ένα καλύτερο μέλλον κάπου αλλού. Και εδώ έχουμε το πραγματικό επίδικο και την ίδια την αντίφαση της πολιτικής που ακολουθείται. Η αλήθεια είναι ότι μέσω της παγκοσμιοποίησης και της διασύνδεσης των κρατών μέσω συμφωνιών (π.χ. ΕΕ) η μετακίνηση για τους ανθρώπους της Δύσης, θεωρείται κάτι το φυσιολογικό και πολλές φορές το θεμιτό στο πλαίσιο της συνεργασίας των κρατών. Όταν όμως πρόκειται για την μετανάστευση από τον *Παγκόσμιο Νότο*,την Αφρική, τις αραβικές χώρες, και ιδιαίτερα έπειτα από πολεμικές συρράξεις που οδηγούν σε μαζική μετανάστευση πληθυσμούς εκεί αντικατοπτρίζεται η πολιτική πρακτική των “ανεπτυγμένων” κρατών. Η πολιτική σύμφωνα με την οποία η Δύση συμμετέχει, εντείνει και εξοπλίζει τους πολέμους που εκτυλίσσονται σε τρίτες χώρες, έχει υπάρξει το εφαλτήριο της αποσταθεροποίησης των συνθηκών σε χώρες (ξεκινώντας ήδη από την αποικιοκρατία του 15ου αιώνα μέχρι και σήμερα) και φυσικά στη συνέχεια προσπαθεί να ανακόψει και καταστείλει τη μετανάστευση, στην οποία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο. Το ελληνικό κράτος δεν είναι αμέτοχο σε όλο αυτό το παιχνίδι. Ως κράτος μέλος της ΕΕ, μέλος του ΝΑΤΟ αλλά και ως κράτος που υιοθετεί την δική του ατζέντα και στρατηγική για το μεταναστευτικό, έχει πάρει τον ενεργό ρόλο τόσο του φύλακα όσο και του δολοφόνου των μεταναστ(ρι)ών. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, στην Ελλάδα καταφθάνουν μέσα στα χρόνια δεκάδες χιλιάδες μετανάστες, είτε από τον Έβρο είτε από το Αιγαίο και Λιβυκό Πέλαγος. Σε αυτή τη συνθήκη το ελληνικό κράτος και μέσω συναποφάσεων στα πλαίσια της ΕΕ, έχει αναλάβει την δολοφονική του διαχείριση, ιδιαίτερα σε περιόδους που ονοματίζει το μεταναστευτικό ως μια μεγάλη κρίση ή ακόμη και ως απειλή για την εθνική ενότητα και την δημόσια τάξη. Η δημιουργία και το ύψωμα του φράκτη στον Έβρο με τις καταγεγραμμένες δολοφονίες μεταναστών στα σύνορα από το στρατό, τα καθημερινά pushbacks, που πραγματοποιεί το λιμενικό στις θάλασσες, είναι η αποτύπωση στην πράξη αυτής της προαναφερόμενης πολιτικής διαχείρισης η οποία έχει καταφέρει να εντυπωθεί ως μια κανονικότητα, χωρίς να χρειάζεται πλέον τα περαιτέρω αφηγήματα.
Όμως ο πόλεμος ενάντια στους μετανάστες έχει συνέχεια, βάθος και διαρκώς αναπτύσσεται. Πρόσφατα το ελληνικό κράτος παρουσίασε το νέο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο που προβλέπει αδιανόητα, ακόμα και με αστικοδημοκρατικά πλαίσια, μέτρα.
1. Καταρχήν καταργείται η επταετία. Μέχρι σήμερα, αν κάποια/ος μετανάστρια/ης βρισκόταν χωρίς νομιμοποίηση στη χώρα, μπορούσε να αποδείξει ότι είναι επτά (7) χρόνια στην Ελλάδα, τότε είχε το δικαίωμα να αιτηθεί άδεια παραμονής χωρίς να έχει προσφυγικό άσυλο. Με πιο πρόσφατες ρυθμίσεις είχε μπει επιπλέον η τριετής εργασία στο ίδιο πλαίσιο. Και τα δύο αυτά μέτρα καταργούνται. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να βρεθεί ένας άνθρωπος χωρίς χαρτιά στη θέση να υποβάλει οποιαδήποτε αίτηση για νομιμοποίηση, έστω της παρουσίας του, ακόμα και αν έχει περάσει δεκαετίες εδώ.
2. Οι ποινές για την παράνομη είσοδο στην χώρα εκτοξεύονται από τους τρεις μήνες στα τουλάχιστον δύο χρόνια, καθώς προβλέπονται ακόμη και τα τρία χρόνια σε περιπτώσεις που κρίνει η αστυνομία και το δικαστήριο ότι είναι επιπλέον επιβαρυντικές. Όπως αναφέρει το νομοσχέδιο, ποινικοποιείται και η παράνομη παραμονή στη χώρα μετά την ολοκλήρωση της διοικητικής διαδικασίας και προβλέπεται φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών, χρηματική ποινή 10.000 ευρώ, μη δυνατότητα μετατροπής ή αναστολής έκτισης ποινής, καθώς και δυνατότητα αναστολής εκτέλεσης ποινής υπό τον όρο δήλωσης του καταδικασμένου πολίτη τρίτης χώρας σε εκούσια αναχώρηση από την Ελλάδα. Η αναστολή εκκινεί με την αναχώρηση από τη χώρα. Δεν τους φτάνει, δηλαδή, που έχουν γεμίσει τα ελληνικά κάτεργα με μετανάστες που καταδικάζονται σε ποινές δεκάδων ετών γιατί κατηγορούνται ως υποτιθέμενοι διακινητές, πλέον ακόμη και να προσπαθήσεις να παραμείνεις στη χώρα και μετά την αρνητική έκβαση της αίτησης ασύλου, ακόμη κι αν δεν έχεις παρανομήσει σε οτιδήποτε άλλο, να κινδυνεύεις όχι μόνο με απέλαση, αλλά με με χρόνια ολόκληρα στη φυλακή…
3. Όμως ακόμη και στις μετανάστριες και στους μετανάστες που έχουν πάρει προσωρινή άδεια παραμονής ο έλεγχος της ζωής τους γίνεται ακόμη πιο ασφυκτικός. Συγκεκριμένα προστίθενται ως αντικειμενικά κριτήρια που αποτελούν κίνδυνο διαφυγής α) η μη ύπαρξη κατοικίας ή γνωστής διαμονής, β) η άνευ προηγούμενης ενημέρωσης των αρμόδιων αρχών εγκατάλειψη ή μεταβολή τόπου κατοικίας ή γνωστής διαμονής και γ) η άρνηση υποβολής σε ταυτοποίηση με βιομετρικά ή άλλα μέσα. Αν κάτι απ’ όλα τα παραπάνω δεν συνάδει με τη νέα νομοθεσία η “διοικητική κράτηση” ή ακόμα και η φυλάκιση θα είναι η ποινή.
Μαζί με το νέο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο έρχεται και το νέο Σύμφωνο της ΕΕ για τη μετανάστευση και το άσυλο στο οποίο, μεταξύ άλλων, γενικεύεται η ταχύρρυθμη διαδικασία συνόρων, κατά την οποία οι αιτούντες/αιτούσες άσυλο θα κρατούνται για 12 εβδομάδες στα σύνορα το δίχως άλλο, εισάγεται και διευρύνεται το πλάσμα δικαίου της «μη συντελεσμένης εισόδου», ώστε να νομιμοποιείται η κράτηση αιτούντων/αιτουσών άσυλο χωρίς πρόσθετες προϋποθέσεις, και επιπλέον, μεθοδεύεται η άμεση επιστροφή όσων αξιολογούνται ως “μη δικαιούχοι διεθνούς προστασίας” ή φτάνουν από τις “ασφαλείς τρίτες χώρες”. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Θεσμοθετείται με τον πλέον “επίσημο” τρόπο η μη τήρηση της αρχής της μη επαναπροώθησης από τα κράτη, ή, ακόμα πιο απλά, τα “pushbacks” γίνονται νόμιμα με σφραγίδα της ΕΕ. Η μη συντελεσμένη είσοδο σημαίνει πως για ένα χρονικό ορίζοντα κάποιων ημερών (συζητάνε για 7 μέρες) ένας άνθρωπος που περνάει τα σύνορα, είναι σα να μην τα έχει περάσει, σα να μην έχει κανένα δικαίωμα να υποβάλει κανένα αίτημα προς εξέταση, στην πραγματικότητα δεν έχει -και πλέον νόμιμα- κανένα ανθρώπινο δικαίωμα. Τα pushbacks, δηλαδή οι δολοφονίες εν ψυχρώ στο Αιγαίο και στα χερσαία σύνορα, δεν θα χρειάζεται πια να γίνονται με κουκούλες και καλυμμένα διακριτικά από τα σκουπίδια του λιμενικού και των συνοριοφυλάκων. Θα γίνονται απολύτως νόμιμα. Η δολοφονία στην Πύλο δεν ήταν εξαίρεση ούτε πριν γίνει, αύριο θα είναι, όμως, και απολύτως σύννομη με το ελληνικό κράτος και την Ε.Ε.
