Στις 11 Οκτώβρη του 2022 τα καθάρματα της ΕΛΑΣ της ομάδας ΔΙΑΣ Πρόδρομος Τ. και Ανδρέας Φ. βίασαν την 19 χρονη Σ. στο Α.Τ. Ομόνοιας, ενώ ο μπάτσος Νίκος Τ. ηταν ακριβώς έξω από τον χώρο του βιασμού γνωρίζοντας τι γινόταν. Μάλιστα υπήρξε βιντεοσκόπηση από τον έναν βιαστή ενός βιντεο 18λέπτου το οποίο στην πορεία “εξαφανίστηκε” αφήνοντας μόνο μερικά στιγμιότυπα για την βολική τους αφήγηση στο μέλλον, ενώ φυσικά όλως τυχαίως δεν υπήρξε καμία καταγραφή από κάμερες στο αστυνομικό τμήμα. Φέτος ξεκίνησε η δίκη σε πρώτο βαθμό, αναδεικνύοντας ακόμη μια φορά την χυδαία και εξοργιστική αυτονόητη συγκάλυψη της δικαστικής εξουσίας προς την αστυνομική αλλά και φυσικά την συνεχή αναπαραγωγή της πατριαρχιας ως δομικό κομμάτι του εξουσιαστικού συμπλέγματος χέρι χέρι με το κράτος και το κεφαλαιο σε κάθε πεδίο της ζωής και δη μέσα στις δικαστικές αίθουσες όπου διαιωνιζεται συστηματικά η κουλτούρα του βιασμού με τον επανατραυματισμο των επιζωσων στη διαδικασία, την πλήρη αμφισβήτηση των βιωμάτων τους, την επίθεση στην προσωπικότητα τους, αντιστρέφοντας πολλές φορές τον ρόλο θύτη – επιζωσας. Στη συγκεκριμένη δίκη τα αποκρουστικά πράγματα που ακούστηκαν από την πρόεδρο επιβεβαιώνουν όσα είπαμε παραπάνω παρόλα αυτά δεν παύουν να μας εξοργίζουν και να μας υπενθυμίζουν όλους τους λόγους για τους οποίους οφείλουμε να στεκόμαστε αλληλέγγυα με κάθε επιζον άτομο αλλά και τους λόγους που αγωνιζομαστε για τη καταστροφή του υπάρχοντος εξουσιαστικού συστήματος. Οι αδιανόητες ερωτήσεις και νουθεσίες της γύρω από το “γιατί έπραξε έτσι και όχι αλλιώς” , τι έπρεπε να πράξει κανονικά” , ” πως ορίζεται η συναίνεση” αλλά και χωρίς να λείπει σε ουδεμία υπόθεση βιασμού η ερώτηση ” τι φορούσες” μετακυλουν ξεκάθαρα την ευθύνη στην επιζωσα, υποτιμούν και αμφισβητούν ευθεία το βίωμα της και τελικά ξεπλένουν την πράξη του βιασμού και φυσικά την αστυνομική κυριαρχία. Τίποτα από αυτά δεν μας εκπλήσσει. Η δικαστική εξουσία συνιστά μέρος του κρατικου μηχανισμου ο οποίος δρα με ξεκάθαρο ταξικό , ρατσιστικό και έμφυλο πρόσημο , υπάρχει για να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των ισχυρών, και να στέλνει στη φυλακή κάθε λογής φτωχοδιαβολο και αγωνιζόμενο κόσμο, σε μια προσπάθεια δημιουργίας κλίματος ότι οι δικαστές αποτελούν μια αμερόληπτη ελίτ που βρίσκονται στο απυρόβλητο ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν ξιπασμενα ανθρωπάκια που θεωρούν τους εαυτούς τους αρμόδιους να αποφασίζουν και να διαμεσολαβουν τις ζωές μας , ως σάρκα του κρατικού συστήματος υπηρετώντας πιστά το κεφάλαιο και την πατριαρχία. Ο ρόλος της αστυνομίας από την άλλη είναι επίσης ολοφάνερος σε κάθε κοινωνικό πεδίο. Η αστυνομια δεν έχει ρόλο προστάτη και εγγυητή της ασφάλειας των πολιτών , παρά μόνο αποτελεί την καθημερινα παρούσα υλική στρατιωτική δύναμη του κρατικού μηχανισμού ως μηχανισμού καταστολής κάθε αντίστασης απέναντι στο κρατικοκαπιταλιστικο πατριαρχικο οικοδόμημα, προασπίζοντας εξίσου τα συμφέροντα την κυρίαρχων με κάθε τρόπο. Η βία της αστυνομικής εξουσίας δεν αποτελεί κάποια εξαίρεση αλλά τον κανονα, το δομικό συστατικό ενός εξουσιαστικου μηχανισμού που δεν βελτιώνεται, δεν εξευγενίζεται παρά μόνο συνθλίβεται. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα όχι μόνο πανελλαδικά αλλά στον παγκόσμιο χάρτη με τις δολοφονίες και το βασανισμό μεταναστριων, ρομα, αγωνιστών, αναρχικών και κομμουνιστών, τους βιασμούς στα Α.Τ. , την εμπλοκή σε κυκλώματα trafficking και κάθε είδους κυκλώματα του “μαύρου κεφαλαίου” . Κουμης, Κανελλοπουλου, Σαμπάνης,Καλτεζας, Γρηγοροπουλος, Φραγκουλης, Μιχαλοπουλος, Σούμπεκ, Zackie, Μάγγος, Μανιουδακης, Καμραν, δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά αλλά ανθρώπους δικούς μας που δολοφονήθηκαν ή βασανίστηκαν απο τα ένστολα καθάρματα της ΕΛΑΣ. Δεν ξεχνάμε τον μπάτσο Μπουγιούκο ως μέλος του κυκλώματος trafficking με τις εμπλοκές της Greek Mafia, το κύκλωμα trafficking της 12χρονης στον Κολωνό με εμπλεκόμενους παιδοβιαστες σε κάθε κλιμάκιο της εξουσίας ( μπάτσους , πολιτικούς, δικαστές δημοσιογράφους) , την γυναικοκτονια της Κυριακής Γρίβας έξω από το Α.Τ. Αγίων Αναργύρων με τα κυνικά σκουπίδια της ΕΛΑΣ να αναφέρουν ότι ” το περιπολικό δεν είναι ταξί ” και φυσικά άλλες πόσες δολοφονημένες που κατήγγειλαν τους γυναικοκτονους τους και αγνοήθηκαν ή υποτιμηθηκαν. Εμείς θέλουμε να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε επιζωσα , σε κάθε άτομο που υφίσταται τη συστημική βία κράτους κεφαλαίου και πατριαρχίας, να δημιουργούμε ένα πέπλο αλληλεγγύης μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες κανοντας ξεκάθαρο στους εχθρούς μας ότι δεν θα τους αφήνουμε να λοιδορούν τα βιώματά μας, τις αξίες μας και τον αγώνα μας για ισότητα και ελευθερία μέχρι την κατεδάφιση κράτους κεφαλαίου πατριαρχίας.
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ , ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
Η κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα πεδίο έμπνευσης και μία ηχηρή υλική αποτύπωση της αυτοοργάνωσης μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο την ύπαρξη εναλλακτικής δόμησης της κοινωνίας στο εδώ και το τώρα, μια εναλλακτική σαν συνολική εικόνα από το μέλλον, όταν ξεμπερδέψουμε με το σάπιο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα ολοκληρωτικά. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνεχίζει και μετασχηματίζεται από το παρελθόν στο παρόν με τη διατήρηση ενός αγωνιστικού και πολιτικου πλαισίου. Οι καταλήψεις και οι χώροι που στεγάζονται οι άνθρωποι δεν είναι μόνο τα ντουβάρια τους, ωστόσο τα ντουβάρια έχουν ιστορία την οποία ανακαλούμε και μνημονεύουμε ώστε να μην χαθεί στη λήθη που η εξουσία προσπαθεί να επιβάλλει. Γιατί η μνήμη και η ιστορική παρακαταθήκη φωτίζουν την συνέχιση των αγώνων.
Έτσι λοιπόν, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας , ανεγέρθηκαν την δεκαετία του ’30 και στέγασαν αρχικά μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσαν πεδίο μάχης στα Δεμεβριανά του ’44. Τα τελευταία χρόνια, από το 2010 και έπειτα, στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, στην βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που οδήγησε σε μνημόνια στον ελλαδικό χώρο και βίαιη φτωχοποίηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, και στους μεγάλους κοινωνικοταξικούς αγώνες της εποχής, γεννήθηκε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ως μια ανάγκη για στέγαση, για δημιουργία κοινότητας, αυτοοργάνωση των αναγκών και έμπρακτη αλληλεγγύη.
