ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΓΚΙΟΥΡΚΑΝ ΤΟΥΡΚΟΓΛΟΥ
Στις 5 Ιουλίου ο επαναστάτης Γκιουρκάν Τούρκογλου δολοφονήθηκε σε νοσοκομείο της Αττάλειας, αφού δεν άντεξε ύστερα από πολύμηνη νοσηλεία και μια απεργία πείνας 267 ημερών ενάντια στο καθεστώς απομόνωσης στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του τουρκικού κράτους. Ο Γκιουρκάν Τούρκογλου έφερε την 41η νίκη σε αυτό τον αγώνα που δίνουν εδώ και πολλούς μήνες δεκάδες πολιτικοί κρατούμενοι στην Τουρκία ενάντια στις φυλακές τύπου S, R, Y, ενώ τις απεργίες πείνας συνεχίζουν 6 ακόμα φυλακισμένοι αγωνιστές.
Το τουρκικό κράτος, όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις απεργών πείνας, επέλεξε να βασανίσει τον Γκιουρκάν μέχρι θανάτου, υποβάλλοντας τον μάλιστα και στο βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης. Μετά το πέρας της απεργίας πείνας, ο σύντροφος έδωσε μια μακρά μάχη ανάρρωσης, από την οποία δυστυχώς δεν βγήκε νικητής.
Από τους 122 νεκρούς απεργούς πείνας στα τούρκικα κελιά την περίοδο 2000-2007 μέχρι τα μέλη των Grup Yorum Χελίν Μπολέκ και Ιμπραχίμ Γκιοκτσέκ και από τον Μουσταφά Κοτσάκ ως την Εμπρού Τιμτίκ, πολλοί είναι οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες από την Τουρκία και το Κουρδιστάν που αγωνίστηκαν και έδωσαν τις ζωές τους ενάντια στον τουρκικό φασισμό και τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις της Δύσης σε όλη την περιοχή. Επιλέγοντας το μονοπάτι της αντίστασης και το μέσο της απεργίας πείνας, δείχνουν ότι όσα τείχη κι αν υψώσει το τουρκικό κράτος γύρω τους, δεν μπορεί να σβήσει την επαναστατική φλόγα που καίει μέσα τους.
Αυτές τις μέρες, και όχι μόνο, η εργατική τάξη της Τουρκίας και τα κινήματά της μας δείχνουν ότι ο δρόμος για την χειραφέτηση και την ταξική απελευθέρωση είναι η αντίσταση στους καπιταλιστικούς πολέμους. Απέναντι στη σύναξη των νατοϊκών ηγετών, ερχόμενο αντιμέτωπο με ευρεία καταστολή, που περιλαμβάνει απαγορεύσεις διαδηλώσεων, συλλήψεις και φυλακίσεις εκατοντάδων αγωνιζομένων, το αντιπολεμικό κίνημα της γείτονος χώρας ορθώνει το ανάστημα του.
Από τη μεριά των κυρίαρχων, εξάλλου, η διεξαγωγή πολέμων απαιτεί την επιβολή σιγής νεκροταφείου εκ των προτέρων στο εσωτερικό της κάθε χώρας. Για αυτό και στους τόπους που ζούμε το ελληνικό κράτος έχει ποινικοποιήσει τις απεργίες, περιορίζει τις διαδηλώσεις, αυστηροποίησε περαιτέρω τον Ποινικό Κώδικα, καθιστώντας εκτίσιμες ακόμα και ποινές για πλημμελήματα, επιτίθεται με μανία στους ιδεολογικούς του αντιπάλους, επιβάλλει καθολική επιτήρηση και πειθαρχία στο δημόσιο πεδίο. Παράλληλα συνθλίβει τις ζωές των μεταναστών και των μεταναστριών σε σύνορα, στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυλακές, υποβαθμίζει τη ζωή των εργατριών στο μηδέν, όπως δείχνουν τα παραδείγματα των δολοφονιών εργατριών στη Βιολάντα, της δολοφονίας εργάτριας στο Proteus Laundry στη ΒΙΠΕ Σίνδου, του θανάτου 6χρονου παιδιού μετανάστριας εργάτριας στη Μεσσηνία, η οποία έπρεπε να επιλέξει μεταξύ του βιοπορισμού και της φροντίδας του παιδιού. Την ίδια ώρα η εγχώρια αστική τάξη τρίβει τα χέρια της, αποκομίζοντας κέρδη από τους πολέμους, τη γενοκτονία και την πολεμική προετοιμασία.
Για εμάς, ο πόλεμος δεν είναι μια εξαίρεση εντός του καπιταλισμού. Δεν είναι παρά ένας από τους βασικούς τρόπους αναπαραγωγής του, δημιουργίας κεφαλαίων, καταστροφής της παραγωγής που πλεονάζει και συνεχούς δημιουργίας νέων πεδίων κερδοφορίας και ροών κεφαλαίου. Αυτό είναι το παρόν και το μέλλον που μας επιφυλάσσει το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο λογίζει τους ανθρώπους ως εργατική δύναμη, αναλώσιμους για τις ανάγκες του.
Η απώλεια του Γκιουρκάν Τούρκογλου μας θυμίζει και τον αγώνα και το κουράγιο του Αριστοτέλη Χαντζή, ο οποίος έκανε 140 μέρες απεργία πείνας για να υπερασπιστεί τα Κατειλλημένα Προσφυγικά, και από τον τερματισμό της απεργίας του βρίσκεται στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση.
Όλα τα παραπάνω μας δείχνουν ότι οι εργατικές τάξεις των χωρών έχουν κοινά συμφέροντα απέναντι στους αφέντες τους και στα κράτη τους, σε αντίθεση με την τροφοδότηση της κυρίαρχης ιδεολογίας από τον εθνικισμό και τον φασισμό. Σε αυτή την περίοδο της πλήρους υποτίμησης της ζωής της κοινωνικής βάσης σε πολλά μήκη και πλάτη της γης, θέτουμε μπροστά τη διεθνιστική, ταξική αλληλεγγύη και τον προλεταριακό διεθνισμό. Δεν είναι εξάλλου λίγα τα παραδείγματα ισχυρών κοινωνικών εξεγέρσεων, ταξικών, αντικρατικών και αντιπατριαρχικών αντιστάσεων ανά τον κόσμο, τα οποία οφείλουμε να συνδράμουμε.
Δεν επιλέγουμε στρατόπεδο με κανέναν ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό πόλο και πρώτα και κύρια εναντιωνόμαστε στο ελληνικό κράτος, την ελληνική αστική τάξη και τις διακρατικές του συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ, η Ε.Ε., η ελληνοϊσραηλινη συμμαχία. Παράλληλα στεκόμαστε αλληλέγγυα στην Παλαιστινιακή Αντίσταση η οποία αντιστέκεται στο τέρας του σιωνισμού, του απαρτχάιντ, της γενοκτονίας και του εποικισμού, μέχρι τη νίκη των Παλαιστινίων και την επιστροφή τους.
Να αγωνιστούμε ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την πατριαρχία και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης ελευθερίας.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΥΠΟΥ SRY ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΓΚΙΟΥΡΚΑΝ ΤΟΥΡΚΟΓΛΟΥ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ
ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
ΣΤΟΥΣ/ΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ ΣΕ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Στηρίζουμε το κάλεσμα της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης
