Ανάρες – Ομάδα Δράσης & Αλληλεγγύης

<< Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον τάχα κάτι καινούριο να μας φέρει.>>

Τα ξημερώματα της Τρίτης 24/2 έγινε επίθεση στο Ελευθεριακό Στέκι Victoire από φασίστες στο Φάληρο. Αποτέλεσμα μικρές ζημιές στα στόρια και τον τοίχο του στεκιού.

Οι φασίστες σε όποια προσπάθεια έχουν κάνει σε όλο τον ελλαδικό χώρο για να αποκτήσουν υπόσταση στο κοινωνικό πεδίο έχει αποτύχει, χάρη στην αυξημένη οργανωτική και μαχητική δυνατότητα του ταξικού αντιφασιστικού αντιεξουσιαστικού κινήματος. Όμως η πολιτική πραγματικότητα που δημιουργεί το κράτος δε θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο στα όνειρα των φασιστών. Το κράτος πνίγει συνεχώς μετανάστες κοντά σε νησιά όπως έγινε πρόσφατα στη Χίο, όπου το λιμενικό βύθισε λέμβο μεταναστών σκοτώντας 15 ανθρώπους. Παράλληλα καλπάζει η εκμετάλλευση των εργαζομένων προς όφελος των αφεντικών, με ολοένα ευνοϊκότερα νομοσχέδια προς τα αφεντικά και επιβαρυντικά προς τις εργαζόμενες, όπως η απελευθέρωση των απολύσεων, η ουσιαστικη καταργηση του 8ώρου, η ποινικοποίηση των απεργιών. Την ίδια ώρα το κράτος εφαρμόζει οριζόντια σχεδόν την υποχρεωτική στράτευση -εντονότερα από ό,τι πριν- και καλεί την κοινωνία να συνηθίσει στην ιδέα του θανάτου για τα συμφέροντα των πολέμων του κεφαλαίου, προετοιμάζοντάς την συνολικά για πόλεμο. Παράλληλα το κυρίαρχο αφήγημα του αποξένωσης και κοινωνικού δαρβινισμού που επιβάλλεται από το καπιταλιστικό σύστημα έχει καλλιεργήσει έναν αυξανόμενο κοινωνικό εκφασισμό, ο οποίος βρίσκεται σε συνεχή αντιπαράθεση με τα υπαρκτά παραδείγματα αλληλεγγύης, κοινωνικής και ταξικής αυτο-συνειδητοποίησης, συλλογικοποίησης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η μαζική πορεία στους δρομους της Θεσσαλονίκης ενάντια στην επίθεση που δέχτηκαν δύο κουίρ άτομα το 2023 στην Αριστοτέλους.

Διαχρονικά οι φασίστες ήταν η χρυσή εφεδρεία του Κεφαλαίου τόσο στις στιγμές όπου η επαναστατική προοπτική της εργατικής τάξης κινδύνευε να τινάξει στον αέρα το καπιταλιστικό σύστημα, όσο και στις στιγμές των αναπόφευκτων κρίσεων στις οποίες διέρχεται ο καπιταλισμός. Εδώ η ιστορία το έχει αποδείξει πολλές φορές ότι οι φασίστες ορέγονται τον καπιταλισμό στην πιο βίαιη μορφή του μέσω της καλλιέργειας φυλετικού μίσους :

-Οι φασίστες της οργάνωσης 3Ε που εξαπέλυαν πογκρόμ κατά των Εβραίων της Θεσσαλονίκης στις αρχές της δεκαετίας του 1930.

-Η δικτατορία του Μεταξά 1936-1940 που κατήργησε κάθε σωματείο και επιτέθηκε ολοκληρωτικά στο εργατικό κίνημα και στην ύπαρξή του για χάρη των αφεντικών

-Η δράση της οργάνωσης Χ και των ταγμάτων ασφαλείας επί Ναζιστικής κατοχής της χώρας, όπου συνεργάστηκαν με τους ναζί, με σκοπό την διεκδίκηση της εξουσίας του τόπου και την συνέχιση της επικυριαρχίας της αστική τάξης ακόμη και μετά τον πόλεμο.

-Η μεταπολεμική επίσημη ενσωμάτωση των δοσίλογων, των ταγματασφαλιτών, των χιτών σε θέσεις του κρατικού μηχανισμού ως ανταμοιβή για την <<προσφορά>> τους την διατήρηση της ελλάδας στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ και Ηνωμένου Βασιλείου και την νίκης της αστικής τάξης στον εμφύλιο.

-Η δικτατορία των συνταγματαρχών που φυλάκισε και βασάνισε δεκάδες ανθρώπους αγωνιστές και μη, που πρόσφερε απλόχερα τεράστιες φοροελαφρύνσεις και προνόμια στους έλληνες εφοπλιστές, αλλά και αντίστοιχα προνόμια και ευνοϊκά δάνεια και επιδοτήσεις προς βιομηχάνους. 

-Απο τη δεκαετία του 80′ μέχρι και σήμερα η δράση της Χρυσής Αυγής που επιτίθεται στους πιο φτωχούς και κατατρεγμένους εργάτες, στους μετανάστες, στους συνδικαλιστές, στους αγωνιστές, που σκότωσε τον πακιστανό εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν και τον Παύλο Φύσσα. Η οργάνωση αυτή ίδρυσε στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος στον Πειραιά <<σωματείο>> το οποίο εγγυούνταν ότι θα <<καθαρίσει>> το λιμάνι από απεργίες και κομμουνιστές, δείχνοντας ότι δεν είναι κάτι άλλο από μπράβοι και πληρωμένα τσιράκια των αφεντικών και εφοπλιστών στην προκειμένη περίπτωση.