Αυτή τη στιγμή, δεκαέξι χρόνια μετά την έναρξη αυτού του εγχειρήματος, τα Προσφυγικά μέσα στα 8 μπλοκ εργατικών κατοικιών από τα οποία απαρτίζονται, αριθμούν περισσότερα από 400 άτομα όλων των ηλικιών και διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Ντόπιοι, μετανάστριες, πολιτικοί πρόσφυγες, παιδιά, καρκινοπαθείς και υπερήλικες, άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, όλοι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, συστεγάζονται συμπράττουν σε μια προσπάθεια αξιοπρεπούς διαβίωσης με κοινοτικό χαρακτήρα και θέληση και πράξη για μια καλύτερη ζωή.
Αυτό που έχει πετύχει η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν δύναται κανένα κράτος, καμία εταιρία και κανένα σχέδιο ανάπλασης να το διαλύσει, καθώς δεν μπορεί καν να το φανταστεί. Η συγκρότηση 22 αυτόνομων δομών κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων της κοινότητας και της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά και η ενεργή συμμετοχή της Κοινότητας μέσω της Συνέλευσης των Κατειλλημένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ) σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε κάθε αγώνα του κοινωνικοταξικού πολέμου, τόσο αναφορικά με το ελλαδικό κίνημα όσο και με της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αναδεικνύουν την επιτχυμένη συλλογική αυτοδιαχείρηση που ξεφεύγει και συνθλίβει την καπιταλιστική πραγματικότητα. Συνιστά ένα αντιπαράδειγμα για το πως μπορεί να δομηθεί η ζωή μας έξω από τις λογικές του κέρδους και της κρατικής διαμεσολάβησης, με γνώμονα την κοινότητα και την αλληλεγγύη.
Τους τελευταίους μήνες η κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δέχεται μια έντονη επίθεση. Σαφώς, δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται στο στόχαστρο των κρατικών και καπιταλιστικών μηχανισμών, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν πραγματοποιήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που απαντήθηκε με την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας και τη σύλληψη δεκάδων συντροφιών. Ωστόσο, το τελευταίο κρατικό σχέδιο εκκένωσης με τα χαρακτηριστικά που διαθέτει κρίνει την κατάσταση ιδιαίτερα κρίσιμη. Τον Ιούνιο του 2025 η περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών η οποία συνεπάγεται την εκκένωση της κοινότητας. Στα μέσα Γενάρη, μέσα από δημοσιεύματα έγινε γνωστή η υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης και ότι εντός του πρώτου τριμήνου του ’26 θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου σε ανάδοχο εταιρεία. Ως πρόσχημα του σχεδίου παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτών δομών όπως για παράδειγμα και για συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου Αγίου Σάββα που βρίσκεται δίπλα στα Προσφυγικά. Στην πραγματικότητα όμως γνωρίζουμε πολύ καλά την πάγια στρατηγική των κρατικών μηχανισμών να προπαγανδίζουν παρελκυστικά ένα “προνοιακό μοντέλο” το οποίο θυμούνται ξαφνικά με αφορμή την εκκένωση καταλήψεων ώστε να αντλήσουν την στήριξη της κοινής γνώμης για τον κατασταλτικό σχεδιασμό τους. Η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της, καθως στην πλειονότητα των επιχειρήσεων εκκένωσης καταλήψεων τα κτήρια έχουν αφεθεί να ρημάζουν ή και κατεδαφίζονται. Φυσικά αξίζει να σημειώσουμε ότι η ίδια η Κοινότητα μέσα στις δεκάδες δομές που έχει οργανώσει, έχει μεριμνήσει η ίδια και έχει διαμορφώση χώρο καρκινοπαθών για το νοσοκομείο του Αγίου Σάββα αλλά και της φιλοξενίας συγγενών ασθενών που δεν κατοικούν στην πόλη της Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει σε ίδρυση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτηρίων με αυτοχρηματοδότηση,στήριξη από ειδικούς τεχνικούς και μηχανικούς σε μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνησης με σεβασμό στο διατηρητέο χαρακτήρα των κτηρίων χωρίς την απομάκρυνση των κατοίκων από το χώρο επιβεβαιώνοντας και πάλι την οργανωτική τους αυτοτέλεια και αναβάθμιση χωρίς κανένα λόγο οποιασδήποτε κρατικής παρέμβασης.
Από τη γνωστοποίηση των κρατικών και καπιταλιστικών σχεδίων η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει ξεκινήσει έναν τεράστιο αγώνα υπεράσπισης ο οποίος έχει στηριχθεί από τεράστιο μέρος του αγωνιζόμενου κόσμου και της κοινωνίας ευρύτερα τόσο σε πανελλαδικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Συλλογικοί φορείς, σωματεία, συλλογικότητες, άνθρωποι από διάφορα εργασιακά και άλλα πεδία έχουν δείξει την αλληλεγγύη τους με τον αγώνα των Προσφυγικών, ενώ πραγματοποιούνται συνεχώς παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, συνελεύσεις και δράσεις αλληλεγγύης από και προς την Κοινότητα.
Σε αυτό τον άξονα, από τις 05/02 ο αγωνιστής Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου και βρίσκεται ήδη στην 123η ημέρα απεργίας πείνας διατρέχοντας πολύ σοβαρούς κινδύνους για την υγεία του, μόνιμων βλαβών και για την ζωή του. Την 1η Μαϊου, μετά την απεργιακή πορεία της Πρωτομαγιάς, η αγωνίστρια Suzon Doppagne, μέλος επίσης της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών ανακοίνωσε την έναρξη της δικής της απεργίας πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, συμπορευόμενη με τον Αρίστο στην κλιμάκωση της δράσης για την υπεράσπιση της κοινότητας, βρισκόμενη στην 38η μέρα απεργίας πείνας αντιμέτωπη επίσης με σοβαρούς κινδύνους επιπλοκών. Ο σύντροφος Α. Χαντζής και η συντρόφισσα Suzon Doppagne έχουν βάλει το σώμα τους ανάχωμα για την ικανοποίηση των συλλογικών αιτήματων της κοινότητας τα οποία είναι τα εξής :
-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
-ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
Οι καταλήψεις αποτελούν δομές αγώνα, κέντρα αντιστάσεων, μέσα απο την σάρκα του ανταγωνιστικού κινήματος και φυσικά όχι μόνο. Οι καταλήψεις ανοίγουν διαχρονικά για τη στέγαση ανθρώπων που αμφισβητούν τον βίαιο θεσμό της ιδιοκτησίας, αλλά και ανθρώπους που δεν έχουν την επιλογή να πληρώνουν για να ζήσουν. Μετανάστριες, φτωχοί, και κάθε λογής αγωνιζόμενος κόσμος έχει υπάρξει μέσα σε κατειλλημένα εδάφη είτε μέσα απο την έμπρακτη ανάγκη της στέγης είτε μέσα απο την ανάγκη για δημιουργία και ζύμωση πολιτικών σχέσεων, κοινοτήτων και δομών έξω απο εμπορευματικές λογικές, αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά και αδιαμεσολάβητα σε ένα πλαίσιο συλλογικοποίησης των αντιστάσεων μας. Οι καταλήψεις αποτελούν απελευθερωμένα εδάφη μέσα στον υπάρχοντα καπιταλιστικό κόσμο, δίνουμε μέσα απο αυτές ένα κομμάτι άμεσης απάντησης για το πως θέλουμε να ζούμε, ελεύθερα και ισότιμα.
Σε ένα κόσμο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πλήττεται απο τη φτώχια και την ακρίβεια, που τα ενοίκια είναι ψηλότερα από τον βασικό μισθό, που οι πλειστηριασμοί των σπιτιών της κοινωνικής βάσης ολοένα και αυξάνονται για να δίνονται στα funds και τις τράπεζες, που ο εξευγενισμός έχει κατακλείσει κάθε γειτονιά στις βλέψεις κράτους και κεφαλαίου για πλήρη τουριστικοποίηση των αστικών μητροπόλεων εκτοπίζοντας όποιον δεν χωράει στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν εναρμονίζεται με την καπιταλιστική θέαση των πόλεων(μετανάστριες,ρομά,χρήστες,άστεγους,αναρχικές),εμείς θέλουμε να διαλέγουμε να μπαίνουμε στα άδεια σπίτια.
