Συγκέντρωση αλληλεγγυης στα συλληφθέντα συντροφια από την αντιφασιστική πορεία στις 31/1,10:00, δικαστήρια Θεσσαλονίκης
Το Σάββατο 31/1 το αντιφασιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης κατέλαβε το μέρος μπροστά από τον Λευκό Πύργο, όπου είχε προγραμματιστεί δημόσια φασιστοσύναξη για την επέτειο των Ιμίων. Ακυρώθηκε έτσι έμπρακτα η φιέστα μίσους των εθνικιστών, σε μία περίοδο όπου οι διακρατικοί ανταγωνισμοί και η πολεμική προετοιμασία των κρατών αυξάνονται εις βάρος της κοινωνικής βάσης. Αποδεχόμενοι την ήττα τους οι φασίστες κάναν μία θλιβερή συγκέντρωση περίου 30 ατόμων στην είσοδο του λιμανιού.
Οι φασίστες συστρατευμένοι με την κρατική στρατηγική της εθνικής ενότητας, επιχειρούν διαρκώς να ντοπάρουν με εθνικιστικό δηλητήριο και να αποπροσανατολίσουν από τους υπαίτιους της ταξικής καταπίεσης, το κράτος και τα αφεντικά. Οι αγώνες ενάντια στα κρατικά εγκλήματα, ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες, ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα περάσουν και πάνω από τους φασίστες.
Μετά την πολύωρη συγκέντρωση στον Λευκό Πύργο, το σώμα των αντιφασιστ(ρι)ών κινήθηκε με πορεία προς την Καμάρα. Εκεί οι δυνάμεις καταστολής ήρθαν κοντά στο σώμα της πορείας σπρώχνοντας και προκαλώντας, με εμφανή πρόθεση το σπάσιμό της, το οποίο και έκαναν με χημικά, κρότου λάμψεις και έπειτα γκλομπιές και κλωτσιές στο σορό. Ο κόσμος της πορείας στάθηκε με αξιοπρέπεια απέναντι στους μπάτσους, όπου έγιναν τέσσερις συλλήψεις συντροφισσών και συντρόφων. Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις συλληφθείσες και στους συλληφθέντες, που περνάν από εισαγγελέα την Κυριακή 1/2 στις 10:00 στα δικαστήρια.
ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
ΜΠΑΤΣΟΙ TV ΝΕΟΝΑΖΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ
ΕΚΤΑΚΤΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΛΕΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΦΑΣΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΙΜΙΑ
ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΤΩΡΑ – ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ Κάλεσμα σε αντιφασιστική συγκέντρωση 31/01/2026 – 4 μ.μ. ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ
Η συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την κρίση των Ιμίων δεν αποτελεί μια «ουδέτερη» ιστορική επέτειο, ούτε μια στιγμή εθνικής περισυλλογής όπως θα ήθελαν κράτος, ΜΜΕ και
κάθε λογής εθνικιστικές γκρούπες. Αποτελεί, αντίθετα, μια ζωντανή υπενθύμιση του πού μπορεί να οδηγήσει η διαρκής πολεμική προετοιμασία, ο εθνικιστικός παροξυσμός και ο
διακρατικός ανταγωνισμός ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία. Τα Ίμια δεν ήταν ούτε ατύχημα ούτε «στιγμή έντασης». Ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός πλέγματος πολιτικών,
στρατιωτικών και οικονομικών συμφερόντων που διαχρονικά επενδύουν στον πόλεμο —είτε αυτός εκδηλώνεται με τη μορφή θερμών επεισοδίων, είτε ως μόνιμη απειλή.
Η λεγόμενη «εθνική κρίση» των Ιμίων χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται ως εργαλείο πειθάρχησης από τα πάνω. Στο όνομα της εθνικής ενότητας, εργαζόμενοι και καταπιεσμένοι
και στις δύο πλευρές του Αιγαίου καλούνται να στοιχηθούν πίσω από τις σημαίες τωνκρατών τους, να ξεχάσουν την καθημερινή τους εκμετάλλευση και να αποδεχτούν την υποτίμηση της ζωής τους ως αναγκαία θυσία. Ο εσωτερικός εχθρός —η φτώχεια, η ανεργία, η καταστολή, η πατριαρχική βία— εξαφανίζεται από το κάδρο, για να αντικατασταθεί από τον εξωτερικό «εθνικό κίνδυνο». Έτσι, η ταξική σύγκρουση μεταμφιέζεται σε εθνικό καθήκον.