Αυτά είναι μόνο μερικά ιστορικά παραδείγματα του τί είναι οι φασίστες. Όμως το οργανωμένο ταξικό αντιφασιστικό κίνημα έχει δώσει και έχει κερδίσει αμέτρητες μάχες σε στρατιωτικό, πολιτικό, κοινωνικό επίπεδο με το φασιστικό μίασμα. Από τον Μελιγαλά, μέχρι τον Άγιο Παντελεήμονα, το Νέο Ηράκλειο, τους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του Ηρακλείου και όλων των σημείων του ελλαδικού χώρου, από την 3Ε μέχρι τη Χρυσή Αυγή, το εργατικό αντιφασιστικό κίνημα έχει αποδείξει ότι η ταξική πάλη θα περάσει πάνω από τους φασίστες, με απώτερο σκοπό να ζήσουμε ελεύθεροι από την κυριαρχία του κεφαλαίου, από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, από την αποικιοκρατία, το κράτος, τον καπιταλισμό, την πατριαρχία. Αυτό θα το πετύχουμε μαζί με τη μαχητικότητα, τη διεθνιστικότητα, την έμπρακτη αλληλεγγύη στους μετανάστες/ριες, την από κοινου ισότιμη δράση των ατόμων ανεξαρτήτος φύλου και φυλής, την άνευ όρων στήριξη των απεργών και αγωνιζόμενων εργατών. Οι φασίστες δεν έχουν άλλο μέλλον πέρα από το προδιαγεγραμένο: να τσακίζονται ξανά και ξανά από το οργανωμένο ταξικό κίνημα και από τους ανθρώπους του. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο ελευθεριακό στέκι Victoire και λέμε το αυτονόητο, πέρα από το ότι δεν καταφέρνουν να φοβήσουν κανέναν: οι φασίστες θα συνεχίζουν να ισοπεδώνονται ως ένα εμπόδιο που στέκεται μεταξύ των προλεταρίων και της κοινωνικής – ταξικής μας χειραφέτισης.

Μαχητικός αντιφασισμός πάντα και παντού

Φασίστες θα είστε για πάντα τσιράκια των αφεντικών

Στηρίζουμε τη συγκέντρωση για τη φασιστική επίθεση στο ελευθεριακό στέκι Victoire, την Πέμπτη 26/2 17:30 στον Πεζόδρομο Ζαλοκώστα στο Φάληρο

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ “ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ/ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ”, ΣΒΩΛΟΥ ΜΕ ΓΟΥΝΑΡΗ, ΤΡΙΤΗ 17/2, 18:30.

Στις 19/2 συνεχίζεται η δίκη των 4 συντροφιών για την υπόθεση “σύντροφοι/συντρόφισσες”. Στην συγκεκριμένη υπόθεση δικάζονται, βάσει του νόμου 187Α (αντιτρομοκρατικός), 3 σύντροφοι και 1 συντρόφισσα αναρχικοί, με την αστυνομία να έχει ξεπεράσει και τον εαυτό της διωκτικά καθώς έχει εφεύρει ανύπαρκτη οργάνωση για να σχηματίσει δίωξη.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ

Η αδιάλλακτη μη θεσμική και αντικρατική πολιτική δεν θα μπορούσε να περνάει απαρατήρητη από τους μηχανισμούς της κυριαρχίας. Στην ελληνική πραγματικότητα χιλιάδες αγωνιστές έχουν διωχθεί ή διώκονται για την πολιτική τους πρακτική ή σκέψη. Από μικρά “πλημμεληματικά” αδικήματα μέχρι τους πολιτικούς κρατούμενος ή τους νεκρούς στον δρόμο του αγώνα, το νήμα είναι το ίδιο. Οι αγώνες διαφορετικοί αλλά συνάμα ενιαίοι και ο εχθρός ξεκάθαρος και κοινός.

Ιστορικά κάθε αγώνας με ανατρεπική προοπτική αντιμετωπίζει σωρεία από κρατικές επιθέσεις. Φυσικά ασπίδα για τους αγωνιστές είναι ο ίδιος τους ο αγώνας, καθώς μόνο στον δρόμο και στην κίνηση μπορούν να στηθούν αναχώματα ενάντια στην κρατική βαρβαρότητα. Το άγρυπνο βλέμα των μηχανισμών του καραδοκεί για να απομονώσει και να χτυπήσει όσο γίνεται σφοδρότερα όσους και όσες τάσσονται εναντίον του και εναντίον του κεφαλαίου.

Στην υπόθεση σύντροφοι/ισσες διώκεται η πιο κοινή υπογραφή του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου που μπορεί να υπογράψει από μια συνωμοτική επίθεση εώς μια συγκέντρωση ή μια απλή διαμαρτυρία. Οπότε η ποινική δίωξη, σήμερα, δεν αφορά μια μικρή ομάδα/ρεύμα επαναστατ(ρι)ών αλλά κάθε τι το οποίο ξεφεύγει από τα ασφυκτικά πλαίσια μιας πολεμικής κρατικής προετοιμασίας, όπου τα όρια νόμιμο-παράνομο είναι πολύ πιο στενά. Αυτά τα ασφυκτικά όρια επιβεβαιώνουν οι διαρκείς παρακολουθήσεις, οι εκκενωσεις, οι εξόντωτικες ποινές, ακόμη και ο νέος σοφρωνιστικός. Μπορεί δηλαδή να ποινικοποιειται ένα ευρύ φάσμα κινήσεων γιατί απειλεί να τινάξει στον αέρα μια εκρηκτική κοινωνική πραγματικότητα, στην οποία οι φτωχοί και οι αποκλεισμένοι γίνονται όλο και πιο αόρατοι.