Αυτό που συμβαίνει με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αντικατοπτρίζει τις κρατικές και καπιταλιστικές βλέψεις από την μία και τα δικά μας προτάγματα από την άλλη. Τη στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει πάρει ξεκάθαρη θέση με τη συμμετοχή του στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις διακρατικές συμφωνίες στον άξονα ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΕ και τη στενή συμμαχία του με ΗΠΑ-Ισραηλ που αυτη τη στιγμή βομβαρδίζουν σε όλη τη Μέση Ανατολή και πραγματοποίουν επεμβάσεις και εκτοπισμούς, με τις νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις στον ελλαδικό χώρο να προμηθευόυν υλικά τον πόλεμο, και το ελληνικό κράτος να βαθαίνει στην στρατιωτική προετοιμασία με αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, εθελοντική στράτευση των γυναικών, αγορά νέων εξοπλισμών, μεταφορά πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων σε εμπόλεμες καταστάσεις κοκ, τη στιγμή που συνεχίζουν οι μαζικές δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες από το λιμενικό με πρόσφατο παράδειγμα την δολοφονία 15 ανθρώπων στη Χίο, τη στιγμή που οι εργοδοτικές δολοφονίες στην ελλάδα ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, με πρόσφατο παράδειγμα δολοφονία πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, η λογική του κέρδους στοχεύει με τη καπιταλιστική λογική της “ανάπλασης” στον εκτοπισμό ανθρώπων της κοινωνικής βάσης από τα σπίτια τους, για να οδηγήσει με το πολεοδομικό της σχεδιασμό άλλη μία γειτονιά των μητροπόλεων στον πλήρη εξευγενισμό όπου τα σπίτια μετατρέπονται σε αιρβνβ για τους τουρίστες και οι κάτοικοι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην βασική ανάγκη της στέγασης και στο ολοένα και αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Αυτό έχουμε δει να συμβαίνει σε πολλές γειτονιές όπου με την εκκένωση των καταλήψεων οι οποίες αποτελούν αντίβαρο στην τουριστικοποίηση και ενοχλούν τα σχέδια του κεφαλαίου για επενδύσεις, μετατράπηκαν σε γειτονιές- φαντάσματα για τους τουρίστες και τους χίπστερς (βλέπουμε εκκένωση καταλήψεων Κουκακίου). Αντίστοιχα, η απεδαφικοποιίση ενός ισχυρού κέντρου αγώνα ζωής και αυτοοργάνωσης, όπως είναι αυτός της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών που μάχεται ανελλιπώς απέναντι στην κρατικοκαπιταλιστική βαρβαρότητα στοχεύει στην επιβολή “σιγής ιχθύος” ώστε τα πολεμικά πλάνα, τα ευρύτερα κατασταλτικά σχέδια προς τον κοινωνικό ιστό να περάσουν με τη λιγότερη δυνατή αντίδραση.
Παρά τις στρατηγικές των κρατικών μηχανισμών, οι κοινότητες αγώνα, τα Προσφυγικά, η κοινωνική κατοικία που συνιστούν ήδη και δεν χρειάζονται κανενός είδους τσιφλικά είναι εδώ, μάχονται και θα παραμείνουν. Ανάμεσα -κυριολεκτικά και χωροταξικά- στα προπύργια της αστυνομικής εξουσίας που καταστέλλει και συλλαμβάνει, (τη ΓΑΔΑ)και της δικαστικής εξουσίας που φυλακίζει και διαμεσολαβεί στις ζωές μας (το Εφετείο) τα Προσφυγικά θα συνεχίσουν να αποτελούν αγκάθι στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα γιατί συμπυκνώνουν όλα τα προτάγματα της ελευθερίας,της ισότητας, της αυτοδιαχείρησης και της συλλογικοποίησης που οραματιζόμαστε και για το λόγο αυτό τα εχθρέυονται τόσο οι καταπιεστές μας. Τους αποδεικνύουν καθημερινά αυτό για το οποίο παλεύουμε στην πράξη. Και θα έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας μέχρι τέλους.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
TΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 118Η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ 05/02 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1Η ΜΑΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 34Η ΜΕΡΑ
Η κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα πεδίο έμπνευσης και μία ηχηρή υλική αποτύπωση της αυτοοργάνωσης μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο την ύπαρξη εναλλακτικής δόμησης της κοινωνίας στο εδώ και το τώρα, μια εναλλακτική σαν συνολική εικόνα από το μέλλον, όταν ξεμπερδέψουμε με το σάπιο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα ολοκληρωτικά. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνεχίζει και μετασχηματίζεται από το παρελθόν στο παρόν με τη διατήρηση ενός αγωνιστικού και πολιτικου πλαισίου. Οι καταλήψεις και οι χώροι που στεγάζονται οι άνθρωποι δεν είναι μόνο τα ντουβάρια τους, ωστόσο τα ντουβάρια έχουν ιστορία την οποία ανακαλούμε και μνημονεύουμε ώστε να μην χαθεί στη λήθη που η εξουσία προσπαθεί να επιβάλλει. Γιατί η μνήμη και η ιστορική παρακαταθήκη φωτίζουν την συνέχιση των αγώνων.
Έτσι λοιπόν, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας , ανεγέρθηκαν την δεκαετία του ’30 και στέγασαν αρχικά μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσαν πεδίο μάχης στα Δεμεβριανά του ’44. Τα τελευταία χρόνια, από το 2010 και έπειτα, στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, στην βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που οδήγησε σε μνημόνια στον ελλαδικό χώρο και βίαιη φτωχοποίηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, και στους μεγάλους κοινωνικοταξικούς αγώνες της εποχής, γεννήθηκε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ως μια ανάγκη για στέγαση, για δημιουργία κοινότητας, αυτοοργάνωση των αναγκών και έμπρακτη αλληλεγγύη.
Αυτή τη στιγμή, δεκαέξι χρόνια μετά την έναρξη αυτού του εγχειρήματος, τα Προσφυγικά μέσα στα 8 μπλοκ εργατικών κατοικιών από τα οποία απαρτίζονται, αριθμούν περισσότερα από 400 άτομα όλων των ηλικιών και διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Ντόπιοι, μετανάστριες, πολιτικοί πρόσφυγες, παιδιά, καρκινοπαθείς και υπερήλικες, άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, όλοι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, συστεγάζονται συμπράττουν σε μια προσπάθεια αξιοπρεπούς διαβίωσης με κοινοτικό χαρακτήρα και θέληση και πράξη για μια καλύτερη ζωή.
Αυτό που έχει πετύχει η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν δύναται κανένα κράτος, καμία εταιρία και κανένα σχέδιο ανάπλασης να το διαλύσει, καθώς δεν μπορεί καν να το φανταστεί. Η συγκρότηση 22 αυτόνομων δομών κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων της κοινότητας και της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά και η ενεργή συμμετοχή της Κοινότητας μέσω της Συνέλευσης των Κατειλλημένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ) σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε κάθε αγώνα του κοινωνικοταξικού πολέμου, τόσο αναφορικά με το ελλαδικό κίνημα όσο και με της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αναδεικνύουν την επιτχυμένη συλλογική αυτοδιαχείρηση που ξεφεύγει και συνθλίβει την καπιταλιστική πραγματικότητα. Συνιστά ένα αντιπαράδειγμα για το πως μπορεί να δομηθεί η ζωή μας έξω από τις λογικές του κέρδους και της κρατικής διαμεσολάβησης, με γνώμονα την κοινότητα και την αλληλεγγύη.
Τους τελευταίους μήνες η κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δέχεται μια έντονη επίθεση. Σαφώς, δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται στο στόχαστρο των κρατικών και καπιταλιστικών μηχανισμών, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν πραγματοποιήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που απαντήθηκε με την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας και τη σύλληψη δεκάδων συντροφιών. Ωστόσο, το τελευταίο κρατικό σχέδιο εκκένωσης με τα χαρακτηριστικά που διαθέτει κρίνει την κατάσταση ιδιαίτερα κρίσιμη. Τον Ιούνιο του 2025 η περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών η οποία συνεπάγεται την εκκένωση της κοινότητας. Στα μέσα Γενάρη, μέσα από δημοσιεύματα έγινε γνωστή η υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης και ότι εντός του πρώτου τριμήνου του ’26 θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου σε ανάδοχο εταιρεία. Ως πρόσχημα του σχεδίου παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτών δομών όπως για παράδειγμα και για συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου Αγίου Σάββα που βρίσκεται δίπλα στα Προσφυγικά. Στην πραγματικότητα όμως γνωρίζουμε πολύ καλά την πάγια στρατηγική των κρατικών μηχανισμών να προπαγανδίζουν παρελκυστικά ένα “προνοιακό μοντέλο” το οποίο θυμούνται ξαφνικά με αφορμή την εκκένωση καταλήψεων ώστε να αντλήσουν την στήριξη της κοινής γνώμης για τον κατασταλτικό σχεδιασμό τους. Η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της, καθως στην πλειονότητα των επιχειρήσεων εκκένωσης καταλήψεων τα κτήρια έχουν αφεθεί να ρημάζουν ή και κατεδαφίζονται. Φυσικά αξίζει να σημειώσουμε ότι η ίδια η Κοινότητα μέσα στις δεκάδες δομές που έχει οργανώσει, έχει μεριμνήσει η ίδια και έχει διαμορφώση χώρο καρκινοπαθών για το νοσοκομείο του Αγίου Σάββα αλλά και της φιλοξενίας συγγενών ασθενών που δεν κατοικούν στην πόλη της Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει σε ίδρυση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτηρίων με αυτοχρηματοδότηση,στήριξη από ειδικούς τεχνικούς και μηχανικούς σε μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνησης με σεβασμό στο διατηρητέο χαρακτήρα των κτηρίων χωρίς την απομάκρυνση των κατοίκων από το χώρο επιβεβαιώνοντας και πάλι την οργανωτική τους αυτοτέλεια και αναβάθμιση χωρίς κανένα λόγο οποιασδήποτε κρατικής παρέμβασης.