Αναγκαίο υστερόγραφο:
Ο πόλεμος εναντίων των μεταναστ(ρι)ών στην χώρα αυτή έχει μεγάλη ιστορία και συνέχεια. Κομμάτι του δεν είναι μόνο η ρατσιστική ΝΔ και η ακροδεξιά ουρά της. Είναι όλες οι κυβερνήσεις από το ΠΑΣΟΚ του αντιαλβανικού πυρετού, ο ΣΥΡΙΖΑ της εξάπλωσης των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της νομιμοποίησης των pushbacks μέχρι την υπερψήφιση του μπόνους των 600 ευρώ στους πραιτωριανούς του κράτους, μόλις μια μέρα μετά την Πύλο, απ΄όλο το πολιτικό φάσμα της Βουλής. Οπότε οι προσπάθειες κάποιων πρώην και επίδοξων κυβερνητικών κομματιών και κομμάτων να πάρουν χώρο στο δρόμο θα πρέπει να μας βρει όλους και όλες απέναντι.
ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΑ PUSHBACKS, ΤΙΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 30 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΚΑΜΠ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ
ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΗΡΎΞΕΙ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Η 11η Ιούνη έχει καθιερωθεί ως Διεθνής Ημέρα Μακροχρόνιων Αναρχικών Κρατουμένων, με αφορμή την κάθειρξη του Jeff Luers σε ποινη 22 ετών για τον εμπρησμό οχημάτων στο Όρεγκον, πράξη που είχε ως πολιτικό κίνητρο την εναντίωση στην περιβαλλοντική καταστροφή και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η φυλακή αποτελεί έναν θεσμό που διατηρεί και οξύνει την ταξική ανισότητα και εκμετάλλευση, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα την πολιτική και κοινωνική πειθάρχιση. Όντας άμεσα συνδεδεμένη με την αστική δικαιοσύνη και επομένως με τις επιταγές του κράτους και του κεφαλαίου, η φυλακή αποτελεί ένα μέσο εγκλεισμού και απομόνωσης όπου καταλήγουν αναρχικές/οί, κομμουνιστές/ριες, επαναστάτες/ριες. Το κράτος, μέσω της φυλακής στοχεύει στο να κάμψει το πνεύμα και τη δράση των αγωνιστών/ριών και να τους αποκόψει από το υπόλοιπο κοινωνικό πεδίο. Η ταξικότητα και η εκδικητικότητα της αστικής δικαιοσύνης είναι φανερή όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση πολιτικών πράξεων, απειλή της ιδιοκτησίας ή απλά και μόνο πολιτικών φρονημάτων. Έτσι έχουμε δει το σύντροφο Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη να καταδικάζεται σε 14 χρόνια κάθειρξης για την υπόθεση της “Οργάνωσης Επαναστατική Αυτοάμυνα”, τις αναρχικές συντρόφισσες Μαριάννα Μ. και Δήμητρα Ζ. να καταδικάζονται σε 19 και 8 έτη κάθειρξης αντίστοιχα, απλώς και μόνο επειδή υπερασπίστηκαν την αναρχική τους ταυτότητα, την επαναστατική βία των καταπιεσμένων και τη μνήμη του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη εντός του δικαστηρίου, τον κομμουνιστή αντάρτη Δημήτρη Κουφοντίνα να έχει εκτίσει ήδη 23 χρόνια στη φυλακή, ενώ ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος εξέτισε 24 χρόνια και αποφυλακίστηκε μόλις λίγες εβδομάδες πριν. Πολλές διατάξεις άλλωστε περί αποφυλακίσεων και αδειών είναι φωτογραφικές για την περίπτωση της 17 Νοέμβρη. Στην τελευταία περίπτωση, ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας άσκησε αναίρεση κατά της απόφασης αποφυλάκισης του Α. Γιωτόπουλου, ενώ ο υπουργός δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, δήλωσε ότι η ισόβια κάθειρξη θα μπορούσε να μετατραπεί από 25 σε 30 έτη. Στην περίπτωση του Δ. Κουφοντίνα, έχει γίνει πολλές φορές άρνηση αδειών και απόρριψη αίτησης αποφυλάκισης, λόγω του ότι δεν αποκήρυξε τη δράση του. Σε άλλη περίπτωση, ο Νίκος Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, εκτίει πολυετή ποινή κάθειρξης, ενω έχουν απορριφθεί έξι αιτήσεις υφ’ όρων απόλυσης που έχει κάνει, ακριβώς επειδή δεν κάνει δηλώσεις μετάνοιας και υπερασπίζεται περήφανα τις αναρχικές αξίες και την επαναστατική δράση του Ε.Α. Είναι πολλά ακόμα τα παραδείγματα αγωνιστών και αγωνιστριών που έχουν βρεθεί για χρόνια ή βρίσκονται ακόμα στη φυλακή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τους συντρόφους Γ. Καρατσώλη και Σοφοκλή Τουτζιαράκη οι οποίοι έχουν καταδικαστεί πρωτόδικα για 7 ληστείες (τραπεζών, ΕΛΤΑ, σουπερ μάρκετ) σε μία δίκη παρωδία με επιβαλλόμενες ποινές 21 και 25 χρόνια αντίστοιχα όντας προφυλακισμένοι από τον Ιανουάριο του 2023, ενώ ταυτόχρονα αυτή τη χρονική στιγμή 5 αναρχικοί σύντροφοι και 1 αναρχική συντρόφισσα έχουν προφυλακιστεί με ένα κλασσικά διογκωμένο κατηγορητήριο για κάθε ανεξχνίαστη ληστεία τραπεζών των τελευταίων χρόνων, οι οποίοι ανέλαβαν την απαλλοτρίωση στην Κάτω Τιθορέα και υπερασπίστηκαν την αναρχική τους ταυτότητα. Φυσικά πέρα από τις μακροχρόνιες ποινές, δεν ξεχνάμε στο ιστορικό της καταστολής όλα τα συντρόφια και αγωνιστές που προφυλακίστηκαν ή και καταδικάστηκαν ακόμη και πρωτόδικα με στημένα κατηγορητήρια κυρίως αναφορικά με το στήσιμο “τρομοκρατικών” οργανώσεων στερώντας τους την ελευθερία τους, με πρόσφατα παραδείγματα τον Νίκο Ρωμανό, Δημήτρηκαι Α.Κ. για την υπόθεση των Αμπελοκήπων, τον Αντρέα Φλώρο και λίγο παλιότερα Βαγγέλη Σταθόπουλο, Τάσο Θεοφίλου, Παντελή, Ηριάννα και πολλούς άλλους. Η αυστηροποίηση του Ποινικού Κώδικα, έχει ως στόχο την πειθάρχιση της κοινωνικής βάσης, καθώς λειτουργεί ως φόβητρο ώστε να αποθαρρύνει τους καταπιεσμένους από το να αντισταθούν. Για αυτούς τους λόγους ποινικοποιούνται περαιτέρω οι πορείες, οι καταλήψεις, οι απεργίες, και εφαρμόζονται οι αντιμεταναστευτικοί νόμοι. Πέρα όμως από τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες, στις φυλακές αιχμαλωτίζονται τα πιο υποτιμημένα κομμάτια της εργατικής τάξης και οι πιο περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες. Πάνω από το 50% των κρατουμενων στις ελληνικές φυλακές είναι μετανάστες/ριες, πολλοί εκ των οποίων με την κατασκευασμένη (τις περισσότερες φορές) κατηγορία του διακινητή. Το Νοέμβριο του 2025, όταν μετανάστες προσπάθησαν να αποδράσουν από την κλειστή δομή της Σιντικής Σερρών, η απάντηση της αστικής δικαιοσύνης ήταν η καταδίκη σε φυλάκιση 30 εξ αυτών. Σε μία ζωή όπου για τους μετανάστες/ριες επιφυλλάσσει είτε δολοφονίες στα σύνορα είτε άγρια εργασιακή εκμετάλλευση και ρατσισμό, η αστική δικαιοσύνη διασφαλίζει ότι θα αποθαρρύνει τις μετανάστριες με κάθε μέσο απο το να αντισταθούν. Την ίδια ώρα, στις φυλακές καταλήγουν τοξικοεξαρτημένοι/ες, ρομά, ανήλικα άτομα, φτωχοδιάβολοι και μικροπαραβατικοί, που δε χωράνε στις νόρμες του καπιταλισμού. Παρατηρούμε, επομένως, ότι με πολιτικά και ταξικά κριτήρια το κράτος αποφασίζει να φυλακίσει αγωνιστές/ριες και καταπιεσμένους/ες. Στον απόηχο του ποινικού λαϊκισμού και αυταρχισμού, τα αδιέξοδα της αυστηροποίησης του Ποινικού Κώδικα είναι καθημερινά και τρομακτικά ορατά. Μακριά από εμάς οποιαδήποτε λογική εξευγενισμού και βελτίωσης των φυλακών καθώς μόνο η ισοπέδωση τους αποτελεί στόχο ενός ριζοσπαστικού και αντιεξουσιαστικού κινήματος, δεν μπορούμε παρ’ολα αυτά να αγνοούμε τις συνθήκες των φυλακών να αγωνιζόμαστε για την αξιοπρεπή διαβίωση των κρατουμένων η οποία όλο και συρρικνώνεται σε κάθε νομική μεταρρύθμιση. Ο υπερπληθυσμός που