Την ίδια στιγμή, ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός λειτουργεί ως χρυσοφόρα μπίζνα για το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο. Εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, στήριξη της
πολεμικής βιομηχανίας, ενεργειακοί σχεδιασμοί και πετρελαϊκά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο βαφτίζονται «εθνική ασφάλεια». Τα δύο κράτη επενδύουν στην πολεμική ετοιμότητα όχι για την προστασία των κοινωνιών, αλλά για να εξασφαλίσουν
καλύτερο «πλασάρισμα» στο παγκόσμιο σύμπλεγμα ισχύος, διεκδικώντας ρόλο τοποτηρητή και χωροφύλακα στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, πάντα σε
συνάρτηση με ΝΑΤΟ, ΕΕ και άλλες διακρατικές ολοκληρώσεις.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έρχονται σήμερα εθνικιστικές και φασιστικές γκρούπες, όπως ο «Ιερός Λόχος», να καλέσουν σε συγκεντρώσεις μίσους, προσπαθώντας να καπηλευτούν τα
Ίμια για να ανακυκλώσουν τα ίδια δηλητηριώδη αφηγήματα. Δεν πρόκειται για γραφικούς νοσταλγούς του παρελθόντος. Πρόκειται για οργανικά κομμάτια μιας πολιτικής στρατηγικής
που αποτελούν εφεδρεία, έτοιμη να ενεργοποιηθεί όποτε το κράτος και το κεφάλαιο το έχουν ανάγκη.
Ιστορικά και σύγχρονα, οι φασίστες λειτουργούν ως εφεδρεία του κράτους και του καπιταλισμού, ιδίως όταν η «αστική νομιμότητα» δεν επαρκεί για να επιβληθεί η ταξική
κυριαρχία. Στρέφονται πάντα ενάντια στους πιο υποτιμημένους: στους μετανάστες εργάτες, στους συνδικαλιστές, στους αγωνιζόμενους, στα κουίρ και τρανς άτομα, σε όποιον και όποια
δεν χωρά στο εθνικό και πατριαρχικό πρότυπο. Προσπαθούν να τσακίσουν την ταξική αλληλεγγύη, να στήσουν εμφύλιους μεταξύ φτωχών, να μετατρέψουν την κοινωνική οργή
σε ρατσιστική και ενδοταξική βία.
Με το γνωστό αφήγημα ότι «οι ξένοι φταίνε για όλα», αποκρύπτουν συστηματικά τον πραγματικό ένοχο: τα αφεντικά που κλέβουν τον παραγόμενο πλούτο, που ρίχνουν μισθούς,
που διαλύουν ζωές. Οι φασίστες δεν είναι «αντισυστημικοί». Είναι οι πιο πρόθυμοι υπάλληλοι του συστήματος. Είτε ως τάγματα εφόδου στο δρόμο, είτε ως κοινοβουλευτικά δεκανίκια, είτε ως παρακρατικοί μηχανισμοί σε αγαστή συνεργασία με την αστυνομία και τον στρατό.
Σήμερα, μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό δεν χρειάζονται καν. Το κράτος έχει αναλάβει ανοιχτά τον ρόλο που άλλοτε τους ανέθετε: πογκρόμ σε μετανάστες, στρατόπεδα συγκέντρωσης,
pushbacks, κρατικές δολοφονίες, στρατιωτικοποίηση των συνόρων. Η εθνικιστική ρητορική για την «απειλή από την Τουρκία» και για τους μετανάστες ως «εσωτερικό εχθρό» αποτελεί τον πυρήνα μιας στρατηγικής εκφασισμού της κοινωνίας, που κανονικοποιεί τη βία ενάντια
σε ότι παρεκκλίνει από τη δική τους κανονικότητα και απαιτεί πειθαρχία κι εθνική
ενότητα/ομοψυχία.