Στην μακρά περίοδο κινηματικής άμπωτης που βιώνουμε, η καταστολή έχει βρει χρυσή ευκαιρία για να εντείνει περαιτέρω την πολεμική της. Από τις απαγορεύσεις διαδηλώσεων, την ωμή καταστολή του ξύλου, τις σφαίρες στο ψαχνό, μέχρι την “αυστηροποίηση” του ποινικού κώδικα όσον αφορά συνήθεις πρακτικές των κινημάτων, τις συλλήψεις, τα περιοριστικά μέτρα και τις φυλακίσεις. Ποτέ καμία εξουσία δεν λογάριαζε ότι όσο και να χτυπάει με την υπέρμετρη ισχύ που έχει όσους την αμφισβητούν δεν πρόκειται να καταπνίξει την αντίσταση. Δεν το καταννοεί γιατί οι εξουσιαστές μιλάνε την γλώσσα του συμφέροντος. Οι αγωνιζόμενοι μιλάνε την γλώσσα της αλληλεγγύης, όσο μας χτυπάνε τόσο πιο πολύ οφείλουμε να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΞΕΠΕΡΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ

Ουκ ολίγες φορές η αστυνομία επιλέγει στοχοποιήσει αγωνιστές και αγωνίστριες, δη αναρχικούς, μην έχοντας να αποδόσει στοιχειοθετημένα απολύτως καμία ενέργεια απο αυτές που έχουν φροντίσει να παρανομομιμοποιήσουν στο ίδιο τους το νομικό σύστημα. Με όχημα την κρατική ασφάλεια και την αντιτρομοκρατική, την κατατεξοχήν ειδική αντιαναρχική και αντεπαναστστική υπηρεσία, και με πρόθυμο όλο το δικαστικό κατεστημένο, στήνουν προφανώς σαθρά κατηγορητία φυσικής και πολιτικής εξόντωσης αγωνιστών θεωρόντας ότι δεν θα χρειαστεί να λογοδοτήσουν πουθενά. Είναι χαρακτηριστική η αλαζονεία της συγκεκριμένης υπηρεσίας που βρίθουν τα παραδέιγματα εξευτελισμού της από το ίδιο το αστικό δικαστήριο, όπου οι κατηγορούμενοι/ες σύντροφοι/σσες αθωώνονται έχοντας εκτίσει ήδη μακρόχρονες ποινές – φυλακίσεις, περιοριστικά μέτρα κλπ-. Πιο πρόσφατα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η αθώωση και η αποφυλάκιση των συντρόφων αναρχικών Βαγγέλη Σταθόπουλου και Χάρη Ματζουρίδη.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ-ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ

Χωρίς σε τίποτα να σημαίνει ότι υπάρχει μέτρο στην αλληλεγγύη μας και ότι δικαιολογούμε την δίωξη απέναντι σε οποιονδήποτε αγωνιστή, χρήζει ιδιαίτερης επισήμανσης η σαθρότητα του κατηγορητηρίου για τους συγκεκριμένους τέσσερις. Εμείς είμαστε ιστορικά με την επαναστατική προοπτική, με τα κινήματα που σπάνε τα όρια της νομιμότητας και επιτίθενται στο κράτος και στο κεφάλαιο. Υπάρχουμε για να ζήσουμε το ένοπλο προλεταριάτο να καταργεί την εξουσία. Η αστική νομιμότητα όχι μόνο δεν καθορίζει την σκέψη μας αλλά την αντιμαχόμαστε κιόλας. Τα παραπάνω τουναντίων ενισχύουν την ιδαιτερότητα του συγκεκριμένου ζητήματος. Το κράτος διεκδικεί στο κοινωνικό συμβόλαιο, έναν νέο ρόλο, αυτόν της ξεκάθαρης πολιτικής δίωξης χωρίς προσχήματα. Την υπογραφή-ομπρέλα που όλοι και όλες μας λίγο ως πολύ την χρησιμοποιούμε λόγω των συντροφικών σχέσεων που θέλουμε να αναδείξουμε, κυνικά την χρησιμοποιούν για να στήσουν κατηγορητήριο οργάνωσης. Έτσι λοιπόν προέκυψε η τρομοκρατική οργάνωση σύντροφοι-συντρόφισσες, κατηγορόντας τους 4 συντρόφους αρχικά για 57 ενέργειες (από τις εκατοντάδες ίσως) με αυτήν την υπογραφή και μειώνοντάς τις αργότερα σε 3 ενέργειες.