ξεπερνάει πολλές φορές το 200% (βλέπε φυλακές Βόλου), η τεράστια αύξηση των κρατουμένων και δη στους ανηλίκους τα τελευταία δύο χρόνια με τα ποσοστά να ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, δημιουργούν επιπρόσθετα προβλήματα στις ήδη άθλιες συνθήκες των φυλακών ενώ η υγειονομική περίθαλψη είναι ανύπαρκτη. Τους δύο τελευταίους μήνες γινόμαστε μάρτυρες 9 νεκρών κρατουμένων στις φυλακές Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα επιβεβαιώνοντας τις αποκρουστικές συνθήκες κράτησης και υγειονομικής φροντίδας. Κάνουμε ξεκάθαρο ότι όλοι αυτοί οι θάνατοι βαραίνουν τον κρατικό μηχανισμό και συγκαταλέγονται στην τεράστια λίστα των κρατικών δολοφονιών. Στην άλλη πλευρά της Μεσογείου, το ισραηλινό κράτος, κατά τη χρόνια γενοκτονία και εθνοκάθαρση που διεξάγει κατά των Παλαιστινίων, φυλακίζει χιλιάδες Παλαιστίνιους με πολιτικά-ταξικά-φυλετικά κριτήρια. Οι Παλαιστίνιοι/ες κρατούμενοι/ες στις ισραηλινές φυλακές ξεπερνούν τις 9.600. Σε πολλές περιπτώσεις Παλαιστίνιοι/ες παραμένουν δεκάδες χρόνια στις ισραηλινές φυλακές, δέχονται βασανισμούς ή και δολοφονούνται εντός τους. Πρόσφατα το ισραηλινό κράτος ενέκρινε νόμο που επιτρέπει τη θανατική ποινή Παλαιστίνιων κρατουμένων. Το ισραηλινό κράτος κάνει ό,τι περνάει απο το χέρι του, με τη συναίνεση πολλών ακόμη κρατών, για να καταστείλει και να καταπνίξει τις αντιστάσεις του εσωτερικού εχθρού, δηλαδή των Παλαιστινίων. Οφείλουμε να χτίζουμε γέφυρες με όσους ανθρώπους πλήρωσαν την πολιτική τους δράση με το τίμημα της ελευθερίας τους και να τους υπενθυμίζουμε ότι παρά τη θέληση του κράτους, οι αχμάλωτοι/ες του κοινωνικού και ταξικού πολέμου δεν ειναι μόνοι/ες. Η αλληλεγγύη και ο αγώνας ανοίγουν το δρόμο στις κραυγές και στα συνθήματα εντός των τειχών ώστε να βγουν και έξω από αυτά, μέχρι τους δρόμους και τα οδοφράγματα. Μεχρι να χτίσουμε ένα κόσμο ελυθερίας και ισότητας, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Δύναμη στους μακροχρόνια αναρχικούς/ες-κομμουνιστές/ριες- επαναστάτες/ριες κρατούμενους/ες Φωτιά στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Λευτεριά στους παλαιστινίους κρατουμένους
Στις 11 Οκτώβρη του 2022 τα καθάρματα της ΕΛΑΣ της ομάδας ΔΙΑΣ Πρόδρομος Τ. και Ανδρέας Φ. βίασαν την 19 χρονη Σ. στο Α.Τ. Ομόνοιας, ενώ ο μπάτσος Νίκος Τ. ηταν ακριβώς έξω από τον χώρο του βιασμού γνωρίζοντας τι γινόταν. Μάλιστα υπήρξε βιντεοσκόπηση από τον έναν βιαστή ενός βιντεο 18λέπτου το οποίο στην πορεία “εξαφανίστηκε” αφήνοντας μόνο μερικά στιγμιότυπα για την βολική τους αφήγηση στο μέλλον, ενώ φυσικά όλως τυχαίως δεν υπήρξε καμία καταγραφή από κάμερες στο αστυνομικό τμήμα. Φέτος ξεκίνησε η δίκη σε πρώτο βαθμό, αναδεικνύοντας ακόμη μια φορά την χυδαία και εξοργιστική αυτονόητη συγκάλυψη της δικαστικής εξουσίας προς την αστυνομική αλλά και φυσικά την συνεχή αναπαραγωγή της πατριαρχιας ως δομικό κομμάτι του εξουσιαστικού συμπλέγματος χέρι χέρι με το κράτος και το κεφαλαιο σε κάθε πεδίο της ζωής και δη μέσα στις δικαστικές αίθουσες όπου διαιωνιζεται συστηματικά η κουλτούρα του βιασμού με τον επανατραυματισμο των επιζωσων στη διαδικασία, την πλήρη αμφισβήτηση των βιωμάτων τους, την επίθεση στην προσωπικότητα τους, αντιστρέφοντας πολλές φορές τον ρόλο θύτη – επιζωσας. Στη συγκεκριμένη δίκη τα αποκρουστικά πράγματα που ακούστηκαν από την πρόεδρο επιβεβαιώνουν όσα είπαμε παραπάνω παρόλα αυτά δεν παύουν να μας εξοργίζουν και να μας υπενθυμίζουν όλους τους λόγους για τους οποίους οφείλουμε να στεκόμαστε αλληλέγγυα με κάθε επιζον άτομο αλλά και τους λόγους που αγωνιζομαστε για τη καταστροφή του υπάρχοντος εξουσιαστικού συστήματος. Οι αδιανόητες ερωτήσεις και νουθεσίες της γύρω από το “γιατί έπραξε έτσι και όχι αλλιώς” , τι έπρεπε να πράξει κανονικά” , ” πως ορίζεται η συναίνεση” αλλά και χωρίς να λείπει σε ουδεμία υπόθεση βιασμού η ερώτηση ” τι φορούσες” μετακυλουν ξεκάθαρα την ευθύνη στην επιζωσα, υποτιμούν και αμφισβητούν ευθεία το βίωμα της και τελικά ξεπλένουν την πράξη του βιασμού και φυσικά την αστυνομική κυριαρχία. Τίποτα από αυτά δεν μας εκπλήσσει. Η δικαστική εξουσία συνιστά μέρος του κρατικου μηχανισμου ο οποίος δρα με ξεκάθαρο ταξικό , ρατσιστικό και έμφυλο πρόσημο , υπάρχει για να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των ισχυρών, και να στέλνει στη φυλακή κάθε λογής φτωχοδιαβολο και αγωνιζόμενο κόσμο, σε μια προσπάθεια δημιουργίας κλίματος ότι οι δικαστές αποτελούν μια αμερόληπτη ελίτ που βρίσκονται στο απυρόβλητο ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν ξιπασμενα ανθρωπάκια που θεωρούν τους εαυτούς τους αρμόδιους να αποφασίζουν και να διαμεσολαβουν τις ζωές μας , ως σάρκα του κρατικού συστήματος υπηρετώντας πιστά το κεφάλαιο και την πατριαρχία. Ο ρόλος της αστυνομίας από την άλλη είναι επίσης ολοφάνερος σε κάθε κοινωνικό πεδίο. Η αστυνομια δεν έχει ρόλο προστάτη και εγγυητή της ασφάλειας των πολιτών , παρά μόνο αποτελεί την καθημερινα παρούσα υλική στρατιωτική δύναμη του κρατικού μηχανισμού ως μηχανισμού καταστολής κάθε αντίστασης απέναντι στο κρατικοκαπιταλιστικο πατριαρχικο οικοδόμημα, προασπίζοντας εξίσου τα συμφέροντα την κυρίαρχων με κάθε τρόπο. Η βία της αστυνομικής εξουσίας δεν αποτελεί κάποια εξαίρεση αλλά τον κανονα, το δομικό συστατικό ενός εξουσιαστικου μηχανισμού που δεν βελτιώνεται, δεν εξευγενίζεται παρά μόνο συνθλίβεται. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα όχι μόνο πανελλαδικά αλλά στον παγκόσμιο χάρτη με τις δολοφονίες και το βασανισμό μεταναστριων, ρομα, αγωνιστών, αναρχικών και κομμουνιστών, τους βιασμούς στα Α.Τ. , την εμπλοκή σε κυκλώματα trafficking και κάθε είδους κυκλώματα του “μαύρου κεφαλαίου” . Κουμης, Κανελλοπουλου, Σαμπάνης,Καλτεζας, Γρηγοροπουλος, Φραγκουλης, Μιχαλοπουλος, Σούμπεκ, Zackie, Μάγγος, Μανιουδακης, Καμραν, δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά αλλά ανθρώπους δικούς μας που δολοφονήθηκαν ή βασανίστηκαν απο τα ένστολα καθάρματα της ΕΛΑΣ. Δεν ξεχνάμε τον μπάτσο Μπουγιούκο ως μέλος του κυκλώματος trafficking με τις εμπλοκές της Greek Mafia, το κύκλωμα trafficking της 12χρονης στον Κολωνό με εμπλεκόμενους παιδοβιαστες σε κάθε κλιμάκιο της εξουσίας ( μπάτσους , πολιτικούς, δικαστές δημοσιογράφους) , την γυναικοκτονια της Κυριακής Γρίβας έξω από το Α.Τ. Αγίων Αναργύρων με τα κυνικά σκουπίδια της ΕΛΑΣ να αναφέρουν ότι ” το περιπολικό δεν είναι ταξί ” και φυσικά άλλες πόσες δολοφονημένες που κατήγγειλαν τους γυναικοκτονους τους και αγνοήθηκαν ή υποτιμηθηκαν. Εμείς θέλουμε να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε επιζωσα , σε κάθε άτομο που υφίσταται τη συστημική βία κράτους κεφαλαίου και πατριαρχίας, να δημιουργούμε ένα πέπλο αλληλεγγύης μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες κανοντας ξεκάθαρο στους εχθρούς μας ότι δεν θα τους αφήνουμε να λοιδορούν τα βιώματά μας, τις αξίες μας και τον αγώνα μας για ισότητα και ελευθερία μέχρι την κατεδάφιση κράτους κεφαλαίου πατριαρχίας.