Από τη γνωστοποίηση των κρατικών και καπιταλιστικών σχεδίων η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει ξεκινήσει έναν τεράστιο αγώνα υπεράσπισης ο οποίος έχει στηριχθεί από τεράστιο μέρος του αγωνιζόμενου κόσμου και της κοινωνίας ευρύτερα τόσο σε πανελλαδικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Συλλογικοί φορείς, σωματεία, συλλογικότητες, άνθρωποι από διάφορα εργασιακά και άλλα πεδία έχουν δείξει την αλληλεγγύη τους με τον αγώνα των Προσφυγικών, ενώ πραγματοποιούνται συνεχώς παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, συνελεύσεις και δράσεις αλληλεγγύης από και προς την Κοινότητα.
Σε αυτό τον άξονα, από τις 05/02 ο αγωνιστής Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, βρίσκεται στην 115η ημέρα απεργίας πείνας διατρέχοντας πολύ σοβαρούς κινδύνους για την υγεία του, μόνιμων βλαβών και για την ζωή του. Την 1η Μαϊου, μετά την απεργιακή πορεία της Πρωτομαγιάς, η αγωνίστρια Suzon Doppagne, μέλος επίσης της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών ανακοίνωσε την έναρξη της δικής της απεργίας πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, συμπορευόμενη με τον Αρίστο στην κλιμάκωση της δράσης για την υπεράσπιση της κοινότητας, βρισκόμενη στην 31η μέρα απεργίας πείνας αντιμέτωπη επίσης με σοβαρούς κινδύνους επιπλοκών. Ο σύντροφος Α. Χαντζής και η συντρόφισσα Suzon Doppagne έχουν βάλει το σώμα τους ανάχωμα για την ικανοποίηση των συλλογικών αιτήματων της κοινότητας τα οποία είναι τα εξής :
-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
-ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
Οι καταλήψεις αποτελούν δομές αγώνα, κέντρα αντιστάσεων, μέσα απο την σάρκα του ανταγωνιστικού κινήματος και φυσικά όχι μόνο. Οι καταλήψεις ανοίγουν διαχρονικά για τη στέγαση ανθρώπων που αμφισβητούν τον βίαιο θεσμό της ιδιοκτησίας, αλλά και ανθρώπους που δεν έχουν την επιλογή να πληρώνουν για να ζήσουν. Μετανάστριες, φτωχοί, και κάθε λογής αγωνιζόμενος κόσμος έχει υπάρξει μέσα σε κατειλλημένα εδάφη είτε μέσα απο την έμπρακτη ανάγκη της στέγης είτε μέσα απο την ανάγκη για δημιουργία και ζύμωση πολιτικών σχέσεων, κοινοτήτων και δομών έξω απο εμπορευματικές λογικές, αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά και αδιαμεσολάβητα σε ένα πλαίσιο συλλογικοποίησης των αντιστάσεων μας. Οι καταλήψεις αποτελούν απελευθερωμένα εδάφη μέσα στον υπάρχοντα καπιταλιστικό κόσμο, δίνουμε μέσα απο αυτές ένα κομμάτι άμεσης απάντησης για το πως θέλουμε να ζούμε, ελεύθερα και ισότιμα.
Σε ένα κόσμο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πλήττεται απο τη φτώχια και την ακρίβεια, που τα ενοίκια είναι ψηλότερα από τον βασικό μισθό, που οι πλειστηριασμοί των σπιτιών της κοινωνικής βάσης ολοένα και αυξάνονται για να δίνονται στα funds και τις τράπεζες, που ο εξευγενισμός έχει κατακλείσει κάθε γειτονιά στις βλέψεις κράτους και κεφαλαίου για πλήρη τουριστικοποίηση των αστικών μητροπόλεων εκτοπίζοντας όποιον δεν χωράει στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν εναρμονίζεται με την καπιταλιστική θέαση των πόλεων(μετανάστριες,ρομά,χρήστες,άστεγους,αναρχικές),εμείς θέλουμε να διαλέγουμε να μπαίνουμε στα άδεια σπίτια.
Αυτό που συμβαίνει με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αντικατοπτρίζει τις κρατικές και καπιταλιστικές βλέψεις από την μία και τα δικά μας προτάγματα από την άλλη. Τη στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει πάρει ξεκάθαρη θέση με τη συμμετοχή του στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις διακρατικές συμφωνίες στον άξονα ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΕ και τη στενή συμμαχία του με ΗΠΑ-Ισραηλ που αυτη τη στιγμή βομβαρδίζουν σε όλη τη Μέση Ανατολή και πραγματοποίουν επεμβάσεις και εκτοπισμούς, με τις νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις στον ελλαδικό χώρο να προμηθευόυν υλικά τον πόλεμο, και το ελληνικό κράτος να βαθαίνει στην στρατιωτική προετοιμασία με αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, εθελοντική στράτευση των γυναικών, αγορά νέων εξοπλισμών, μεταφορά πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων σε εμπόλεμες καταστάσεις κοκ, τη στιγμή που συνεχίζουν οι μαζικές δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες από το λιμενικό με πρόσφατο παράδειγμα την δολοφονία 15 ανθρώπων στη Χίο, τη στιγμή που οι εργοδοτικές δολοφονίες στην ελλάδα ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, με πρόσφατο παράδειγμα δολοφονία πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, η λογική του κέρδους στοχεύει με τη καπιταλιστική λογική της “ανάπλασης” στον εκτοπισμό ανθρώπων της κοινωνικής βάσης από τα σπίτια τους, για να οδηγήσει με το πολεοδομικό της σχεδιασμό άλλη μία γειτονιά των μητροπόλεων στον πλήρη εξευγενισμό όπου τα σπίτια μετατρέπονται σε αιρβνβ για τους τουρίστες και οι κάτοικοι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην βασική ανάγκη της στέγασης και στο ολοένα και αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Αυτό έχουμε δει να συμβαίνει σε πολλές γειτονιές όπου με την εκκένωση των καταλήψεων οι οποίες αποτελούν αντίβαρο στην τουριστικοποίηση και ενοχλούν τα σχέδια του κεφαλαίου για επενδύσεις, μετατράπηκαν σε γειτονιές- φαντάσματα για τους τουρίστες και τους χίπστερς (βλέπουμε εκκένωση καταλήψεων Κουκακίου). Αντίστοιχα, η απεδαφικοποιίση ενός ισχυρού κέντρου αγώνα ζωής και αυτοοργάνωσης, όπως είναι αυτός της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών που μάχεται ανελλιπώς απέναντι στην κρατικοκαπιταλιστική βαρβαρότητα στοχεύει στην επιβολή “σιγής ιχθύος” ώστε τα πολεμικά πλάνα, τα ευρύτερα κατασταλτικά σχέδια προς τον κοινωνικό ιστό να περάσουν με τη λιγότερη δυνατή αντίδραση.