Η δίκη αυτή συνεχίζεται σε μια ιδιαίτερα έντονη κοινωνική συγκυρία. Το κεφάλαιο συνεχίζει μια ολομέτωπη επίθεση στην κοινωνική βάση, η οποία παίρνει ποικίλες και μάλλον τις πιο βάρβαρες μορφές της: δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες, εργατριών σε βιομηχανίες, επιβατών σε τραίνα και η λίστα είναι μακριά. Χέρι χέρι όμως με την εκβάθυνση των επιθέσεων κράτους και κεφαλαίου στα φτωχά και κατώτερα κοινωνικά στρώματα, πάνε και οι κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις και διεκδικήσεις. Οι απεργίες πείνας και οι εξεγέρσεις στα κέντρα κράτησης, οι απεργίες σε χώρους εργασίας ,οι διεκδικήσεις κρατουμένων σε φυλακές, οι συνεχείς διαδηλώσεις για διάφορα ζητήματα ,από την αλληλεγγύη στον αντιστέκομενο παλαιστινιακό λαό μέχρι αυτές για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, τις κρατικές δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στην Πύλο (2023) και στη Χίο (2026) γνωρίζουμε καλά ότι είναι μεγάλος βραχνάς και τροχοπέδη στα επιθετικά σχέδια της κυριαρχίας σε βάρος μας. Το συμπέρασμα αυτό εύκολα εξάγεται και από την κατασταλτική λαίλαπα που παρατηρείται τελευταία. Διαδηλώσεις χτυπιούνται από την ΕΛ.ΑΣ, απεργοί και συνδικαλιστές κυνηγιούνται μανιωδώς σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, κατηγορίες αναβαθμίζονται και ο νέος ποινικός κώδικας εφαρμόζεται για να συμμορφώσει όσους και όσες αντιστέκονται σε αυτόν τον ζώφο όπου τα κέρδη των καπιταλιστών είναι πάνω από οτιδήποτε, συμπεριλαμβανομένων και των ζωών μας.

Σε αυτό το πλαίσιο δεν αφήνουμε μόνους και μόνες τους συνρόφους και τις συντρόφισσες μας. Στεκόμαστε με αλληλεγγύη και στήριξη σε κάθε διεκδίκηση των καταπιεσμένων, σε όλους τους μικρόυς και μεγάλους ταξικούς αγώνες που λαμβάνουν χώρα.

Στην συγκεκριμένη υπόθεση, επαφίεται σε εμάς το να ανατρέψουμε την δικαστική ομηρία, να εξευτελίσουμε το κράτος, να μην επιτρέψουμε άλλη τέτοια μεθόδευση. Στις 19/2 λοιπόν συνεχίζεται η δίκη των συντροφιών μας, ας δικάσουμε εμείς το κράτος και την καταστολή.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ – ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 4 – ΝΑ “ΑΘΩΩΘΟΥΝ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΛΟΙΑ ΑΥΤΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

ΕΝΙΣΧΥΟΥΜΕ ΥΛΙΚΑ- ΗΘΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΚΑ.

Αναρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

Σάββατο 14/2, 12:30, Άγαλμα Βενιζέλου

Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.

Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.

Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.

Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.

Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.

ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Το Σάββατο 31 Ιανουαρίου συμμετείχαμε στην αντιφασιστική πρωτοβουλία κατά την οποία περισσότεροι από 100 αντιφασίστες/τριες/α καταλάβαμε από τις 16:00 το σημείο στον Λευκό Πύργο όπου είχε καλεστεί δημόσια συγκέντρωση απο τους φασίστες του Ιερού Λόχου στις 19:00 το απόγευμα. Για ώρες και με τη συγκέντρωση να πλαισιώνεται απο περισσότερο κοσμό, φωνάζαμε δυναμικά αντιφασιστικά, αντιπατριαρχικά, αντικρατικά και αντικαπιταλιστικά συνθήματα, σε αλληλεγγύη με τους/ις μεταναστ(ρι)ες, ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες και σε αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη, εκφράζοντας τα πολιτικά μας προτάγματα, ότι ο αγώνας απέναντι στο φασισμό ειναι πολυεπιπεδος και πολυπαραγοντικος, αποτελει μέρος του συνολικού μας αγώνα εναντια σε κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία. Καταφέραμε οργανωμένα και δυναμικά να ακυρώσουμε την καθιερωμένη φασιστική φιέστα για την “επέτειο των Ιμίων του 1996” , η οποία χρησιμοποιείται ως εργαλείο πειθάρχησης από τα πάνω,ενώ αποτελεί μία υπενθύμιση ότι τα κράτη, οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί( όπως π.χ. το ελληνοτουρικό)αλλά και οι πολεμικές συνθήκες που δημιουργούν ή συμμετέχουν, στοχεύουν στην καλλιεργεία των εθνικιστικών αφηγημάτων περί “εθνικής ενότητας και κυριαρχίας”, αποπροσανατολίζοντας τη συζήτηση από την ταξική σύγκρουση εντός και εκτός των ίδιων των κρατών, την στιγμή που τα κράτη και το κεφάλαιο πλουτίζουν μέσα από αυτούς ακριβώς τους διακρατικούς ανταγωνισμούς. Οι φασιστές του Ιερού Λόχου, όπως ήταν αναμενόμενο, ακύρωσαν το κάλεσμα τους και πραγματοποίησαν -για άλλη μία φορά- μία μίζερη συγκέντρωση των 20-30 ατόμων εντός του λιμανιού υπό τη συνοδεία και προστασία των μπάτσων, ως οργανικό κομμάτι του εξουσιαστικού συμπλέγματος που ενεργοποιείται όταν κράτος και κεφάλαιο το έχουν ανάγκη. 