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ , ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
Η κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα πεδίο έμπνευσης και μία ηχηρή υλική αποτύπωση της αυτοοργάνωσης μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο την ύπαρξη εναλλακτικής δόμησης της κοινωνίας στο εδώ και το τώρα, μια εναλλακτική σαν συνολική εικόνα από το μέλλον, όταν ξεμπερδέψουμε με το σάπιο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα ολοκληρωτικά. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνεχίζει και μετασχηματίζεται από το παρελθόν στο παρόν με τη διατήρηση ενός αγωνιστικού και πολιτικου πλαισίου. Οι καταλήψεις και οι χώροι που στεγάζονται οι άνθρωποι δεν είναι μόνο τα ντουβάρια τους, ωστόσο τα ντουβάρια έχουν ιστορία την οποία ανακαλούμε και μνημονεύουμε ώστε να μην χαθεί στη λήθη που η εξουσία προσπαθεί να επιβάλλει. Γιατί η μνήμη και η ιστορική παρακαταθήκη φωτίζουν την συνέχιση των αγώνων.
Έτσι λοιπόν, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας , ανεγέρθηκαν την δεκαετία του ’30 και στέγασαν αρχικά μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσαν πεδίο μάχης στα Δεμεβριανά του ’44. Τα τελευταία χρόνια, από το 2010 και έπειτα, στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, στην βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που οδήγησε σε μνημόνια στον ελλαδικό χώρο και βίαιη φτωχοποίηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, και στους μεγάλους κοινωνικοταξικούς αγώνες της εποχής, γεννήθηκε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ως μια ανάγκη για στέγαση, για δημιουργία κοινότητας, αυτοοργάνωση των αναγκών και έμπρακτη αλληλεγγύη.
Αυτή τη στιγμή, δεκαέξι χρόνια μετά την έναρξη αυτού του εγχειρήματος, τα Προσφυγικά μέσα στα 8 μπλοκ εργατικών κατοικιών από τα οποία απαρτίζονται, αριθμούν περισσότερα από 400 άτομα όλων των ηλικιών και διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Ντόπιοι, μετανάστριες, πολιτικοί πρόσφυγες, παιδιά, καρκινοπαθείς και υπερήλικες, άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, όλοι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, συστεγάζονται συμπράττουν σε μια προσπάθεια αξιοπρεπούς διαβίωσης με κοινοτικό χαρακτήρα και θέληση και πράξη για μια καλύτερη ζωή.
Αυτό που έχει πετύχει η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν δύναται κανένα κράτος, καμία εταιρία και κανένα σχέδιο ανάπλασης να το διαλύσει, καθώς δεν μπορεί καν να το φανταστεί. Η συγκρότηση 22 αυτόνομων δομών κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων της κοινότητας και της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά και η ενεργή συμμετοχή της Κοινότητας μέσω της Συνέλευσης των Κατειλλημένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ) σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε κάθε αγώνα του κοινωνικοταξικού πολέμου, τόσο αναφορικά με το ελλαδικό κίνημα όσο και με της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αναδεικνύουν την επιτχυμένη συλλογική αυτοδιαχείρηση που ξεφεύγει και συνθλίβει την καπιταλιστική πραγματικότητα. Συνιστά ένα αντιπαράδειγμα για το πως μπορεί να δομηθεί η ζωή μας έξω από τις λογικές του κέρδους και της κρατικής διαμεσολάβησης, με γνώμονα την κοινότητα και την αλληλεγγύη.
Τους τελευταίους μήνες η κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δέχεται μια έντονη επίθεση. Σαφώς, δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται στο στόχαστρο των κρατικών και καπιταλιστικών μηχανισμών, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν πραγματοποιήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που απαντήθηκε με την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας και τη σύλληψη δεκάδων συντροφιών. Ωστόσο, το τελευταίο κρατικό σχέδιο εκκένωσης με τα χαρακτηριστικά που διαθέτει κρίνει την κατάσταση ιδιαίτερα κρίσιμη. Τον Ιούνιο του 2025 η περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών η οποία συνεπάγεται την εκκένωση της κοινότητας. Στα μέσα Γενάρη, μέσα από δημοσιεύματα έγινε γνωστή η υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης και ότι εντός του πρώτου τριμήνου του ’26 θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου σε ανάδοχο εταιρεία. Ως πρόσχημα του σχεδίου παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτών δομών όπως για παράδειγμα και για συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου Αγίου Σάββα που βρίσκεται δίπλα στα Προσφυγικά. Στην πραγματικότητα όμως γνωρίζουμε πολύ καλά την πάγια στρατηγική των κρατικών μηχανισμών να προπαγανδίζουν παρελκυστικά ένα “προνοιακό μοντέλο” το οποίο θυμούνται ξαφνικά με αφορμή την εκκένωση καταλήψεων ώστε να αντλήσουν την στήριξη της κοινής γνώμης για τον κατασταλτικό σχεδιασμό τους. Η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της, καθως στην πλειονότητα των επιχειρήσεων εκκένωσης καταλήψεων τα κτήρια έχουν αφεθεί να ρημάζουν ή και κατεδαφίζονται. Φυσικά αξίζει να σημειώσουμε ότι η ίδια η Κοινότητα μέσα στις δεκάδες δομές που έχει οργανώσει, έχει μεριμνήσει η ίδια και έχει διαμορφώση χώρο καρκινοπαθών για το νοσοκομείο του Αγίου Σάββα αλλά και της φιλοξενίας συγγενών ασθενών που δεν κατοικούν στην πόλη της Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει σε ίδρυση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτηρίων με αυτοχρηματοδότηση,στήριξη από ειδικούς τεχνικούς και μηχανικούς σε μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνησης με σεβασμό στο διατηρητέο χαρακτήρα των κτηρίων χωρίς την απομάκρυνση των κατοίκων από το χώρο επιβεβαιώνοντας και πάλι την οργανωτική τους αυτοτέλεια και αναβάθμιση χωρίς κανένα λόγο οποιασδήποτε κρατικής παρέμβασης.
Από τη γνωστοποίηση των κρατικών και καπιταλιστικών σχεδίων η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει ξεκινήσει έναν τεράστιο αγώνα υπεράσπισης ο οποίος έχει στηριχθεί από τεράστιο μέρος του αγωνιζόμενου κόσμου και της κοινωνίας ευρύτερα τόσο σε πανελλαδικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Συλλογικοί φορείς, σωματεία, συλλογικότητες, άνθρωποι από διάφορα εργασιακά και άλλα πεδία έχουν δείξει την αλληλεγγύη τους με τον αγώνα των Προσφυγικών, ενώ πραγματοποιούνται συνεχώς παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, συνελεύσεις και δράσεις αλληλεγγύης από και προς την Κοινότητα.
Σε αυτό τον άξονα, από τις 05/02 ο αγωνιστής Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου και βρίσκεται ήδη στην 123η ημέρα απεργίας πείνας διατρέχοντας πολύ σοβαρούς κινδύνους για την υγεία του, μόνιμων βλαβών και για την ζωή του. Την 1η Μαϊου, μετά την απεργιακή πορεία της Πρωτομαγιάς, η αγωνίστρια Suzon Doppagne, μέλος επίσης της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών ανακοίνωσε την έναρξη της δικής της απεργίας πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, συμπορευόμενη με τον Αρίστο στην κλιμάκωση της δράσης για την υπεράσπιση της κοινότητας, βρισκόμενη στην 38η μέρα απεργίας πείνας αντιμέτωπη επίσης με σοβαρούς κινδύνους επιπλοκών. Ο σύντροφος Α. Χαντζής και η συντρόφισσα Suzon Doppagne έχουν βάλει το σώμα τους ανάχωμα για την ικανοποίηση των συλλογικών αιτήματων της κοινότητας τα οποία είναι τα εξής :
-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
-ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
Οι καταλήψεις αποτελούν δομές αγώνα, κέντρα αντιστάσεων, μέσα απο την σάρκα του ανταγωνιστικού κινήματος και φυσικά όχι μόνο. Οι καταλήψεις ανοίγουν διαχρονικά για τη στέγαση ανθρώπων που αμφισβητούν τον βίαιο θεσμό της ιδιοκτησίας, αλλά και ανθρώπους που δεν έχουν την επιλογή να πληρώνουν για να ζήσουν. Μετανάστριες, φτωχοί, και κάθε λογής αγωνιζόμενος κόσμος έχει υπάρξει μέσα σε κατειλλημένα εδάφη είτε μέσα απο την έμπρακτη ανάγκη της στέγης είτε μέσα απο την ανάγκη για δημιουργία και ζύμωση πολιτικών σχέσεων, κοινοτήτων και δομών έξω απο εμπορευματικές λογικές, αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά και αδιαμεσολάβητα σε ένα πλαίσιο συλλογικοποίησης των αντιστάσεων μας. Οι καταλήψεις αποτελούν απελευθερωμένα εδάφη μέσα στον υπάρχοντα καπιταλιστικό κόσμο, δίνουμε μέσα απο αυτές ένα κομμάτι άμεσης απάντησης για το πως θέλουμε να ζούμε, ελεύθερα και ισότιμα.