Γι’ αυτό και τα καλέσματα των φασιστών με αφορμή τα Ίμια δεν είναι απλώς προκλήσεις
μνήμης. Είναι κομμάτι μιας συνολικής επίθεσης που θέλει να μας στοιχίσει πίσω από το
κράτος, τον στρατό, τα σύνορα και τα συμφέροντα των αφεντικών. Απέναντι σε αυτό, η δική
μας απάντηση δεν μπορεί να είναι ούτε εθνική ούτε θρησκευτική.
Ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός.
Στεκόμαστε απέναντι σε κάθε εθνικισμό και μιλιταρισμό. Στεκόμαστε δίπλα στις εργαζόμενες και τους καταπιεσμένους και στις δύο πλευρές του Αιγαίου.
Αρνούμαστε να
γίνουμε κρέας για τα κανόνια τους και σιωπηλοί συνένοχοι στα εγκλήματά τους. Παλεύουμε για έναν αντιφασισμό αντικρατικό, αντικαπιταλιστικό, διεθνιστικό και αντιπατριαρχικό, που
δεν θα περιορίζεται σε επετειακές καταδίκες, αλλά θα συγκρούεται εδώ και τώρα με τις αιτίες που γεννούν τον φασισμό.
Καλούμε σε μαζική αντιφασιστική συγκέντρωση απέναντι στο εθνικιστικό κάλεσμα του «Ιερού Λόχου».
Να σπάσουμε στην πράξη το αφήγημα της εθνικής ενότητας. Να μετατρέψουμε τη μνήμη των Ιμίων σε αφετηρία αγώνα ενάντια στον πόλεμο, το κράτος και το κεφάλαιο.
Ούτε εθνικός ούτε θρησκευτικός – ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός Φασίστες και αφεντικά στου πηγαδιού τον πάτο – ζήτω το παγκόσμιο προλεταριάτο
Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας “Βιολάντα” στα Τρίκαλα
Παρασκευή 30/1, Άγαλμα Βενιζέλου 19:00
Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.
Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.
Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.
Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.
Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.
ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης
Στηρίζουμε σήμερα στις 19:30 στην πλατεία Αγίας Σοφίας την συγκέντρωση αλληλεγγύης στην -τότε- 19χρονη επιζώσα που βιάστηκε από δύο μπάτσους στο κολαστήριο του ΑΤ Ομονοίας το 2022. Να σταθούμε η μια δίπλα στο άλλο.
Εκατοντάδες άτομα συμμετείχαν στην πορεία στις 27/1 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για τις 5 δολοφονημένες εργάτριες στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, ενάντια στο σάπιο σύστημα του καπιταλισμού που σκοτώνει και εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους για τα κέρδη του. Η συγκέντρωση συναντήθηκε με την πορεία για το Κουρδιστάν, που προηγήθηκε χρονικά,και φωναχτηκαν συνθήματα για την γυναίκα, την ζωή και την ελευθερία.Να αγωνιστούμε ενάντια στη βαρβαρότητα του κρατικού καπιταλιστικού συστήματος. Να αγωνιστούμε και να εκδικηθούμε για τις 5 δολοφονημένες εργάτριες και για κάθε νεκρό της τάξης μας.
Το κείμενο της ομάδας μας:
Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.
Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.
Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.
Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.
Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.
ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ
Συγκέντρωση για την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας “Βιολάντα¨στα Τρίκαλα
Τρίτη 27/1, 20:00, Καμάρα
Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.
Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.
Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.
Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.
Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.
ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ
Συγκέντρωση για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη.
Κυριακή 25/1,12:00, άγαλμα Βενιζέλου.
Στον καπιταλισμό
οι 57 νεκροί είναι απλά ένας αριθμός
τα αφεντικά πλουτίζουν
το κράτος συγκαλύπτει
τα κόμματα πολλαπλασιάζονται
η λήθη κοινότοπη.