Ως αντιφασιστική πρωτοβουλία, αφού πετύχαμε τον στόχο που θέσαμε, δηλαδή την έμπρακτη ακύρωση της φασιστοσύναξης μέσω της κατάληψης του μέρους που είχαν καλέσει, αποχωρήσαμε με πορεία με κατεύθυνση την Καμάρα για να ολοκληρώσουμε τη δράση μας και να καταστήσουμε σαφές ότι ο δρόμος ανήκει σε αυτούς που παλεύουν καθημερινά με το τέρας του κράτους, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας, στα  καταπιεσμένα σε κάθε γωνιά της γης, στους μεταναστες, στις ρομά, στα κουίρ άτομα, στις εργάτριες και δεν έχει καμία θέση στο δημόσιο πεδίο κανένα λογής φασιστικό συστημικό σκουπίδι. 

Λίγο πριν την λήξη της πορείας φτάνοντας στην Καμάρα, οι δυνάμεις καταστολής ήρθαν κοντά στο σώμα της πορείας σπρώχνοντας και προκαλώντας, με εμφανή πρόθεση το σπάσιμό της, το οποίο και έκαναν τελικά με χημικά, κρότου λάμψεις και έπειτα γκλομπιές και κλωτσιές στο σορό. Ο κόσμος της πορείας στάθηκε με μεγάλη αξιοπρέπεια απέναντι στους μπάτσους, οι οποίοι πραγματοποιήσαν τέσσερις συλλήψεις συντροφισσών και συντρόφων, ενώ επίσης υπήρξαν και τραυματίες από τη δράση των μπάτσων. 

Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για το ρόλο και τη στάση της αστυνομίας, ούτε μας εκπλήσσει με κάποιο τρόπο η επιλογή τους. Τα τελευταία χρόνια εντοπίζουμε μια αυξανόμενη κατασταλτική δράση του κρατικού μηχανισμού που προσπαθεί με διάφορους τρόπους να αμφισβητήσει την παρουσία του αντιεξουσιαστικου/αναρχικού κινήματος (και όχι μόνο) στον δρόμο όπως και διάφορα κεκτημένα σε όλα τα κοινωνικά πεδία (πανεπιστήμια, εργασιακοί χώροι κοκ). Τα παραδείγματα πολλά σε επίπεδο καταστολής δρόμου στη Θεσσαλονίκη, όπως η ύπαρξη φραγμού τα τελευταία 3 χρόνια στην Καμάρα μετά τις πορείες για τη 17 Νοέμβρη, ενώ η πορεία αυτή έχει καθιερωθεί να επιστρέφει για κάθε συμβολικο και μη λόγο στο πανεπιστήμιο, η απαγόρευση της λήξης της πορείας της 6ης Δεκέμβρη στην Καμάρα τα τελευταία 2 χρόνια, με την πραγματοποίηση 112 συλλήψεων την 6η Δεκέμβρη του 2024, αλλά και η κατάσχεση του εξοπλισμού, οι προληπτικές προσαγωγές είναι μέρος των επιχειρησιακών σχεδιασμών του κράτους με σκοπό να μειώσει τη δυναμική και τη μαχητικότητα των πορειών. Στην Αθήνα δε, τα συντρόφια έχουν αναμετρηθεί με τρομερή  δύναμη και θάρρος αμέτρητες φορές με τις αστυνομικές δυνάμεις τα τελευταία χρόνια, όπου δέχονται επιθέσεις, ξύλο, πολλές και βαριές συλλήψεις στην προσπάθεια διάλυσης της οργανωμένης παρουσίας τους στο δρόμο.

Παρά τις προσπάθειες ενός ολόκληρου κρατικού μηχανισμού να μας σβήσει από το χάρτη, δεν κάνουμε πίσω και ανασυγκροτούμαστε έπειτα από κάθε κατασταλτική επίθεση. 

Την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου καλέσαμε συγκέντρωση στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης σε αλληλεγγύη με τους/τις συλληφθέντες/είσες της 31/1 και εκεί συμβαίνει μία πρωτόγνωρη συνθήκη : Με τροπολογία που πέρασε τον Δεκέμβριο του 2025 αναφορικά με τις διατάξεις της οπλοκατοχής, με αφορμή τα περιστατικά “βεντέντας” στα Βορίζια της Κρήτης, όπως είναι αναμενόμεν για το πώς η εξουσία “εν μια νυκτί” περνάει νομοθετήματα που βολεύει να τα εφαρμόσει στον αγωνιζόμενο κόσμο,  αππαγέλθηκε φωτογραφικά μια από τις καινούριες διαταξεις στα 3 από τα 4 συλληφθέντα, και ειδικότερα η διακεκριμένη οπλοκατοχή στις δημόσιες συναθροίσεις που συνιστά κακούργημα και αφορά την ύπαρξη των παλουκιών στις πορείες και τα συντρόφια κρατήθηκαν μέχρι την Τρίτη 03/02 για να περάσουν απο ανακριτή. 

Το βράδυ της Δευτέρας 02/02 δεκάδες αντιφασίστες/ριες/α πραγματοποιήσαμε μοτοπορεία προς την ΓΑΔΘ σε αλληλεγγύη με τα συλληφθέντα συντρόφια και ενάντια στην πρωτοφανή δικαστική κατασταλτική κίνηση, ενώ λίγο πριν φτάσουμε στο τέλος της δράσης περικυκλωθήκαμε από πάμπολες αστυνομικές δυνάμεις, ΟΠΚΕ, ΔΕΛΤΑ, τροχαία, διμοιρίες ΜΑΤ και Ο.Σ. όπου έγινε μαζική εξακρίβωση στοιχείων και κόπηκαν πρόστιμα σε όλους τους οδηγούς, αφαίρεση πινακίδων και διπλωμάτων για ένα μήνα.