Παρά τις στρατηγικές των κρατικών μηχανισμών, οι κοινότητες αγώνα, τα Προσφυγικά, η κοινωνική κατοικία που συνιστούν ήδη και δεν χρειάζονται κανενός είδους τσιφλικά είναι εδώ, μάχονται και θα παραμείνουν. Ανάμεσα -κυριολεκτικά και χωροταξικά- στα προπύργια της αστυνομικής εξουσίας που καταστέλλει και συλλαμβάνει, (τη ΓΑΔΑ)και της δικαστικής εξουσίας που φυλακίζει και διαμεσολαβεί στις ζωές μας (το Εφετείο) τα Προσφυγικά θα συνεχίσουν να αποτελούν αγκάθι στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα γιατί συμπυκνώνουν όλα τα προτάγματα της ελευθερίας,της ισότητας, της αυτοδιαχείρησης και της συλλογικοποίησης που οραματιζόμαστε και για το λόγο αυτό τα εχθρέυονται τόσο οι καταπιεστές μας. Τους αποδεικνύουν καθημερινά αυτό για το οποίο παλεύουμε στην πράξη. Και θα έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας μέχρι τέλους.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
TΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 115Η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ 05/02 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1Η ΜΑΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 31Η ΜΕΡΑ
Στις 12/11, στο καμπ μεταναστών της Σιντίκης, οι κρατούμενοι/ες ξεσηκώνονται, κόβουν τα συρματοπλέγματα και προσπαθούν να αποδράσουν. Οι δυνάμεις της ΕΛΑΣ καταφθάνουν άμεσα στο σημείο, καταστέλλουν την κίνηση των μεταναστριών και συλλαμβάνουν 30 εξ’ αυτών. Την επόμενη, οι συλληφθέντες/ φθείσες, με ορισμένη από το δικαστήριο προφανώς υπεράσπιση, καταλήγουν να καταδικάζονται με την πρωτοφανή ποινή των 3 ετών, ενώ μάλιστα ένας εξ’αυτών καταδικάζεται σε 3 έτη και 7 μήνες χωρίς αναστολή. Αυτή μάλιστα, δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια απόδρασης των μεταναστών από το συγκεκριμένο καμπ, αφού στα μέσα Αυγούστου του περασμένου καλοκαιριού, οι άνθρωποι εκεί είχαν επιχειρήσει νέα προσπάθεια απόδρασης μην αντέχοντας να ζουν υπό άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η προσπάθεια τους αυτή είχε πέσει και πάλι στο τοίχος της καταστολής, αφού οι κρατούμενοι/ες ξυλοκοπήθηκαν από τα σκουπίδια της ΕΛΑΣ. Αντανακλαστικά τότε, είχαν απαντήσει με απεργία πείνας, τα αιτήματα της οποίας δεν ικανοποιήθηκαν από την διοίκηση του κέντρου. Τον Μάρτιο του 2026 αρχίζουν νέες κινητοποιήσεις καθώς δεν λύθηκε κανένα από τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν μέσα στο κολαστήριο της Σιντικής, ενώ προστίθεται και το αίτημα της ενημέρωσης τους γύρω από τις διαδικασίες για τις αιτήσεις ασύλου και την περίοδο κράτησης.
Στις 4/5 οι μετανάστ(ρι)ες εξεγέρθηκαν και συγκρούστηκαν με την αστυνομία και το εκδικητικό αποτέλεσμα του κρατικού μηχανισμού ήταν η καταδίκη τεσσάρων σε ποινή φυλάκισης δύο ετών. Στις 11/5 κάποιοι προχώρησαν σε τετραήμερη απεργία πείνας με ορισμένους να αρνούνται και το νερό, ενώ βασικά αιτήματα των κινητοποιήσεων αποτελεί η ελευθερία και η δικαιοσύνη για όλους. Για τους 30 μετανάστες που οδηγήθηκαν στη φυλακή πρωτόδικα, έπειτα από την εξέγερση τον Νοέμβρη του 2025 στο καμπ της Σιντικής, ορίστηκε το εφετείο στις Σέρρες στις 26 Ιουνίου του 2026.
Οι κινητοποιήσεις, οι διαμαρτυρίες και οι εξεγέρσεις στα σημερινά κολαστήρια που αποκαλούνται κέντρα κράτησης μεταναστών δεν είναι παρά το φυσικό επακόλουθο και η τελευταία λύση για όλους τους ανθρώπους που διαμένουν σε αυτά. Άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και τις περιοχές τους, στην αναζήτηση ενός καλύτερου και πιο ανθρώπινου μέλλοντος, έχουν βρεθεί κρατούμενοι/ες από το ελληνικό κράτος. Καθολικός εγκλεισμός, άθλιες συνθήκες διαβίωσης, υγιεινής, ελλειπείς μερίδες φαγητού, στιβαγμένοι υπεράριθμοι μετανάστες/ριες σε κοντέινερ, γελοία ιατρική περίθαλψη, αυστηρός έλεγχος από τις διοικήσεις και την φύλαξη των κέντρων (ενίοτε και από την ίδια την ΕΛΑΣ) είναι μόνο κάποια από τα χαρακτηριστικά της καθημερινότητας των ανθρώπων εκεί, όσο διαρκούν οι ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες έκδοσης ασύλου τους, που τελικά δεν ξέρουν ποτέ και αν θα πάρουν. Δεν είναι παρά μόνο λίγους μήνες πριν, όταν ακούγαμε, τον υπουργό μεταναστευτικής πολιτικής και γνωστό κάθαρμα, Θάνο Πλεύρη, να εξαγγέλει με ύφος καρδηναλίων ότι πρόκειται να χειροτερέψουν ακόμα περισσότερο οι συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα, σε μια προσπάθεια να καταστήσει σαφές στους ανθρώπους που περιφέρονται με βάρκες στις θάλασσες ή στα σύνορα των χωρών, ότι η Ελλάδα δεν θα πρέπει να αποτελεί καν επιλογή ή σκέψη για είσοδο σε αυτήν.
Ανάμεσα σε αυτά τα προαναφερθέντα κολαστήρια λοιπόν, υπάρχει ένα, αυτό της Σιντικής, που αποτελεί το πλέον χειρότερο και μάλλον, σύμφωνα με τις εξαγγελίες του ίδιου του ελληνικού κράτους, το παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα υπόλοιπα κέντρα κράτησης μεταναστριών. Σε αυτό το καμπ λοιπόν η καθημερινότητα των κρατουμένων συνοδεύεται από συνθήκες που είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο να τις φανταστεί, δεν γίνεται λόγος για το να τις βιώσει: Έλλειψη τροφής και γευμάτων, ολοκληρωτική απαγόρευση εξόδου, διαρκής αστυνόμευση, μηδενική επικοινωνία με τον “έξω κόσμο”, έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ρουχισμού.
Τα κέντρα κράτησης είναι τα κολαστήρια που έχει δημιουργήσει το ελληνικό κράτος για τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς και φυσικά είναι μόνο ένα κομμάτι της συνολικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής του. Tα pushbacks και οι επιθέσεις του ελληνικού λιμενικού, που δεν διστάζει ακόμα και να ανοίξει πυρ και να δολοφονήσει, σε βάρος μεταναστών στο Αιγαίο είναι καθημερινό φαινόμενο και επίσημα διακηρυγμένη πολιτική του κράτους. Το ναυάγιο της Πύλου, με τους 600 και πλέον νεκρούς, δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά η κορυφή του παγόβουνου σε όλες τις επιθέσεις και τις δολοφονίες σε βάρος αυτών των ανθρώπων ανα τα χρόνια από το ελληνικό κράτος. Το τελευταίο δεν διστάζει μάλιστα να παρουσιάζει την στρατιωτικοποίηση και την ισχυρή φύλαξη και των χερσαίων συνόρων του, με αποκορύφωμα φυσικά το τι γινόταν στον Έβρο ιδίως τα προηγούμενα χρόνια (Φεβρουάριος-Μάρτιος του 2020), ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες, διατρανώνοντας ότι κατάφερε να την κάνει συνολικότερο κτήμα της ευρωπαικής ένωσης και να υιοθετηθεί και από άλλα κράτη εντός αυτής. Αρωγό φυσικά σε αυτή του την προσπάθεια , έχει τα ΜΜΕ, που με αισχρή προπαγάνδα επιχειρούν καθημερινά την δαιμονοποίηση των μεταναστών/ριων παρουσιάζοντας συνεχώς στοιχεία εγκληματικότητας για αυτούς, προσπαθόντας έτσι να αποσπάσει την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση για το κράτος και την παραπάνω πολιτική του.
Λίγους μήνες πριν, μάλιστα ψηφίστηκε νέο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο – έκτρωμα σε συνέχεια όλων των παραπάνω. Αυτό προβλέπει την εφαρμογή μέτρων που υπερβαίνουν ακόμη και τα όρια της αστικοδημοκρατικής νομιμότητας και επιχειρεί να απογυμνώσει τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς από κάθε έννοια ανθρώπινης υπόστασης. Έρχεται να ενισχύσει τον διαρκή πόλεμο του ελληνικού κράτους ενάντια στους μετανάστες. Αρχικά καταργείται η 7ετία, που μέχρι τώρα όριζε πως εάν κάποια μετανάστρια αποδείκνυε την 7ετή παραμονή της ή τριετή παραμονή με αποδεδειγμένη νόμιμη εργασία στην Ελλάδα, αποκτούσε το δικαίωμα αίτησης άδειας παραμονής χωρίς προσφυγικό άσυλο. Πλέον, στο πλαίσιο του νέου νομοσχεδίου δεν προβλέπεται καμία νομιμοποίηση, ακόμα και αν βρίσκονται στη χώρα για χρόνια. Επιπλέον, αυστηροποιούνται οι ποινές για παράνομη είσοδο στη χώρα,αυξάνοντας τες από 3 μήνες σε 2 χρόνια, ή ακόμη και 3 χρόνια αν η κριθεί πιο επιβαρυμένη περίπτωση από την αστική δικαιοσύνη. Τα ασφυκτικά μέτρα όμως δεν προβλέπονται μόνο για όσες και όσους θεωρούνται “παράνομοι” από το ελληνικό κράτος, αλλά και για τους μετανάστες που έχουν πάρει προσωρινή άδεια παραμονής,με την επιτήρηση των ζωών τους να είναι πολύ πιο ασφυκτική. Την ίδια στιγμή παρατηρούμε την άλλη όψη της αντιμεταναστεύτικης πολιτικής του ελληνικού κράτους, αυτή της δημιουργίας ενός υποτιμημένου και ελεγχόμενου εργατικού δυναμικού προς όφελος της παραγωγής κεφαλαίου. Συγκεκριμένα, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων αντιμενταστευτικών νομοσχεδίων, προβλέπεται η προσωρινή άδεια παραμονής σε όσους/ες εργάζονται για να καλυφθούν “οι ανάγκες της ελληνικής οικονομίας” σε τομείς όπως ο τουριστικός, ο κατασκευαστικός και η αγροτική παραγωγή. Η βασική κατεύθυνση παραμένει η ίδια με τα προηγούμενα έτη με βασικό σημείο πως «η άδεια διαμονής θα ανακαλείται αν αυτός/ή δεν εργάζεται» δείχνοντας απροκάλυπτα την κεντρική πολιτική του κράτους ενάντια στους μετανάστες: είτε παρανομοποιείσαι είτε δουλεύεις υποτιμημένα και συνήθως σε άθλιες συνθήκες. Και όλα αυτά αν
δεν βρεθούν πρώτα αντιμέτωποι/ες με την δολοφονική πολεμική διαχείριση του ελληνικού κράτους εναντίων των μεταναστών στα σύνορα.