Στις 28/2 του 2023, διαπράχθηκε το κρατικό- καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, στο οποίο
σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι, με τη σύγκρουση επιβατικού τρένου και τρένου της Hellenic Train. Τη δολοφονία τους ακολούθησε η άμεση προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος με κάθε μέσο από το ελληνικό κράτος με σκοπό να προστατευτεί από την κοινωνική οργή που ξέσπασε εκείνο το διάστημα και την απόκρυψη της χρόνιας υποβάθμισης των σιδηροδρομικών υποδομών παρά τις προειδοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργάνων του σιδηροδρόμου. Ωστόσο το γεγονός αυτό δεν αποτελεί ατύχημα, αλλά ένα “υπολογισμένο ρίσκο” ακολουθώντας τη λογική του κέρδους, καθιστώντας το έγκλημα στα Τέμπη προμελετημένο. Δεν διαφέρει από τα χιλιάδες άλλα εγκλήματα αντιπρολεταριακής φύσης που διαπράττονται, ανάμεσα στα οποία είναι οι εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες κάθε χρόνο, ο πόλεμος εναντίον των μεταναστών και η γενικότερη εξαθλίωση της πολυεθνικής εργατικής τάξης, που βάλλεται από το καπιταλιστικό σύστημα για την αναπαραγωγή του. Πρόκειται για τη φύση της καπιταλιστικής μηχανής που λίγους μήνες μετά τα Τέμπη, δολοφόνησε 600 μετανάστ(ρι)ες στα ανοιχτά της Πύλου στο όνομα της ασφάλειας.
2 χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, τα νέα στοιχεία που ήρθαν στη επιφάνεια αναζωπύρωσαν την κοινωνική οργή, κινητοποιώντας εκατομμύρια κόσμου που κατέκλυσαν τους δρόμους κάθε πόλης, αμφισβητώντας έτσι το κρατικό αφήγημα του εθνικού πένθους και της ενότητας καταπιεστών και καταπιεσμένων. Η κατανόηση πως η κρατική βία, η ταξική εκμετάλλευση, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, οι ρατσιστικές πολιτικές διαχείρισης πληθυσμών, η λεηλασία της φύσης, αποτελούν αδιαίρετες εκφάνσεις του καπιταλιστικού συστήματος που για να επιβιώσει χρειάζεται να πειθαρχεί, να τρομοκρατεί, να επεκτείνεται και να περιφρουρεί κάθε πτυχή της κοινωνικής μας ζωής, αποδεικνύει ότι η βαρβαρότητα του συστήματος δεν οφείλεται σε διαφθορά ή κακούς διαχειριστές της εξουσίας, αλλά στην ίδια τη λειτουργία ενός συστήματος που ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή και την κερδοφορία.
Τα παραδείγματα βαρβαρότητας είναι αμέτρητα για να θεωρήσουμε πως η συγκάλυψη του
εγκλήματος των Τεμπών, τα “σκάνδαλα” που κάθε λίγο αποκαλύπτονται, η εμπλοκή σε πολεμικά μέτωπα με την ενεργή στήριξη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων και οι χιλιάδες δολοφονίες μεταναστριών στα κάτεργα, στα σύνορα και στο Αιγαίο είναι εξαιρέσεις. Το ελληνικό κράτος συγκροτείται γύρω από την εκμετάλλευση και την εξόντωση ανθρώπων της τάξης μας, αποδεικνύοντας πως οι ζωές μας έχουν αξία μόνο ως πηγές παραγωγικότητας και κερδοφορίας. Ωστόσο, ο αγώνας των συγγενών των θυμάτων τα τελευταία δύο χρόνια είναι αδιάληπτος παρά την προσπάθεια φίμωσης τους και ατίμωσης των νεκρών τους.