Παρά τις απανωτές κατασταλτικές κινήσεις, την Τρίτη 03/02 από νωρίς το πρωί εκατοντάδες αγωνιστές στήριξαν τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα  συλληφθέντα συντρόφια στα δικαστήρια από όπου οι σύντροφοι και η συντρόφισσα αφέθηκαν ελεύθεροι με τον περιοριστικό όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα. 

Την ίδια στιγμή που ο δολοφόνος 5 εργατριών, ιδιοκτήτης της ΒΙΟΛΑΝΤΑ, Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης αφέθηκε ελεύθερος χωρίς φυσικά καμία συνέπεια, τα συντρόφια μας αντιμετωπίζουν κακούργημα και τους επιβλήθηκε περιοριστικός όρος για παλούκια σε πορεία. Αυτό αναφέρεται χωρίς καμία διάθεση δημιουργίας εντυπώσεων, απλά και μόνο ως το ένα ακόμη μέσα στα χιλιάδες επιβεβαιωτικό παράδειγμα για το πως λειτουργεί η αστική δικαιοσύνη και ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετεί. 

Αντίστοιχα, φαίνεται πως η παρουσία του αντιφασιστικου κινήματος είναι κάτι που ενοχλεί ιδιαίτερα τον κρατικό μηχανισμό, αν αναλογιστούμε ότι σε προηγούμενη μαζική αντιφασιστική δράση το 2020 και τη σύλληψη 51 αντιφασιστών/ριών απαγγέλθηκε και πάλι κακούργημα(εκείνη τη φορά για φθορά μνημείου)  και τελικά όλοι αθωώθηκαν συνολικά πανηγυρικά. 

Τη στιγμή που ο (νεο)φασισμός είναι πιο επίκαιρος από ποτέ, με τις παγκόσμιες πολεμικές συρράξεις να κλιμακώνονται, τα κράτη σε παγκόσμια κλίμακα να εστιάζουν πλήρως στην πολεμική προετοιμασία,τη συμμετοχή του ελληνικού κράτους, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, τις υπέρογκες οικονομικές και στρατιωτικές δαπάνες της Ευρώπης για το REARM Europe, την αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας στην ελλάδα αλλά και την ιδεολογική προπαγάνδα των κυβερνώντων για την προετοιμασία των πολιτών να θυσιαστούν για το έθνος και την πατρίδα, το αντιφασιστικο , αντιπολεμικό , αντικρατικό και αντικαπιταλιστικό κίνημα πρέπει να δώσει άμεσες και μαχητικές απαντήσεις. 

Παρά τις έντονες κατασταλτικές προσπάθειες των ημερών, ο αντιεξουσιαστικός χώρος στη Θεσσαλονίκη έδωσε ηχηρές απαντήσεις, στάθηκε με φοβερή αξιοπρέπεια, συντροφικότητα και αλληλεγγύη, αφήνοντας μια σημαντική παρακαταθήκη για το αντιφασιστικό κίνημα της πόλης και δείχνοντας ότι δεν θα κάνουμε πίσω στην καταστολή.  Η αυξημένη ποινικοποίηση της αντιφασιστικής δράσης αλλά και η αυξανόμενη ποινικοποίηση των μέσων αγώνα της περιφρούρησης και της αυτοάμυνας μας στο δρόμο, μέσω παρατεταμένης δικαστικής ομηρίας με επιβολή διογκομένων κατηγορητηρίων και περιοριστικών όρων, στοχεύει στην τρομοκράτηση και στην συνεχή προσπάθεια από μεριάς κράτους να μας αποδυναμώσει και να περιορίσει ολοκληρωτικά την παρουσία μας. Αυτό συντελείται σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς βλέπουμε αντιφασιστικές και άλλες οργανώσεις (όπως Palestine Action) να κηρύσσονται τρομοκρατικές σε ένα ευρύτερο μωσαϊκό διεθνούς κατασταλτικής κλίμακας. Χωρίς πρόθεση κινδυνολογίας, αλλά με νηφάλια σκέψη, ενημέρωση, συγκρότηση και πολιτική ενδοσκόπηση, να συλλογικοποιήσουμε τις αντιστάσεις μας, να οργανώσουμε την προλεταριακή αυτοάμυνα και να αντεπιτεθούμε στη βαρβαρότητα κράτους και κεφαλαίου, στην πατριαρχία και το φασισμό.Αν μη τι άλλο έχουμε αποδείξει ότι δεν θα τα παρατήσουμε, αλλά στεκόμαστε μέχρι τέλους με ύψιστο γνώμονα την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα.

Συγκέντρωση αλληλεγγυης στα συλληφθέντα συντροφια από την αντιφασιστική πορεία στις 31/1,10:00, δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Το Σάββατο 31/1 το αντιφασιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης κατέλαβε το μέρος μπροστά από τον Λευκό Πύργο, όπου είχε προγραμματιστεί δημόσια φασιστοσύναξη για την επέτειο των Ιμίων. Ακυρώθηκε έτσι έμπρακτα η φιέστα μίσους των εθνικιστών, σε μία περίοδο όπου οι διακρατικοί ανταγωνισμοί και η πολεμική προετοιμασία των κρατών αυξάνονται εις βάρος της κοινωνικής βάσης. Αποδεχόμενοι την ήττα τους οι φασίστες κάναν μία θλιβερή συγκέντρωση περίου 30 ατόμων στην είσοδο του λιμανιού.