Στο διεθνές πλαίσιο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης με τις όλο και πιο συνδεόμενες, πολεμικές συγκρούσεις να εξαπλώνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, η αντιμεταναστευτική πολιτική πηγαίνει χέρι χέρι με τις πολεμοκάπηλες βλέψεις του ελληνικού κράτους. Διεκδικώντας την ενίσχυση της γεωπολιτικής ισχύος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξη και κυρίως του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου, αλλά και στοχεύοντας στην συνολικότερη πολεμική αναδιάρθρωση της κοινωνίας, το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί απλό παρατηρητή αυτής της κατάστασης αλλά ενεργό συνένοχο. Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία, ενώ συγχρόνως στηρίζει πολιτικά και στρατιωτικά το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ. Παράλληλα, οι νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις ανά την επικράτεια, όπως αυτές της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης, λειτουργούν ως σημεία ανεφοδιασμού και υλικοστρατιωτικής τροφοδότησης του πολέμου που αιματοκυλάει τους λαούς και τις εργατικές τάξεις της Μέσης Ανατολής. Επίσης συνηγορεί και συμμετέχει στο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ύψους 800 δις. ευρώ, ενώ συνεχίζει να βρίσκεται σταθερά στα κράτη με τις μεγαλύτερες δαπάνες σε εξοπλισμό επί του ΑΕΠ, σύμφωνα με τους στόχους της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας. Μέσα σε αυτή την συνθήκη και σε άμεση σύνδεση με την πειθάρχηση της κοινωνικής βάσης και την καλλιέργεια εθνικιστικών αφηγημάτων επιχειρεί να ενισχύσει τα αφηγήματα πέρι “μεταναστών εγκληματιών” που “θα μας κλέψουν τις δουλειές” ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν το πιο υποτιμημένο τμήμα της κοινωνικής βάσης που έρχεται αντιμέτωπο με τις χειρότερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας. Την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος απαγορεύει την έκδοση ασύλου σε ιρανούς/ές μετανάστες/ριες, τους οποίους κατά τ’άλλα θέλει να “απελευθερώσει” και συνεχίζει αμείωτα τον από κοινού πόλεμο σε συνεργασία με το τουρκικό κράτος που διεξάγεται ενάντια στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς στις επικράτειές των δύο χωρών και στο Αιγαίο.
Παρόλα αυτά,οι αντιδράσεις των καταπιεσμένων θα αποτελούν πάντα εμπόδιο στις ρατσιστικές πολιτικές εξαίρεσης των εθνών- κρατών. Η εξέγερση των μεταναστών στο καμπ της Σιντικής ήρθε να προστεθεί σε άλλες διαμαρτυρίες και συχνές απεργίες πείνας στα κέντρα, από ανθρώπους που εκτός των υπολοίπων, πολλές φορές διαμαρτύρονται για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Διαμαρτυρίες που φυσικά μένουν στην σφαίρα του αόρατου για τα ΜΜΕ. Ωστόσο εμείς πρέπει να δείχνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας σε αυτούς τους ανθρώπους. Αποτελούν το, πλέον εξαθλιωμένο , κομμάτι της εργατικής τάξης και ωφείλουμε να αναπτύξουμε κοινότητες αγώνα μαζί τους απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο που μας καταληστεύουν καθημερινά. Όπου υπάρχει κατάπιεση και εκμετάλλευση υπάρχει και αντίσταση.Από τον Έβρο μέχρι το Ιραν, το Σουδάν και τον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό, χρέος μας είναι η αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη με τις καταπιεσμένες αυτής της γής. Ενάντια στον καπιταλιστικό ζόφο που αναπαράγουν τα έθνη- κράτη, να προτάξουμε την διεθνιστική μας αλληλεγγύη και τις αντιστάσεις του πολυεθνικού προλεταριάτου.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 30 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΣΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΚΑΜΠ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ
ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΑ
ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Η ομάδα μας συμμετείχε με μπλοκ στην συγκέντρωση και έπειτα διαδήλωση η οποία έγινε στις 21 Μαΐου έπειτα από μία ακόμη επίθεση των κρατικών γενοκτόνων του Ισραήλ εναντίων του στολίσκου αλληλεγγύης ανοιχτά της Κύπρου.
Ισραηλινό κράτος, καθεστωτικά media, ελληνικό και τα υπόλοιπα συμμαχικά του κράτη επιχειρούν με θηριώδους μεγέθους επιχειρήσεις βίας, καταστολής, αποσιώπησης, παραπληροφόρησης να συγκαλήψουν την γενοκτονική υπόσταση του Ισραηλινού κράτους, να απομονώσουν όσους στέκονται απέναντι στην κερδοφορία εφοπλιστών και πετρελαιάδων και εν τέλει επιχειούν να προχωρήσουν στην τελική τους λύσης. Δηλαδη τον εκτοπισμό ή την εξαφάνιση σε όσους αντιστέκονται στα σχέδια της ευρωατλαντικής συμμαχίας και του Ισραήλ.
Το μένος των γενοκτόνων απέναντι στον στολίσκο, προκύπτει και από το γεγονός ότι τέτοιες αγωνιστικές πρωτοβουλίες δεν επιτρέπουν την αφάνια της γενοκτονίας αλλά και του δίακιαου αγώνα του Παλαιστινιακού λαού.
Στην διαδήλωση στις 21/5 συμμετείχαν περίπου 400 άτομα από διάφορες δυνάμεις της αριστεράς και του αναρχικού χώρου κινούμενα σε μικρό κεντρικό δρομολόγιο επί της πλατείας Αριστοτέλους μέχρι το αμερικανικό προξενείο, και έπειτα μέσω της οδού Βενιζέλου η διαδήλωση κατέληξε έξω από το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Θεσσαλονίκη, Ανάρες – ομάδα δράσης και αλληλεγγύης
**19:30, λόγω της εκδήλωσης για την υπόθεση των αμπελοκήπων**
Στο διαστημα της αποκαλούμενης “εκεχειρίας”, το Ισραηλινό κράτος συνεχίζει απρόσκοπτα τον γενοκτονικό πόλεμο του εναντίον των Παλαιστινίων, με βομβαρδισμούς και σφαγές στη Γάζα, με δολοφονίες, εκτοπισμούς και εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, αλλά και με την όλο και πιο βασανιστική μεταχείριση των Παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων. Έχει επιπλέον εγκριθεί και νομικά η θανατική ποινή για Παλαιστίνιους/ες κρατούμενους/ες. Την ίδια ώρα η Παλαιστινιακή Αντίσταση συνεχίζει να αντιστέκεται αρνούμενη να παραδοθεί και να αφοπλιστεί. Σε αυτή τη συγκυρία έχουν δημιουργηθεί πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, σχεδόν σε παγκόσμιο επίπεδο, με κινήσεις όπως το March to Gaza και το Global Sunud Flotilla, οι οποίες αμφότερες επιχείρησαν να σπάσουν τον αποκλεισμό της Γάζας από το Ισραηλινό κράτος. Στην πιο πρόσφατη προσπάθεια του στόλου αλληλεγγύης, το Ισραηλινό κράτος συνέλαβε τουλάχιστον 430 άτομα της αποστολής, ενώ καταγγέλλονται από τους αγωνιστές/ριες συνθήκες βασανισμού, σεξουαλικής κακοποίησης και στέρησης της αξιοπρέπειάς τους ως κρατούμενοι/ες. Οι επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού πλέον γίνονται ακόμη και σε χωρικά ύδατα άλλων χωρών, όπως της Ελλάδας και της Κύπρου. Έτσι, το Ισραηλινό κράτος δίνει ένα δυστοπικό παράδειγμα διαχείρισης των κινημάτων με την επέμβαση του στρατού. Τα κράτη εξάλλου αυξάνοντας την ισχύ τους, διεξάγοντας γενοκτονίες και πολέμους κατά πληθυσμών και λαών, ανοίγουν το δρόμο στο να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους και άλλα κράτη. Σε όλη αυτή τη βαρβαρότητα που εκδηλώνεται επάνω στον Παλαιστινιακό λαό και δευτερευόντως σε όποιον/α/ο στέκεται αλληλέγγυο, οφείλουμε να αντισταθούμε. Με όπλο μας τη διεθνιστική αλληλεγγύη και πρόταγμα τον προλεταριακό διεθνισμό να σταθούμε με αλληλεγγύη στην Παλαιστινιακή Αντίσταση και στον Παλαιστινιακό λαό και να προσπαθήσουμε να αντισταθούμε στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Να σημειώσουμε ότι στην τελευταία προσπάθεια του στόλου για σπάσιμο του αποκλεισμού συμμετείχε και το σκάφος “Kyriakos X.”, αποτίοντας φόρο τιμής στον αναρχικό σύντροφό μας Κυριάκου Ξυμητήρη που έπεσε μαχόμενος για την Κοινωνικη Επανάσταση. Το σκάφος αναχαιτίστηκε και τα μέλη του απάχθηκαν απο τον IDF.