Σε ένα κόσμο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πλήττεται απο τη φτώχια και την ακρίβεια, που τα ενοίκια είναι ψηλότερα από τον βασικό μισθό, που οι πλειστηριασμοί των σπιτιών της κοινωνικής βάσης ολοένα και αυξάνονται για να δίνονται στα funds και τις τράπεζες, που ο εξευγενισμός έχει κατακλείσει κάθε γειτονιά στις βλέψεις κράτους και κεφαλαίου για πλήρη τουριστικοποίηση των αστικών μητροπόλεων εκτοπίζοντας όποιον δεν χωράει στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν εναρμονίζεται με την καπιταλιστική θέαση των πόλεων(μετανάστριες,ρομά,χρήστες,άστεγους,αναρχικές),εμείς θέλουμε να διαλέγουμε να μπαίνουμε στα άδεια σπίτια.
Αυτό που συμβαίνει με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αντικατοπτρίζει τις κρατικές και καπιταλιστικές βλέψεις από την μία και τα δικά μας προτάγματα από την άλλη. Τη στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει πάρει ξεκάθαρη θέση με τη συμμετοχή του στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις διακρατικές συμφωνίες στον άξονα ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΕ και τη στενή συμμαχία του με ΗΠΑ-Ισραηλ που αυτη τη στιγμή βομβαρδίζουν σε όλη τη Μέση Ανατολή και πραγματοποίουν επεμβάσεις και εκτοπισμούς, με τις νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις στον ελλαδικό χώρο να προμηθευόυν υλικά τον πόλεμο, και το ελληνικό κράτος να βαθαίνει στην στρατιωτική προετοιμασία με αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, εθελοντική στράτευση των γυναικών, αγορά νέων εξοπλισμών, μεταφορά πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων σε εμπόλεμες καταστάσεις κοκ, τη στιγμή που συνεχίζουν οι μαζικές δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες από το λιμενικό με πρόσφατο παράδειγμα την δολοφονία 15 ανθρώπων στη Χίο, τη στιγμή που οι εργοδοτικές δολοφονίες στην ελλάδα ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, με πρόσφατο παράδειγμα δολοφονία πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, η λογική του κέρδους στοχεύει με τη καπιταλιστική λογική της “ανάπλασης” στον εκτοπισμό ανθρώπων της κοινωνικής βάσης από τα σπίτια τους, για να οδηγήσει με το πολεοδομικό της σχεδιασμό άλλη μία γειτονιά των μητροπόλεων στον πλήρη εξευγενισμό όπου τα σπίτια μετατρέπονται σε αιρβνβ για τους τουρίστες και οι κάτοικοι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην βασική ανάγκη της στέγασης και στο ολοένα και αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Αυτό έχουμε δει να συμβαίνει σε πολλές γειτονιές όπου με την εκκένωση των καταλήψεων οι οποίες αποτελούν αντίβαρο στην τουριστικοποίηση και ενοχλούν τα σχέδια του κεφαλαίου για επενδύσεις, μετατράπηκαν σε γειτονιές- φαντάσματα για τους τουρίστες και τους χίπστερς (βλέπουμε εκκένωση καταλήψεων Κουκακίου). Αντίστοιχα, η απεδαφικοποιίση ενός ισχυρού κέντρου αγώνα ζωής και αυτοοργάνωσης, όπως είναι αυτός της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών που μάχεται ανελλιπώς απέναντι στην κρατικοκαπιταλιστική βαρβαρότητα στοχεύει στην επιβολή “σιγής ιχθύος” ώστε τα πολεμικά πλάνα, τα ευρύτερα κατασταλτικά σχέδια προς τον κοινωνικό ιστό να περάσουν με τη λιγότερη δυνατή αντίδραση.
Παρά τις στρατηγικές των κρατικών μηχανισμών, οι κοινότητες αγώνα, τα Προσφυγικά, η κοινωνική κατοικία που συνιστούν ήδη και δεν χρειάζονται κανενός είδους τσιφλικά είναι εδώ, μάχονται και θα παραμείνουν. Ανάμεσα -κυριολεκτικά και χωροταξικά- στα προπύργια της αστυνομικής εξουσίας που καταστέλλει και συλλαμβάνει, (τη ΓΑΔΑ)και της δικαστικής εξουσίας που φυλακίζει και διαμεσολαβεί στις ζωές μας (το Εφετείο) τα Προσφυγικά θα συνεχίσουν να αποτελούν αγκάθι στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα γιατί συμπυκνώνουν όλα τα προτάγματα της ελευθερίας,της ισότητας, της αυτοδιαχείρησης και της συλλογικοποίησης που οραματιζόμαστε και για το λόγο αυτό τα εχθρέυονται τόσο οι καταπιεστές μας. Τους αποδεικνύουν καθημερινά αυτό για το οποίο παλεύουμε στην πράξη. Και θα έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας μέχρι τέλους.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
TΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 118Η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ 05/02 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1Η ΜΑΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 34Η ΜΕΡΑ
Η κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα πεδίο έμπνευσης και μία ηχηρή υλική αποτύπωση της αυτοοργάνωσης μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο την ύπαρξη εναλλακτικής δόμησης της κοινωνίας στο εδώ και το τώρα, μια εναλλακτική σαν συνολική εικόνα από το μέλλον, όταν ξεμπερδέψουμε με το σάπιο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα ολοκληρωτικά. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνεχίζει και μετασχηματίζεται από το παρελθόν στο παρόν με τη διατήρηση ενός αγωνιστικού και πολιτικου πλαισίου. Οι καταλήψεις και οι χώροι που στεγάζονται οι άνθρωποι δεν είναι μόνο τα ντουβάρια τους, ωστόσο τα ντουβάρια έχουν ιστορία την οποία ανακαλούμε και μνημονεύουμε ώστε να μην χαθεί στη λήθη που η εξουσία προσπαθεί να επιβάλλει. Γιατί η μνήμη και η ιστορική παρακαταθήκη φωτίζουν την συνέχιση των αγώνων.
Έτσι λοιπόν, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας , ανεγέρθηκαν την δεκαετία του ’30 και στέγασαν αρχικά μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσαν πεδίο μάχης στα Δεμεβριανά του ’44. Τα τελευταία χρόνια, από το 2010 και έπειτα, στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, στην βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που οδήγησε σε μνημόνια στον ελλαδικό χώρο και βίαιη φτωχοποίηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, και στους μεγάλους κοινωνικοταξικούς αγώνες της εποχής, γεννήθηκε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ως μια ανάγκη για στέγαση, για δημιουργία κοινότητας, αυτοοργάνωση των αναγκών και έμπρακτη αλληλεγγύη.
Αυτή τη στιγμή, δεκαέξι χρόνια μετά την έναρξη αυτού του εγχειρήματος, τα Προσφυγικά μέσα στα 8 μπλοκ εργατικών κατοικιών από τα οποία απαρτίζονται, αριθμούν περισσότερα από 400 άτομα όλων των ηλικιών και διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Ντόπιοι, μετανάστριες, πολιτικοί πρόσφυγες, παιδιά, καρκινοπαθείς και υπερήλικες, άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, όλοι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, συστεγάζονται συμπράττουν σε μια προσπάθεια αξιοπρεπούς διαβίωσης με κοινοτικό χαρακτήρα και θέληση και πράξη για μια καλύτερη ζωή.
Αυτό που έχει πετύχει η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν δύναται κανένα κράτος, καμία εταιρία και κανένα σχέδιο ανάπλασης να το διαλύσει, καθώς δεν μπορεί καν να το φανταστεί. Η συγκρότηση 22 αυτόνομων δομών κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων της κοινότητας και της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά και η ενεργή συμμετοχή της Κοινότητας μέσω της Συνέλευσης των Κατειλλημένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ) σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε κάθε αγώνα του κοινωνικοταξικού πολέμου, τόσο αναφορικά με το ελλαδικό κίνημα όσο και με της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αναδεικνύουν την επιτχυμένη συλλογική αυτοδιαχείρηση που ξεφεύγει και συνθλίβει την καπιταλιστική πραγματικότητα. Συνιστά ένα αντιπαράδειγμα για το πως μπορεί να δομηθεί η ζωή μας έξω από τις λογικές του κέρδους και της κρατικής διαμεσολάβησης, με γνώμονα την κοινότητα και την αλληλεγγύη.