Με φόντο αυτή την κανονικοποιημένη βαρβαρότητα, αναδύθηκαν και συνεχίζουν να αναδύονται ρωγμές που χαλάνε τους υπολογισμούς τους. Όταν στον καπιταλισμό οι 57 νεκροί μετατρέπονται σε στατιστική και η λήθη παρουσιάζεται ως μονόδρομος, οι αγώνες από τα κάτω υπενθυμίζουν ότι τίποτα δεν τελειώνει εκεί που το κράτος τραβάει γραμμή. Η επιτυχημένη απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι έδειξε πως ακόμη και μέσα στο πιο σκληρό καθεστώς εξαίρεσης, το σώμα γίνεται όπλο και η επιμονή μπορεί να επιβάλει ρήγματα στην κρατική αυθαιρεσία. Αντίστοιχα, η περσινή 28η Φλεβάρη, με τη μαζική απεργία και τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που πλημμύρισαν τους δρόμους αλλά και τις μεγαλειώδεις πορείες που ακολούθησαν, ανέτρεψε το αφήγημα της σιωπής και του εθνικού πένθους, μετατρέποντας την οργή σε συλλογική πράξη αμφισβήτησης. Τα Τέμπη δεν ήταν μια ελληνική «παρέκκλιση». Όπως και το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Adamuz της Ισπανίας στις 18 Ιανουαρίου 2026, όπου τουλάχιστον 45 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περίπου 292 τραυματίστηκαν, αποδεικνύουν ότι η υποβάθμιση των υποδομών, η αδιαφορία για την ασφάλεια και η μετατροπή της ανθρώπινης ζωής σε κόστος είναι κοινός παρονομαστής των κρατικών-καπιταλιστικών εγκλημάτων, ανεξαρτήτως συνόρων.
Εκεί όπου τα αφεντικά πλουτίζουν και τα κράτη συγκαλύπτουν, οι ζωές μας μετριούνται ως αριθμοί. Απέναντι σε αυτή τη διεθνή κανονικότητα του θανάτου, η μόνη πραγματική απάντηση δεν βρίσκεται σε θεσμικές αυταπάτες, αλλά στη συλλογική οργάνωση, στη σύγκρουση και στην αλληλεγγύη των από τα κάτω. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε, για άλλη μια φορά, σε επίδοξους μεσσίες και κοινοβουλευτικές λύσεις που υπόσχονται τον εξανθρωπισμό ενός συστήματος και την ανάδειξη ενός “καλού”/λειτουργικού/έντιμου κράτους δικαίου, όταν το κράτος υπήρξε και παραμένει διαχρονικά εργαλείο επιβολής της κυριαρχίας των λίγων απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία.
Μονόδρομος, λοιπόν, για εμάς είναι η οργανωμένη σύγκρουση και η συνολική αντεπίθεση ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί μόνο οι αγώνες που γεννιούνται μέσα στην κοινωνία μπορούν να σπάσουν τη λογική του κέρδους που σκοτώνει και να μετατρέψουν τη μνήμη σε δύναμη ανατροπής. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα είναι επιτακτικής σημασίας να δούμε τους αγώνες ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών, της αλληλεγγύης στους/στις συγγενείς των θυμώτων, τον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό και τους/τις μετανάστ(ρι)ες ως ενιαίο σκοπό, ως κομμάτια της ταξικής πάλης. Μόνη επιλογή η ταξική συνείδηση και συγκρότηση ενάντια στον κρατικό-καπιταλιστικό μηχανισμό που σπέρνει θάνατο. Να σταθούμε η μία δίπλα στην άλλη, να οργανωθούμε, να αντισταθούμε.
Χθες 17/1 στα πλαίσια αλληλεγγύης στην οργάνωση Palestine Action και στον πολιτικό κρατούμενο και απεργό πείνας Umer Khalid, πραγματοποιήσαμε συγκέντρωση στην Κάμαρα και παρέμβαση στο λάιβ των δύο μηδέν δύο μηδέν. Η Palestine Action και το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη πέτυχε μια μεγάλη νίκη με την ακύρωση της σύμβασης 2 δισ. λιρών που θα υπέγραφε το βρετανικό κράτος με την Elbit Systems, τη μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής όπλων με έδρα το Ισραήλ. Να σταθούμε αλληλέγγυες στους κρατούμενους αγωνιστές και αγωνίστριες της Palestine Action, οι οποίες διώκονται από το βρετανικό κράτος με την κατηγορία της τρομοκρατίας καθώς και στον απεργό πείνας Umer Khalid.