Οι φασίστες συστρατευμένοι με την κρατική στρατηγική της εθνικής ενότητας, επιχειρούν διαρκώς να ντοπάρουν με εθνικιστικό δηλητήριο και να αποπροσανατολίσουν από τους υπαίτιους της ταξικής καταπίεσης, το κράτος και τα αφεντικά. Οι αγώνες ενάντια στα κρατικά εγκλήματα, ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες, ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα περάσουν και πάνω από τους φασίστες.

Μετά την πολύωρη συγκέντρωση στον Λευκό Πύργο, το σώμα των αντιφασιστ(ρι)ών κινήθηκε με πορεία προς την Καμάρα. Εκεί οι δυνάμεις καταστολής ήρθαν κοντά στο σώμα της πορείας σπρώχνοντας και προκαλώντας, με εμφανή πρόθεση το σπάσιμό της, το οποίο και έκαναν με χημικά, κρότου λάμψεις και έπειτα γκλομπιές και κλωτσιές στο σορό. Ο κόσμος της πορείας στάθηκε με αξιοπρέπεια απέναντι στους μπάτσους, όπου έγιναν τέσσερις συλλήψεις συντροφισσών και συντρόφων. Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις συλληφθείσες και στους συλληφθέντες, που περνάν από εισαγγελέα την Κυριακή 1/2 στις 10:00 στα δικαστήρια.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΜΠΑΤΣΟΙ TV ΝΕΟΝΑΖΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

ΕΚΤΑΚΤΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΛΕΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΦΑΣΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΙΜΙΑ

ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΤΩΡΑ – ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ Κάλεσμα σε αντιφασιστική συγκέντρωση 31/01/2026 – 4 μ.μ. ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ

Η συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την κρίση των Ιμίων δεν αποτελεί μια «ουδέτερη» ιστορική επέτειο, ούτε μια στιγμή εθνικής περισυλλογής όπως θα ήθελαν κράτος, ΜΜΕ και

κάθε λογής εθνικιστικές γκρούπες. Αποτελεί, αντίθετα, μια ζωντανή υπενθύμιση του πού μπορεί να οδηγήσει η διαρκής πολεμική προετοιμασία, ο εθνικιστικός παροξυσμός και ο

διακρατικός ανταγωνισμός ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία. Τα Ίμια δεν ήταν ούτε ατύχημα ούτε «στιγμή έντασης». Ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός πλέγματος πολιτικών,

στρατιωτικών και οικονομικών συμφερόντων που διαχρονικά επενδύουν στον πόλεμο —είτε αυτός εκδηλώνεται με τη μορφή θερμών επεισοδίων, είτε ως μόνιμη απειλή.

Η λεγόμενη «εθνική κρίση» των Ιμίων χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται ως εργαλείο πειθάρχησης από τα πάνω. Στο όνομα της εθνικής ενότητας, εργαζόμενοι και καταπιεσμένοι

και στις δύο πλευρές του Αιγαίου καλούνται να στοιχηθούν πίσω από τις σημαίες τωνκρατών τους, να ξεχάσουν την καθημερινή τους εκμετάλλευση και να αποδεχτούν την υποτίμηση της ζωής τους ως αναγκαία θυσία. Ο εσωτερικός εχθρός —η φτώχεια, η ανεργία, η καταστολή, η πατριαρχική βία— εξαφανίζεται από το κάδρο, για να αντικατασταθεί από τον εξωτερικό «εθνικό κίνδυνο». Έτσι, η ταξική σύγκρουση μεταμφιέζεται σε εθνικό καθήκον.

Την ίδια στιγμή, ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός λειτουργεί ως χρυσοφόρα μπίζνα για το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο. Εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, στήριξη της

πολεμικής βιομηχανίας, ενεργειακοί σχεδιασμοί και πετρελαϊκά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο βαφτίζονται «εθνική ασφάλεια». Τα δύο κράτη επενδύουν στην πολεμική ετοιμότητα όχι για την προστασία των κοινωνιών, αλλά για να εξασφαλίσουν

καλύτερο «πλασάρισμα» στο παγκόσμιο σύμπλεγμα ισχύος, διεκδικώντας ρόλο τοποτηρητή και χωροφύλακα στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, πάντα σε

συνάρτηση με ΝΑΤΟ, ΕΕ και άλλες διακρατικές ολοκληρώσεις.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έρχονται σήμερα εθνικιστικές και φασιστικές γκρούπες, όπως ο «Ιερός Λόχος», να καλέσουν σε συγκεντρώσεις μίσους, προσπαθώντας να καπηλευτούν τα

Ίμια για να ανακυκλώσουν τα ίδια δηλητηριώδη αφηγήματα. Δεν πρόκειται για γραφικούς νοσταλγούς του παρελθόντος. Πρόκειται για οργανικά κομμάτια μιας πολιτικής στρατηγικής

που αποτελούν εφεδρεία, έτοιμη να ενεργοποιηθεί όποτε το κράτος και το κεφάλαιο το έχουν ανάγκη.