Τους τελευταίους μήνες η κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δέχεται μια έντονη επίθεση. Σαφώς, δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται στο στόχαστρο των κρατικών και καπιταλιστικών μηχανισμών, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν πραγματοποιήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που απαντήθηκε με την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας και τη σύλληψη δεκάδων συντροφιών. Ωστόσο, το τελευταίο κρατικό σχέδιο εκκένωσης με τα χαρακτηριστικά που διαθέτει κρίνει την κατάσταση ιδιαίτερα κρίσιμη. Τον Ιούνιο του 2025 η περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών η οποία συνεπάγεται την εκκένωση της κοινότητας. Στα μέσα Γενάρη, μέσα από δημοσιεύματα έγινε γνωστή η υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης και ότι εντός του πρώτου τριμήνου του ’26 θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου σε ανάδοχο εταιρεία. Ως πρόσχημα του σχεδίου παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτών δομών όπως για παράδειγμα και για συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου Αγίου Σάββα που βρίσκεται δίπλα στα Προσφυγικά. Στην πραγματικότητα όμως γνωρίζουμε πολύ καλά την πάγια στρατηγική των κρατικών μηχανισμών να προπαγανδίζουν παρελκυστικά ένα “προνοιακό μοντέλο” το οποίο θυμούνται ξαφνικά με αφορμή την εκκένωση καταλήψεων ώστε να αντλήσουν την στήριξη της κοινής γνώμης για τον κατασταλτικό σχεδιασμό τους. Η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της, καθως στην πλειονότητα των επιχειρήσεων εκκένωσης καταλήψεων τα κτήρια έχουν αφεθεί να ρημάζουν ή και κατεδαφίζονται. Φυσικά αξίζει να σημειώσουμε ότι η ίδια η Κοινότητα μέσα στις δεκάδες δομές που έχει οργανώσει, έχει μεριμνήσει η ίδια και έχει διαμορφώση χώρο καρκινοπαθών για το νοσοκομείο του Αγίου Σάββα αλλά και της φιλοξενίας συγγενών ασθενών που δεν κατοικούν στην πόλη της Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει σε ίδρυση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτηρίων με αυτοχρηματοδότηση,στήριξη από ειδικούς τεχνικούς και μηχανικούς σε μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνησης με σεβασμό στο διατηρητέο χαρακτήρα των κτηρίων χωρίς την απομάκρυνση των κατοίκων από το χώρο επιβεβαιώνοντας και πάλι την οργανωτική τους αυτοτέλεια και αναβάθμιση χωρίς κανένα λόγο οποιασδήποτε κρατικής παρέμβασης.
Από τη γνωστοποίηση των κρατικών και καπιταλιστικών σχεδίων η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει ξεκινήσει έναν τεράστιο αγώνα υπεράσπισης ο οποίος έχει στηριχθεί από τεράστιο μέρος του αγωνιζόμενου κόσμου και της κοινωνίας ευρύτερα τόσο σε πανελλαδικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Συλλογικοί φορείς, σωματεία, συλλογικότητες, άνθρωποι από διάφορα εργασιακά και άλλα πεδία έχουν δείξει την αλληλεγγύη τους με τον αγώνα των Προσφυγικών, ενώ πραγματοποιούνται συνεχώς παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, συνελεύσεις και δράσεις αλληλεγγύης από και προς την Κοινότητα.
Σε αυτό τον άξονα, από τις 05/02 ο αγωνιστής Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, βρίσκεται στην 115η ημέρα απεργίας πείνας διατρέχοντας πολύ σοβαρούς κινδύνους για την υγεία του, μόνιμων βλαβών και για την ζωή του. Την 1η Μαϊου, μετά την απεργιακή πορεία της Πρωτομαγιάς, η αγωνίστρια Suzon Doppagne, μέλος επίσης της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών ανακοίνωσε την έναρξη της δικής της απεργίας πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, συμπορευόμενη με τον Αρίστο στην κλιμάκωση της δράσης για την υπεράσπιση της κοινότητας, βρισκόμενη στην 31η μέρα απεργίας πείνας αντιμέτωπη επίσης με σοβαρούς κινδύνους επιπλοκών. Ο σύντροφος Α. Χαντζής και η συντρόφισσα Suzon Doppagne έχουν βάλει το σώμα τους ανάχωμα για την ικανοποίηση των συλλογικών αιτήματων της κοινότητας τα οποία είναι τα εξής :
-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
-ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
Οι καταλήψεις αποτελούν δομές αγώνα, κέντρα αντιστάσεων, μέσα απο την σάρκα του ανταγωνιστικού κινήματος και φυσικά όχι μόνο. Οι καταλήψεις ανοίγουν διαχρονικά για τη στέγαση ανθρώπων που αμφισβητούν τον βίαιο θεσμό της ιδιοκτησίας, αλλά και ανθρώπους που δεν έχουν την επιλογή να πληρώνουν για να ζήσουν. Μετανάστριες, φτωχοί, και κάθε λογής αγωνιζόμενος κόσμος έχει υπάρξει μέσα σε κατειλλημένα εδάφη είτε μέσα απο την έμπρακτη ανάγκη της στέγης είτε μέσα απο την ανάγκη για δημιουργία και ζύμωση πολιτικών σχέσεων, κοινοτήτων και δομών έξω απο εμπορευματικές λογικές, αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά και αδιαμεσολάβητα σε ένα πλαίσιο συλλογικοποίησης των αντιστάσεων μας. Οι καταλήψεις αποτελούν απελευθερωμένα εδάφη μέσα στον υπάρχοντα καπιταλιστικό κόσμο, δίνουμε μέσα απο αυτές ένα κομμάτι άμεσης απάντησης για το πως θέλουμε να ζούμε, ελεύθερα και ισότιμα.
Σε ένα κόσμο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πλήττεται απο τη φτώχια και την ακρίβεια, που τα ενοίκια είναι ψηλότερα από τον βασικό μισθό, που οι πλειστηριασμοί των σπιτιών της κοινωνικής βάσης ολοένα και αυξάνονται για να δίνονται στα funds και τις τράπεζες, που ο εξευγενισμός έχει κατακλείσει κάθε γειτονιά στις βλέψεις κράτους και κεφαλαίου για πλήρη τουριστικοποίηση των αστικών μητροπόλεων εκτοπίζοντας όποιον δεν χωράει στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν εναρμονίζεται με την καπιταλιστική θέαση των πόλεων(μετανάστριες,ρομά,χρήστες,άστεγους,αναρχικές),εμείς θέλουμε να διαλέγουμε να μπαίνουμε στα άδεια σπίτια.
Αυτό που συμβαίνει με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αντικατοπτρίζει τις κρατικές και καπιταλιστικές βλέψεις από την μία και τα δικά μας προτάγματα από την άλλη. Τη στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει πάρει ξεκάθαρη θέση με τη συμμετοχή του στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις διακρατικές συμφωνίες στον άξονα ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΕ και τη στενή συμμαχία του με ΗΠΑ-Ισραηλ που αυτη τη στιγμή βομβαρδίζουν σε όλη τη Μέση Ανατολή και πραγματοποίουν επεμβάσεις και εκτοπισμούς, με τις νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις στον ελλαδικό χώρο να προμηθευόυν υλικά τον πόλεμο, και το ελληνικό κράτος να βαθαίνει στην στρατιωτική προετοιμασία με αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, εθελοντική στράτευση των γυναικών, αγορά νέων εξοπλισμών, μεταφορά πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων σε εμπόλεμες καταστάσεις κοκ, τη στιγμή που συνεχίζουν οι μαζικές δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες από το λιμενικό με πρόσφατο παράδειγμα την δολοφονία 15 ανθρώπων στη Χίο, τη στιγμή που οι εργοδοτικές δολοφονίες στην ελλάδα ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, με πρόσφατο παράδειγμα δολοφονία πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, η λογική του κέρδους στοχεύει με τη καπιταλιστική λογική της “ανάπλασης” στον εκτοπισμό ανθρώπων της κοινωνικής βάσης από τα σπίτια τους, για να οδηγήσει με το πολεοδομικό της σχεδιασμό άλλη μία γειτονιά των μητροπόλεων στον πλήρη εξευγενισμό όπου τα σπίτια μετατρέπονται σε αιρβνβ για τους τουρίστες και οι κάτοικοι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην βασική ανάγκη της στέγασης και στο ολοένα και αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Αυτό έχουμε δει να συμβαίνει σε πολλές γειτονιές όπου με την εκκένωση των καταλήψεων οι οποίες αποτελούν αντίβαρο στην τουριστικοποίηση και ενοχλούν τα σχέδια του κεφαλαίου για επενδύσεις, μετατράπηκαν σε γειτονιές- φαντάσματα για τους τουρίστες και τους χίπστερς (βλέπουμε εκκένωση καταλήψεων Κουκακίου). Αντίστοιχα, η απεδαφικοποιίση ενός ισχυρού κέντρου αγώνα ζωής και αυτοοργάνωσης, όπως είναι αυτός της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών που μάχεται ανελλιπώς απέναντι στην κρατικοκαπιταλιστική βαρβαρότητα στοχεύει στην επιβολή “σιγής ιχθύος” ώστε τα πολεμικά πλάνα, τα ευρύτερα κατασταλτικά σχέδια προς τον κοινωνικό ιστό να περάσουν με τη λιγότερη δυνατή αντίδραση.