“Κορίτσια του ουρανού της Γης και του νερού, χορέψτε ανθισμένες στην πορεία Τι σήμανε ο καιρός, λουσμένες πια στο φως, χορέψτε για ν’αλλάξει η ιστορία..
Όταν οι γονείς μας και οι φίλοι/ες μας γυρνάν απλήρωτοι ή με λιγοστά χρήματα από τη δουλειά τους, όταν η τράπεζα παίρνει το σπίτι των γειτόνων και τους πετάει στο δρόμο, όταν το λιμενικό πνίγει μετανάστες/ριες, ακόμα και μικρά παιδιά στο Αιγαίο, ποιοι ευθύνονται; Όταν το μόνο που κάνει το κράτος είναι να προσλαμβάνει μπάτσους και να μετατρέπει την υγεία, την παιδεία, τους δημόσιους χώρους σε πεδία κερδοφορίας των καπιταλιστών, στερώντας την αξιοπρεπή διαβίωση των ανθρώπων, ποιοι ευθύνονται; Οταν θεωρούμε ότι ποτέ δεν είμαστε “αρκετοί/ές” για να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της καθημερινότητας ή στις προσδοκίες της ίδιας της κοινωνίας, είναι “ατομικό” μας πρόβλημα; Αυτά που αποκαλούμε ψυχικά ζητήματα, ως επί το πλείστον, είναι αποτέλεσμα του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος στο οποίο ζούμε. Ο ανταγωνισμός είναι το κύριο συστατικό στοιχείο των κοινωνικών σχέσεων στον καπιταλισμό, αλλά και στην πατριαρχικά δομημένη κοινωνία. Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά μπαίνουν σε ένα κυνήγι δεξιοτήτων, βαθμών και ικανοτήτων στο περιβάλλον του σχολείου, με αποκορύφωμα το άκρως ανταγωνιστικό πεδίο των πανελλαδικών εξετάσεων. Παράλληλα, η εδραίωση κοινωνικών προτύπων μέσω των ΜΜΕ και των social media δημιουργεί την ψευδαίσθηση και αυταπάτη του “τέλειου” και του “ιδανικού”, είτε μιλάμε για οικονομικά είτε για εμφανισιακά πρότυπα. Τα προβλήματά μας δεν είναι προσωπικά ή ατομικά. Πηγάζουν μέσα από τις συνθήκες που έχουν διαμορφώσει για εμάς οι ισχυροί, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Η θλίψη και το άγχος που προκύπτει από το ότι ο μισθός των περισσότερων ανθρώπων δεν είναι αρκετός να καλύψει τις βασικές ανάγκες είναι ένα κοινωνικό σύμπτωμα. Για όλες αυτές τις καταπιέσεις και τα αδιέξοδα της υλικής πραγματικότητας πολλές φορές έχουμε την τάση να κατηγορούμε τον διπλανό μας που βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση, και όχι τον από πάνω. Πάρα πολλές φορές, το μένος και η απογοήτευση στρέφεται στον ίδιο μας τον εαυτό, επειδή “δεν προσπαθούμε αρκετά για να πετύχουμε τους στοχους”. Αυτό είναι και ο στόχος του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο μας θέλει απομονωμένους, πειθήνιους και υποτακτικούς. Μέσα σε ένα σύστημα βαθιά ταξικό, άδικο, πατριαρχικό, ανισότιμο, δεν υπάρχουν ατομικά προβλήματα, όπως επίσης δεν υπάρχουν και ατομικές λύσεις σε αυτά. Ανακαλύπτουμε τις “λύσεις” μόνο μέσα από το συλλογικό πρίσμα, από την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων, από την αλληλοβοήθεια και το μοίρασμα, κατανοώντας παράλληλα ποιοι ευθύνονται για τις συνθήκες που ζούμε. Οφείλουμε να παλέψουμε για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας, όπου οι ζωές μας δεν θα μετράνε λιγότερο και όπου δε θα υπάρχουν τάξεις. Οφείλουμε στο τώρα να πάρουμε πίσω τις ζωές μας μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες που μας δίνουν ζωή στη συλλογική και ταξική συνείδηση. *Το κείμενο αυτό γράφτηκε στη μνήμη του 17χρονου κοριτσιού που έβαλε τέλος στη ζωή της στην Ηλιούπολη της Αθήνας στις 12 Μαΐου, αλλά και ευελπιστώντας να δώσει δύναμη στη συνομήλικη φίλη της που χαροπαλεύει. Αξίζει να ζούμε, να προσφέρουμε, να αγωνιζόμαστε, να πονάμε και να χαιρόμαστε κόντρα στο σκοτάδι των καιρών. Να ανταποκρινόμαστε στις κραυγές αγωνίας και ματαίωσης των ανθρώπων της τάξης μας και να φτιάξουμε τα απαραίτητα δίκτυα αλληλεγγύης από εμάς για εμάς.*
ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 78 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΚΜΠΑ- ΣΑΒΒΑΤΟ 16/5 12:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ Πριν από 78 χρόνια, το 1948, η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ σφραγίστηκε πάνω στη βίαιη εκδίωξη εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων από τις εστίες τους, στη μαζική καταστροφή χωριών, στις σφαγές και στον βίαιο εκτοπισμό ενός ολόκληρου λαού. Η Νάκμπα, η «Καταστροφή» για τον παλαιστινιακό λαό, δεν αποτελεί ένα στιγμιαίο ιστορικό γεγονός του παρελθόντος, αλλά μία διαρκή διαδικασία εποικισμού, κατοχής, εθνοκάθαρσης και γενοκτονικής βίας που συνεχίζεται αδιάκοπα μέχρι σήμερα. Από τα στρατόπεδα προσφύγων του 1948 μέχρι την ισοπέδωση της Γάζας, από τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη μέχρι το καθεστώς απαρτχάιντ και τον αποκλεισμό εκατομμυρίων ανθρώπων, η παλαιστινιακή γη μετατράπηκε σε πεδίο διαρκούς πολέμου απέναντι σε έναν λαό που αρνήθηκε να εξαφανιστεί. Ταυτόχρονα, αυτά τα 78 χρόνια είναι και 78 χρόνια παλαιστινιακής αντίστασης, αξιοπρέπειας και επιμονής απέναντι σε μία από τις πιο βίαιες αποικιοκρατικές μηχανές της σύγχρονης ιστορίας. Σήμερα, η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού δεν αποτελεί μια «εξαίρεση» ούτε μια «ανθρωπιστική κρίση» αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Αντίθετα, βρίσκεται στον πυρήνα της σύγχρονης καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής αναδιάρθρωσης, εκεί όπου τα κράτη, οι στρατιωτικές συμμαχίες και το παγκόσμιο κεφάλαιο επιχειρούν να επαναχαράξουν σφαίρες επιρροής, εμπορικούς δρόμους και γεωπολιτικές ισορροπίες μέσα από τον πόλεμο, τη στρατιωτικοποίηση και την εξόντωση ολόκληρων πληθυσμών. Το κράτος του Ισραήλ λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή και ως εργαστήριο εφαρμογής των πιο ακραίων μορφών επιτήρησης, καταστολής, στρατιωτικής τεχνολογίας και διαχείρισης “πλεοναζόντων πληθυσμών”. Η Γάζα μετατρέπεται σε τόπο μαζικής εξόντωσης και ταυτόχρονα σε πεδίο δοκιμής πολεμικών τεχνολογιών, στρατιωτικών πρακτικών και μοντέλων κοινωνικού ελέγχου που στη συνέχεια εξάγονται διεθνώς. Το ισραηλινό κράτος δεν θα μπορούσε να διεξάγει αυτή τη γενοκτονία χωρίς τη διαρκή πολιτική, οικονομική και στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι δυτικές δυνάμεις που εμφανίζονται ως υπερασπιστές της «δημοκρατίας», των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και της «ελευθερίας», είναι οι ίδιες που εξοπλίζουν, χρηματοδοτούν και νομιμοποιούν την καταστροφή της Παλαιστίνης. Είναι τα ίδια κράτη που ιστορικά οικοδομήθηκαν πάνω στην αποικιοκρατία, τη λεηλασία, τη δουλεία και τις γενοκτονίες λαών σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σήμερα, μέσα στη βαθιά κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, ο πόλεμος και η στρατιωτικοποίηση