Το κείμενο που μοιρασαμε:
“Κορίτσια του ουρανού της Γης και του νερού, χορέψτε ανθισμένες στην πορεία
Τι σήμανε ο καιρός, λουσμένες πια στο φως, χορέψτε για ν’αλλάξει η ιστορία..
Όταν οι γονείς μας και οι φίλοι/ες μας γυρνάν απλήρωτοι ή με λιγοστά χρήματα από τη δουλειά τους, όταν η τράπεζα παίρνει το σπίτι των γειτόνων και τους πετάει στο δρόμο, όταν το λιμενικό πνίγει μετανάστες/ριες, ακόμα και μικρά παιδιά στο Αιγαίο, ποιοι ευθύνονται; Όταν το μόνο που κάνει το κράτος είναι να προσλαμβάνει μπάτσους και να μετατρέπει την υγεία, την παιδεία, τους δημόσιους χώρους σε πεδία κερδοφορίας των καπιταλιστών, στερώντας την αξιοπρεπή διαβίωση των ανθρώπων, ποιοι ευθύνονται; Οταν θεωρούμε ότι ποτέ δεν είμαστε “αρκετοί/ές” για να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της καθημερινότητας ή στις προσδοκίες της ίδιας της κοινωνίας, είναι “ατομικό” μας πρόβλημα;
Αυτά που αποκαλούμε ψυχικά ζητήματα, ως επί το πλείστον, είναι αποτέλεσμα του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος στο οποίο ζούμε. Ο ανταγωνισμός είναι το κύριο συστατικό στοιχείο των κοινωνικών σχέσεων στον καπιταλισμό, αλλά και στην πατριαρχικά δομημένη κοινωνία. Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά μπαίνουν σε ένα κυνήγι δεξιοτήτων, βαθμών και ικανοτήτων στο περιβάλλον του σχολείου, με αποκορύφωμα το άκρως ανταγωνιστικό πεδίο των πανελλαδικών εξετάσεων. Παράλληλα, η εδραίωση κοινωνικών προτύπων μέσω των ΜΜΕ και των social media δημιουργεί την ψευδαίσθηση και αυταπάτη του “τέλειου” και του “ιδανικού”, είτε μιλάμε για οικονομικά είτε για εμφανισιακά πρότυπα.
Τα προβλήματά μας δεν είναι προσωπικά ή ατομικά. Πηγάζουν μέσα από τις συνθήκες που έχουν διαμορφώσει για εμάς οι ισχυροί, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Η θλίψη και το άγχος που προκύπτει από το ότι ο μισθός των περισσότερων ανθρώπων δεν είναι αρκετός να καλύψει τις βασικές ανάγκες είναι ένα κοινωνικό σύμπτωμα. Για όλες αυτές τις καταπιέσεις και τα αδιέξοδα της υλικής πραγματικότητας πολλές φορές έχουμε την τάση να κατηγορούμε τον διπλανό μας που βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση, και όχι τον από πάνω. Πάρα πολλές φορές, το μένος και η απογοήτευση στρέφεται στον ίδιο μας τον εαυτό, επειδή “δεν προσπαθούμε αρκετά για να πετύχουμε τους στοχους”. Αυτό είναι και ο στόχος του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο μας θέλει απομονωμένους, πειθήνιους και υποτακτικούς.
Μέσα σε ένα σύστημα βαθιά ταξικό, άδικο, πατριαρχικό, ανισότιμο, δεν υπάρχουν ατομικά προβλήματα, όπως επίσης δεν υπάρχουν και ατομικές λύσεις σε αυτά. Ανακαλύπτουμε τις “λύσεις” μόνο μέσα από το συλλογικό πρίσμα, από την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων, από την αλληλοβοήθεια και το μοίρασμα, κατανοώντας παράλληλα ποιοι ευθύνονται για τις συνθήκες που ζούμε. Οφείλουμε να παλέψουμε για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας, όπου οι ζωές μας δεν θα μετράνε λιγότερο και όπου δε θα υπάρχουν τάξεις. Οφείλουμε στο τώρα να πάρουμε πίσω τις ζωές μας μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες που μας δίνουν ζωή στη συλλογική και ταξική συνείδηση.
*Το κείμενο αυτό γράφτηκε στη μνήμη του 17χρονου κοριτσιού που έβαλε τέλος στη ζωή της στην Ηλιούπολη της Αθήνας στις 12 Μαΐου, αλλά και ευελπιστώντας να δώσει δύναμη στη συνομήλικη φίλη της που χαροπαλεύει. Αξίζει να ζούμε, να προσφέρουμε, να αγωνιζόμαστε, να πονάμε και να χαιρόμαστε κόντρα στο σκοτάδι των καιρών. Να ανταποκρινόμαστε στις κραυγές αγωνίας και ματαίωσης των ανθρώπων της τάξης μας και να φτιάξουμε τα απαραίτητα δίκτυα αλληλεγγύης από εμάς για εμάς.*
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης”