Παρά τις στρατηγικές των κρατικών μηχανισμών, οι κοινότητες αγώνα, τα Προσφυγικά, η κοινωνική κατοικία που συνιστούν ήδη και δεν χρειάζονται κανενός είδους τσιφλικά είναι εδώ, μάχονται και θα παραμείνουν. Ανάμεσα -κυριολεκτικά και χωροταξικά- στα προπύργια της αστυνομικής εξουσίας που καταστέλλει και συλλαμβάνει, (τη ΓΑΔΑ)και της δικαστικής εξουσίας που φυλακίζει και διαμεσολαβεί στις ζωές μας (το Εφετείο) τα Προσφυγικά θα συνεχίσουν να αποτελούν αγκάθι στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα γιατί συμπυκνώνουν όλα τα προτάγματα της ελευθερίας,της ισότητας, της αυτοδιαχείρησης και της συλλογικοποίησης που οραματιζόμαστε και για το λόγο αυτό τα εχθρέυονται τόσο οι καταπιεστές μας. Τους αποδεικνύουν καθημερινά αυτό για το οποίο παλεύουμε στην πράξη. Και θα έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας μέχρι τέλους.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
TΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 115Η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ 05/02 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1Η ΜΑΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 31Η ΜΕΡΑ
Στις 12/11, στο καμπ μεταναστών της Σιντίκης, οι κρατούμενοι/ες ξεσηκώνονται, κόβουν τα συρματοπλέγματα και προσπαθούν να αποδράσουν. Οι δυνάμεις της ΕΛΑΣ καταφθάνουν άμεσα στο σημείο, καταστέλλουν την κίνηση των μεταναστριών και συλλαμβάνουν 30 εξ’ αυτών. Την επόμενη, οι συλληφθέντες/ φθείσες, με ορισμένη από το δικαστήριο προφανώς υπεράσπιση, καταλήγουν να καταδικάζονται με την πρωτοφανή ποινή των 3 ετών, ενώ μάλιστα ένας εξ’αυτών καταδικάζεται σε 3 έτη και 7 μήνες χωρίς αναστολή. Αυτή μάλιστα, δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια απόδρασης των μεταναστών από το συγκεκριμένο καμπ, αφού στα μέσα Αυγούστου του περασμένου καλοκαιριού, οι άνθρωποι εκεί είχαν επιχειρήσει νέα προσπάθεια απόδρασης μην αντέχοντας να ζουν υπό άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η προσπάθεια τους αυτή είχε πέσει και πάλι στο τοίχος της καταστολής, αφού οι κρατούμενοι/ες ξυλοκοπήθηκαν από τα σκουπίδια της ΕΛΑΣ. Αντανακλαστικά τότε, είχαν απαντήσει με απεργία πείνας, τα αιτήματα της οποίας δεν ικανοποιήθηκαν από την διοίκηση του κέντρου. Τον Μάρτιο του 2026 αρχίζουν νέες κινητοποιήσεις καθώς δεν λύθηκε κανένα από τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν μέσα στο κολαστήριο της Σιντικής, ενώ προστίθεται και το αίτημα της ενημέρωσης τους γύρω από τις διαδικασίες για τις αιτήσεις ασύλου και την περίοδο κράτησης.
Στις 4/5 οι μετανάστ(ρι)ες εξεγέρθηκαν και συγκρούστηκαν με την αστυνομία και το εκδικητικό αποτέλεσμα του κρατικού μηχανισμού ήταν η καταδίκη τεσσάρων σε ποινή φυλάκισης δύο ετών. Στις 11/5 κάποιοι προχώρησαν σε τετραήμερη απεργία πείνας με ορισμένους να αρνούνται και το νερό, ενώ βασικά αιτήματα των κινητοποιήσεων αποτελεί η ελευθερία και η δικαιοσύνη για όλους. Για τους 30 μετανάστες που οδηγήθηκαν στη φυλακή πρωτόδικα, έπειτα από την εξέγερση τον Νοέμβρη του 2025 στο καμπ της Σιντικής, ορίστηκε το εφετείο στις Σέρρες στις 26 Ιουνίου του 2026.
Οι κινητοποιήσεις, οι διαμαρτυρίες και οι εξεγέρσεις στα σημερινά κολαστήρια που αποκαλούνται κέντρα κράτησης μεταναστών δεν είναι παρά το φυσικό επακόλουθο και η τελευταία λύση για όλους τους ανθρώπους που διαμένουν σε αυτά. Άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και τις περιοχές τους, στην αναζήτηση ενός καλύτερου και πιο ανθρώπινου μέλλοντος, έχουν βρεθεί κρατούμενοι/ες από το ελληνικό κράτος. Καθολικός εγκλεισμός, άθλιες συνθήκες διαβίωσης, υγιεινής, ελλειπείς μερίδες φαγητού, στιβαγμένοι υπεράριθμοι μετανάστες/ριες σε κοντέινερ, γελοία ιατρική περίθαλψη, αυστηρός έλεγχος από τις διοικήσεις και την φύλαξη των κέντρων (ενίοτε και από την ίδια την ΕΛΑΣ) είναι μόνο κάποια από τα χαρακτηριστικά της καθημερινότητας των ανθρώπων εκεί, όσο διαρκούν οι ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες έκδοσης ασύλου τους, που τελικά δεν ξέρουν ποτέ και αν θα πάρουν. Δεν είναι παρά μόνο λίγους μήνες πριν, όταν ακούγαμε, τον υπουργό μεταναστευτικής πολιτικής και γνωστό κάθαρμα, Θάνο Πλεύρη, να εξαγγέλει με ύφος καρδηναλίων ότι πρόκειται να χειροτερέψουν ακόμα περισσότερο οι συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα, σε μια προσπάθεια να καταστήσει σαφές στους ανθρώπους που περιφέρονται με βάρκες στις θάλασσες ή στα σύνορα των χωρών, ότι η Ελλάδα δεν θα πρέπει να αποτελεί καν επιλογή ή σκέψη για είσοδο σε αυτήν.
Ανάμεσα σε αυτά τα προαναφερθέντα κολαστήρια λοιπόν, υπάρχει ένα, αυτό της Σιντικής, που αποτελεί το πλέον χειρότερο και μάλλον, σύμφωνα με τις εξαγγελίες του ίδιου του ελληνικού κράτους, το παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα υπόλοιπα κέντρα κράτησης μεταναστριών. Σε αυτό το καμπ λοιπόν η καθημερινότητα των κρατουμένων συνοδεύεται από συνθήκες που είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο να τις φανταστεί, δεν γίνεται λόγος για το να τις βιώσει: Έλλειψη τροφής και γευμάτων, ολοκληρωτική απαγόρευση εξόδου, διαρκής αστυνόμευση, μηδενική επικοινωνία με τον “έξω κόσμο”, έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ρουχισμού.
Τα κέντρα κράτησης είναι τα κολαστήρια που έχει δημιουργήσει το ελληνικό κράτος για τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς και φυσικά είναι μόνο ένα κομμάτι της συνολικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής του. Tα pushbacks και οι επιθέσεις του ελληνικού λιμενικού, που δεν διστάζει ακόμα και να ανοίξει πυρ και να δολοφονήσει, σε βάρος μεταναστών στο Αιγαίο είναι καθημερινό φαινόμενο και επίσημα διακηρυγμένη πολιτική του κράτους. Το ναυάγιο της Πύλου, με τους 600 και πλέον νεκρούς, δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά η κορυφή του παγόβουνου σε όλες τις επιθέσεις και τις δολοφονίες σε βάρος αυτών των ανθρώπων ανα τα χρόνια από το ελληνικό κράτος. Το τελευταίο δεν διστάζει μάλιστα να παρουσιάζει την στρατιωτικοποίηση και την ισχυρή φύλαξη και των χερσαίων συνόρων του, με αποκορύφωμα φυσικά το τι γινόταν στον Έβρο ιδίως τα προηγούμενα χρόνια (Φεβρουάριος-Μάρτιος του 2020), ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες, διατρανώνοντας ότι κατάφερε να την κάνει συνολικότερο κτήμα της ευρωπαικής ένωσης και να υιοθετηθεί και από άλλα κράτη εντός αυτής. Αρωγό φυσικά σε αυτή του την προσπάθεια , έχει τα ΜΜΕ, που με αισχρή προπαγάνδα επιχειρούν καθημερινά την δαιμονοποίηση των μεταναστών/ριων παρουσιάζοντας συνεχώς στοιχεία εγκληματικότητας για αυτούς, προσπαθόντας έτσι να αποσπάσει την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση για το κράτος και την παραπάνω πολιτική του.