αποτελούν ξανά βασικούς όρους αναπαραγωγής του κεφαλαίου και διατήρησης της κυριαρχίας τους. Το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί απλό παρατηρητή αυτής της κατάστασης αλλά ενεργό συνένοχο. Η ελληνοϊσραηλινή συμμαχία έχει αναβαθμιστεί τα τελευταία χρόνια σε στρατηγικό επίπεδο και περιλαμβάνει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, αγορές πολεμικού εξοπλισμού, ανταλλαγή τεχνογνωσίας επιτήρησης και ασφάλειας, ενεργειακές και επενδυτικές συμφωνίες και βαθιά πολιτική συνεργασία. Οι βάσεις της Σούδας, της Λάρισας και της Αλεξανδρούπολης λειτουργούν ως κρίσιμοι κόμβοι ανεφοδιασμού και στρατιωτικής υποστήριξης των νατοϊκών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στις επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα, προστατεύοντας τα συμφέροντα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου και των εμπορικών διαδρομών του παγκόσμιου εμπορίου, ενώ παράλληλα στηρίζει πολιτικά και στρατιωτικά το κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ. Η εμπλοκή αυτή δεν αφορά μόνο τη γεωπολιτική ισχύ του ελληνικού κράτους αλλά και τη συνολική πολεμική αναδιάρθρωση της κοινωνίας. Η αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών, η στρατιωτικοποίηση, η ενίσχυση της καταστολής, η πειθάρχηση της κοινωνικής βάσης και η καλλιέργεια εθνικιστικών αφηγημάτων αποτελούν βασικά στοιχεία αυτής της διαδικασίας. Την ίδια στιγμή που δισεκατομμύρια ευρώ δίνονται για εξοπλισμούς και πολεμικές επιχειρήσεις, η κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη φτώχεια, την ακρίβεια, την υποτίμηση της ζωής, τη διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας και την όξυνση της κρατικής βίας. Ο πόλεμος που διεξάγεται στην Παλαιστίνη συνδέεται άμεσα με τον πόλεμο που διεξάγουν τα κράτη απέναντι στους μετανάστες, στους φτωχούς, στους αποκλεισμένους και σε κάθε κοινωνικό κομμάτι που περισσεύει για την καπιταλιστική κανονικότητα. Οι πολιτικές που εφαρμόζονται απέναντι στους Παλαιστινίους “επιστρέφουν” στις δυτικές μητροπόλεις με τη μορφή στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, pushbacks, ηλεκτρονικής επιτήρησης, συνοριακής βίας και διαρκούς καταστολής. Το ελληνικό κράτος, ενώ στηρίζει ανοιχτά τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, διεξάγει τον δικό του πόλεμο απέναντι στους μετανάστες και τις μετανάστριες στο Αιγαίο, στον Έβρο, στα στρατόπεδα κράτησης και στις γειτονιές των πόλεων. Η Πύλος, τα καθημερινά pushbacks, οι δολοφονίες στα σύνορα και η αντιμετώπιση των μεταναστών ως “εισβολέων” αποτελούν κομμάτι της ίδιας κρατικής και πολεμικής λογικής που μετατρέπει ανθρώπους σε αναλώσιμους πληθυσμούς. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η Παλαιστινιακή Αντίσταση αποκτά παγκόσμια σημασία. Ο αγώνας των Παλαιστινίων δεν αφορά μόνο έναν λαό που μάχεται απέναντι στον αποικιοκράτη του, αλλά συνολικά τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και τον πόλεμο. Η επιμονή ενός λαού που συνεχίζει να αντιστέκεται έπειτα από 78 χρόνια εκτοπισμού, κατοχής και σφαγών, έχει καταφέρει να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης σε ολόκληρο τον κόσμο, να δημιουργήσει κοινότητες αγώνα ανάμεσα σε ντόπιους και μετανάστες, να σπάσει τα εθνικά σύνορα που επιβάλλουν τα κράτη και να αναδείξει τη διεθνιστική αλληλεγγύη ως αναγκαίο όρο αντίστασης. Απέναντι στη διεθνή συμμαχία κρατών και κεφαλαίου, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η συγκρότηση ενός διεθνιστικού, αντιπολεμικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος από τα κάτω. Ενός κινήματος που θα σαμποτάρει έμπρακτα την πολεμική μηχανή, θα στοχοποιεί τις βάσεις, τις στρατιωτικές συμμαχίες, τις εταιρείες όπλων και τις κρατικές δομές που στηρίζουν τον πόλεμο. Ενός κινήματος που θα συνδέει τον αγώνα ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη με τους αγώνες ενάντια στα σύνορα, τον ρατσισμό, την κρατική καταστολή, την εκμετάλλευση και τον πόλεμο σε κάθε σημείο του κόσμου. Στον πόλεμό τους απαντάμε με διεθνιστική αλληλεγγύη και στην ειρήνη τους με ταξικό πόλεμο. Γιατί η “ειρήνη” των κρατών και των αφεντικών δεν είναι τίποτα άλλο από φτώχεια, εξαθλίωση, καταστολή και εκμετάλλευση στο εσωτερικό. Είναι η καθημερινότητα των ακριβών ενοικίων, της εργασιακής λεηλασίας, των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, της κρατικής βίας, των δολοφονιών στα σύνορα και του εκφασισμού της κοινωνίας στις χώρες που “δεν βρίσκονται σε πόλεμο”. Και την ίδια στιγμή, οι διακρατικοί πόλεμοι και οι γενοκτονίες αποκαλύπτουν το παρόν και το μέλλον που επιφυλάσσουν οι κυρίαρχοι για το παγκόσμιο προλεταριάτο. Από τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας και την πολεμική κλιμάκωση ΗΠΑ–Ισραήλ απέναντι στο Ιράν, μέχρι τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στον Λίβανο και τη Βενεζουέλα και τις απειλές εισβολής σε Κούβα και Γροιλανδία, και από τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη μέχρι τις σφαγές και τον εκτοπισμό εκατομμυρίων ανθρώπων στο Σουδάν, ο κόσμος τους βυθίζεται όλο και περισσότερο στον θάνατο και τη βαρβαρότητα. Όμως μέσα σε αυτή τη συνθήκη γεννιούνται και οι αντιστάσεις των καταπιεσμένων. Από τις εξεγέρσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ απέναντι στις ρατσιστικές επιχειρήσεις του ICE και τα πογκρόμ κατά μεταναστών, μέχρι τις αιματοβαμμένες εξεγερσιακές στιγμές στο Ιράν απέναντι στο καθεστώς, και από την αδιάκοπη παλαιστινιακή αντίσταση μέχρι τα διεθνή αντιπολεμικά κινήματα που καταλαμβάνουν δρόμους, πανεπιστήμια και λιμάνια σε όλο τον κόσμο, γίνεται ξεκάθαρο πως η μόνη μας ελπίδα βρίσκεται στο σαμποτάρισμα της πολεμικής μηχανής των κρατών και των αφεντικών. Στη μετατροπή της οργής σε διεθνιστικό και ταξικό αγώνα απέναντι στον κόσμο του πολέμου, της εκμετάλλευσης και της κρατικής βαρβαρότητας. Η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη δεν είναι φιλανθρωπία ούτε αφηρημένος ανθρωπισμός. Είναι θέση μάχης απέναντι στον κόσμο που χτίζουν τα κράτη και το κεφάλαιο. Είναι η αναγνώριση ότι οι ζωές των καταπιεσμένων συνδέονται μεταξύ τους μέσα από κοινές εμπειρίες εκμετάλλευσης, πολέμου και αποκλεισμού. Και είναι η πεποίθηση ότι απέναντι στη βαρβαρότητα, οι από τα κάτω οφείλουν να οργανώσουν διεθνώς τη δική τους αντίσταση. 78 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑΚΜΠΑ 78 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΪΣΡΑΗΛΙΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ Ανάρες Ομάδα Δράσης κι Αλληλεγγύης