Ιστορικά και σύγχρονα, οι φασίστες λειτουργούν ως εφεδρεία του κράτους και του καπιταλισμού, ιδίως όταν η «αστική νομιμότητα» δεν επαρκεί για να επιβληθεί η ταξική

κυριαρχία. Στρέφονται πάντα ενάντια στους πιο υποτιμημένους: στους μετανάστες εργάτες, στους συνδικαλιστές, στους αγωνιζόμενους, στα κουίρ και τρανς άτομα, σε όποιον και όποια

δεν χωρά στο εθνικό και πατριαρχικό πρότυπο. Προσπαθούν να τσακίσουν την ταξική αλληλεγγύη, να στήσουν εμφύλιους μεταξύ φτωχών, να μετατρέψουν την κοινωνική οργή

σε ρατσιστική και ενδοταξική βία.

Με το γνωστό αφήγημα ότι «οι ξένοι φταίνε για όλα», αποκρύπτουν συστηματικά τον πραγματικό ένοχο: τα αφεντικά που κλέβουν τον παραγόμενο πλούτο, που ρίχνουν μισθούς,

που διαλύουν ζωές. Οι φασίστες δεν είναι «αντισυστημικοί». Είναι οι πιο πρόθυμοι υπάλληλοι του συστήματος. Είτε ως τάγματα εφόδου στο δρόμο, είτε ως κοινοβουλευτικά δεκανίκια, είτε ως παρακρατικοί μηχανισμοί σε αγαστή συνεργασία με την αστυνομία και τον στρατό.

Σήμερα, μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό δεν χρειάζονται καν. Το κράτος έχει αναλάβει ανοιχτά τον ρόλο που άλλοτε τους ανέθετε: πογκρόμ σε μετανάστες, στρατόπεδα συγκέντρωσης,

pushbacks, κρατικές δολοφονίες, στρατιωτικοποίηση των συνόρων. Η εθνικιστική ρητορική για την «απειλή από την Τουρκία» και για τους μετανάστες ως «εσωτερικό εχθρό» αποτελεί τον πυρήνα μιας στρατηγικής εκφασισμού της κοινωνίας, που κανονικοποιεί τη βία ενάντια

σε ότι παρεκκλίνει από τη δική τους κανονικότητα και απαιτεί πειθαρχία κι εθνική

ενότητα/ομοψυχία.

Γι’ αυτό και τα καλέσματα των φασιστών με αφορμή τα Ίμια δεν είναι απλώς προκλήσεις

μνήμης. Είναι κομμάτι μιας συνολικής επίθεσης που θέλει να μας στοιχίσει πίσω από το

κράτος, τον στρατό, τα σύνορα και τα συμφέροντα των αφεντικών. Απέναντι σε αυτό, η δική

μας απάντηση δεν μπορεί να είναι ούτε εθνική ούτε θρησκευτική.

Ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός.

Στεκόμαστε απέναντι σε κάθε εθνικισμό και μιλιταρισμό. Στεκόμαστε δίπλα στις εργαζόμενες και τους καταπιεσμένους και στις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Αρνούμαστε να

γίνουμε κρέας για τα κανόνια τους και σιωπηλοί συνένοχοι στα εγκλήματά τους. Παλεύουμε για έναν αντιφασισμό αντικρατικό, αντικαπιταλιστικό, διεθνιστικό και αντιπατριαρχικό, που

δεν θα περιορίζεται σε επετειακές καταδίκες, αλλά θα συγκρούεται εδώ και τώρα με τις αιτίες που γεννούν τον φασισμό.

Καλούμε σε μαζική αντιφασιστική συγκέντρωση απέναντι στο εθνικιστικό κάλεσμα του «Ιερού Λόχου».

Να σπάσουμε στην πράξη το αφήγημα της εθνικής ενότητας. Να μετατρέψουμε τη μνήμη των Ιμίων σε αφετηρία αγώνα ενάντια στον πόλεμο, το κράτος και το κεφάλαιο.

Ούτε εθνικός ούτε θρησκευτικός – ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός Φασίστες και αφεντικά στου πηγαδιού τον πάτο – ζήτω το παγκόσμιο προλεταριάτο

Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας “Βιολάντα” στα Τρίκαλα

Παρασκευή 30/1, Άγαλμα Βενιζέλου 19:00

Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.

Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.

Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.

Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.

Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.

ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Στηρίζουμε σήμερα στις 19:30 στην πλατεία Αγίας Σοφίας την συγκέντρωση αλληλεγγύης στην -τότε- 19χρονη επιζώσα που βιάστηκε από δύο μπάτσους στο κολαστήριο του ΑΤ Ομονοίας το 2022. Να σταθούμε η μια δίπλα στο άλλο.

ΜΠΑΤΣΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

Εκατοντάδες άτομα συμμετείχαν στην πορεία στις 27/1 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για τις 5 δολοφονημένες εργάτριες στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, ενάντια στο σάπιο σύστημα του καπιταλισμού που σκοτώνει και εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους για τα κέρδη του. Η συγκέντρωση συναντήθηκε με την πορεία για το Κουρδιστάν, που προηγήθηκε χρονικά,και φωναχτηκαν συνθήματα για την γυναίκα, την ζωή και την ελευθερία.Να αγωνιστούμε ενάντια στη βαρβαρότητα του κρατικού καπιταλιστικού συστήματος. Να αγωνιστούμε και να εκδικηθούμε για τις 5 δολοφονημένες εργάτριες και για κάθε νεκρό της τάξης μας.

Το κείμενο της ομάδας μας:

Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.

Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.

Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.

Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.

Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.

ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας “Βιολάντα¨στα Τρίκαλα

Τρίτη 27/1, 20:00, Καμάρα

Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.

Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.

Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.

Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.

Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.

ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.