Λίγους μήνες πριν, μάλιστα ψηφίστηκε νέο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο – έκτρωμα σε συνέχεια όλων των παραπάνω. Αυτό προβλέπει την εφαρμογή μέτρων που υπερβαίνουν ακόμη και τα όρια της αστικοδημοκρατικής νομιμότητας και επιχειρεί να απογυμνώσει τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς από κάθε έννοια ανθρώπινης υπόστασης. Έρχεται να ενισχύσει τον διαρκή πόλεμο του ελληνικού κράτους ενάντια στους μετανάστες. Αρχικά καταργείται η 7ετία, που μέχρι τώρα όριζε πως εάν κάποια μετανάστρια αποδείκνυε την 7ετή παραμονή της ή τριετή παραμονή με αποδεδειγμένη νόμιμη εργασία στην Ελλάδα, αποκτούσε το δικαίωμα αίτησης άδειας παραμονής χωρίς προσφυγικό άσυλο. Πλέον, στο πλαίσιο του νέου νομοσχεδίου δεν προβλέπεται καμία νομιμοποίηση, ακόμα και αν βρίσκονται στη χώρα για χρόνια. Επιπλέον, αυστηροποιούνται οι ποινές για παράνομη είσοδο στη χώρα,αυξάνοντας τες από 3 μήνες σε 2 χρόνια, ή ακόμη και 3 χρόνια αν η κριθεί πιο επιβαρυμένη περίπτωση από την αστική δικαιοσύνη. Τα ασφυκτικά μέτρα όμως δεν προβλέπονται μόνο για όσες και όσους θεωρούνται “παράνομοι” από το ελληνικό κράτος, αλλά και για τους μετανάστες που έχουν πάρει προσωρινή άδεια παραμονής,με την επιτήρηση των ζωών τους να είναι πολύ πιο ασφυκτική. Την ίδια στιγμή παρατηρούμε την άλλη όψη της αντιμεταναστεύτικης πολιτικής του ελληνικού κράτους, αυτή της δημιουργίας ενός υποτιμημένου και ελεγχόμενου εργατικού δυναμικού προς όφελος της παραγωγής κεφαλαίου. Συγκεκριμένα, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων αντιμενταστευτικών νομοσχεδίων, προβλέπεται η προσωρινή άδεια παραμονής σε όσους/ες εργάζονται για να καλυφθούν “οι ανάγκες της ελληνικής οικονομίας” σε τομείς όπως ο τουριστικός, ο κατασκευαστικός και η αγροτική παραγωγή. Η βασική κατεύθυνση παραμένει η ίδια με τα προηγούμενα έτη με βασικό σημείο πως «η άδεια διαμονής θα ανακαλείται αν αυτός/ή δεν εργάζεται» δείχνοντας απροκάλυπτα την κεντρική πολιτική του κράτους ενάντια στους μετανάστες: είτε παρανομοποιείσαι είτε δουλεύεις υποτιμημένα και συνήθως σε άθλιες συνθήκες. Και όλα αυτά αν
δεν βρεθούν πρώτα αντιμέτωποι/ες με την δολοφονική πολεμική διαχείριση του ελληνικού κράτους εναντίων των μεταναστών στα σύνορα.
Στο διεθνές πλαίσιο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης με τις όλο και πιο συνδεόμενες, πολεμικές συγκρούσεις να εξαπλώνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, η αντιμεταναστευτική πολιτική πηγαίνει χέρι χέρι με τις πολεμοκάπηλες βλέψεις του ελληνικού κράτους. Διεκδικώντας την ενίσχυση της γεωπολιτικής ισχύος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξη και κυρίως του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου, αλλά και στοχεύοντας στην συνολικότερη πολεμική αναδιάρθρωση της κοινωνίας, το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί απλό παρατηρητή αυτής της κατάστασης αλλά ενεργό συνένοχο. Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία, ενώ συγχρόνως στηρίζει πολιτικά και στρατιωτικά το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ. Παράλληλα, οι νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις ανά την επικράτεια, όπως αυτές της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης, λειτουργούν ως σημεία ανεφοδιασμού και υλικοστρατιωτικής τροφοδότησης του πολέμου που αιματοκυλάει τους λαούς και τις εργατικές τάξεις της Μέσης Ανατολής. Επίσης συνηγορεί και συμμετέχει στο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ύψους 800 δις. ευρώ, ενώ συνεχίζει να βρίσκεται σταθερά στα κράτη με τις μεγαλύτερες δαπάνες σε εξοπλισμό επί του ΑΕΠ, σύμφωνα με τους στόχους της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας. Μέσα σε αυτή την συνθήκη και σε άμεση σύνδεση με την πειθάρχηση της κοινωνικής βάσης και την καλλιέργεια εθνικιστικών αφηγημάτων επιχειρεί να ενισχύσει τα αφηγήματα πέρι “μεταναστών εγκληματιών” που “θα μας κλέψουν τις δουλειές” ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν το πιο υποτιμημένο τμήμα της κοινωνικής βάσης που έρχεται αντιμέτωπο με τις χειρότερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας. Την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος απαγορεύει την έκδοση ασύλου σε ιρανούς/ές μετανάστες/ριες, τους οποίους κατά τ’άλλα θέλει να “απελευθερώσει” και συνεχίζει αμείωτα τον από κοινού πόλεμο σε συνεργασία με το τουρκικό κράτος που διεξάγεται ενάντια στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς στις επικράτειές των δύο χωρών και στο Αιγαίο.
Παρόλα αυτά,οι αντιδράσεις των καταπιεσμένων θα αποτελούν πάντα εμπόδιο στις ρατσιστικές πολιτικές εξαίρεσης των εθνών- κρατών. Η εξέγερση των μεταναστών στο καμπ της Σιντικής ήρθε να προστεθεί σε άλλες διαμαρτυρίες και συχνές απεργίες πείνας στα κέντρα, από ανθρώπους που εκτός των υπολοίπων, πολλές φορές διαμαρτύρονται για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Διαμαρτυρίες που φυσικά μένουν στην σφαίρα του αόρατου για τα ΜΜΕ. Ωστόσο εμείς πρέπει να δείχνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας σε αυτούς τους ανθρώπους. Αποτελούν το, πλέον εξαθλιωμένο , κομμάτι της εργατικής τάξης και ωφείλουμε να αναπτύξουμε κοινότητες αγώνα μαζί τους απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο που μας καταληστεύουν καθημερινά. Όπου υπάρχει κατάπιεση και εκμετάλλευση υπάρχει και αντίσταση.Από τον Έβρο μέχρι το Ιραν, το Σουδάν και τον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό, χρέος μας είναι η αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη με τις καταπιεσμένες αυτής της γής. Ενάντια στον καπιταλιστικό ζόφο που αναπαράγουν τα έθνη- κράτη, να προτάξουμε την διεθνιστική μας αλληλεγγύη και τις αντιστάσεις του πολυεθνικού προλεταριάτου.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 30 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΣΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΚΑΜΠ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ
ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ
ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Η ομάδα μας συμμετείχε με μπλοκ στην συγκέντρωση και έπειτα διαδήλωση η οποία έγινε στις 21 Μαΐου έπειτα από μία ακόμη επίθεση των κρατικών γενοκτόνων του Ισραήλ εναντίων του στολίσκου αλληλεγγύης ανοιχτά της Κύπρου.
Ισραηλινό κράτος, καθεστωτικά media, ελληνικό και τα υπόλοιπα συμμαχικά του κράτη επιχειρούν με θηριώδους μεγέθους επιχειρήσεις βίας, καταστολής, αποσιώπησης, παραπληροφόρησης να συγκαλήψουν την γενοκτονική υπόσταση του Ισραηλινού κράτους, να απομονώσουν όσους στέκονται απέναντι στην κερδοφορία εφοπλιστών και πετρελαιάδων και εν τέλει επιχειούν να προχωρήσουν στην τελική τους λύσης. Δηλαδη τον εκτοπισμό ή την εξαφάνιση σε όσους αντιστέκονται στα σχέδια της ευρωατλαντικής συμμαχίας και του Ισραήλ.
Το μένος των γενοκτόνων απέναντι στον στολίσκο, προκύπτει και από το γεγονός ότι τέτοιες αγωνιστικές πρωτοβουλίες δεν επιτρέπουν την αφάνια της γενοκτονίας αλλά και του δίακιαου αγώνα του Παλαιστινιακού λαού.
Στην διαδήλωση στις 21/5 συμμετείχαν περίπου 400 άτομα από διάφορες δυνάμεις της αριστεράς και του αναρχικού χώρου κινούμενα σε μικρό κεντρικό δρομολόγιο επί της πλατείας Αριστοτέλους μέχρι το αμερικανικό προξενείο, και έπειτα μέσω της οδού Βενιζέλου η διαδήλωση κατέληξε έξω από το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Θεσσαλονίκη, Ανάρες – ομάδα δράσης και αλληλεγγύης