Ακολουθεί το κείμενο της ομάδας μας και φωτογραφίες από τις δύο παρεμβάσεις:
Στις 2 Νοεμβρίου ξεκίνησε μία κυλιόμενη μαζική απεργία πείνας στις βρετανικές φυλακές, ενάντια στην ποινικοποίηση της οργάνωσης Palestine Action. Οι τρεις, από τους αρχικά οχτώ, αγωνιστές και αγωνίστριες, η Heba Muraisi, ο Kamran Ahmed και ο Lewie Chiaramello, έχοντας συμπληρώσει πάνω από 70 μέρες χωρίς τροφή σταμάτησαν την απεργία πείνας. Η απόφαση αυτή ήρθε έπειτα από την άρνηση του βρετανικού κράτους να υπογράψει σύμβαση 2 δισ. λιρών με την Elbit Systems, το οποίο ήταν και ένα από τα βασικά αιτήματα των απεργών. Με την σύμβαση αυτή η Elbit Systems θα παρείχε εκπαίδευση για πάνω από δέκα χρόνια στον βρετανικό στρατό. Η εξέλιξη αυτή συνιστά μια μεγάλη νίκη του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και στην παλαιστινιακή αντίσταση.
Η Elbit Systems αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής όπλων στο Ισραήλ και παράλληλα τον μεγαλύτερο εξαγωγέα όπλων από αυτό, ενώ έχει παραρτήματα και σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Σουηδία, τα ΗΑΕ, κ.ά. Τα όπλα της Elbit Systems κατασκευάζονται και χρησιμοποιούνται στον αποικιακό και γενοκτονικό πόλεμο που διεξάγει το Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων, ενώ η εξαγωγή όπλων της τονώνει οικονομικά το ισρσηλινό κράτος και συμβάλλει στο παγκόσμιο εμπόριο όπλων που αιματοκυλούν τους λαούς και τις εργατικές τάξεις ανά τον κόσμο. Μέλη της οργάνωσης πραγματοποίησαν σαμποτάζ σε εγκαταστάσεις της Elbit Systems κοντά στο Bristol και σε άλλη περίπτωση ψέκασαν με σπρέι δύο στρατιωτικά αεροσκάφη της Royal Air Force (βασιλικής πολεμικής αεροπορίας) σε βάση κοντά στο Oxfordshire.
Παρά τη σημαντική αυτή νίκη των κρατούμενων αγωνιστών και του κινήματος αλληλεγγύης, η απεργία πείνας συνεχίζεται. Ο αγωνιστής Umer Khalid, ο οποίος είχε διακόψει την απεργία του τον Δεκέμβρη, τώρα ξεκίνησε ξανά!
Η Palestine Action είναι οργάνωση που έχει ως στόχο της την υποστήριξη της υπόθεσης της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης και την διακοπή της συνεργασίας του Ηνωμένου Βασιλείου με το Ισραηλινό κράτος. Η δράση της είναι πλούσια σε σαμποτάζ και παρεμβάσεις ενάντια στη συνεργασία του Βρετανικού κράτους με το Ισραηλινό. Η Palestine Action μετά από τις δράσεις της χαρακτηρίστηκε ως τρομοκρατική οργάνωση από το Βρετανικό κράτος. Λόγω αυτού έχουν φυλακιστεί πολλοί ακτιβιστές – αγωνιστές της οργάνωσης, ενώ έχουν γίνει τουλάχιστον 1.600 συλλήψεις σε βάρος διαδηλωτών που υποστηρίζουν την οργάνωση. Συγκεκριμένα έχουν γίνει πολλές μαζικές διαδηλώσεις σε όλη την Αγγλία για την υποστήριξη της οργάνωσης και δείχνοντας αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό.
Με αυτή τη δίωξη, το Βρετανικό κράτος επιβεβαιώνει την υποστήριξη στον γενοκτονικό – αποικιακό πόλεμο που διαπράττει το Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, καθώς προσπαθεί να σιγήσει και να ποινικοποιήσει τις φωνές που στέκονται αλληλέγγυες στην Παλαιστινιακή Αντίσταση και τον Παλαιστινιακό λαό. Τα κράτη διευκολύνουν το εμπόριο όπλων και τη ροή κεφαλαίου που βασίζεται σε σφαγές λαών, προστατεύουν τις στρατηγικές συμμαχίες τους και ποινικοποιούν την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Το σιωνιστικό στρατόπεδο που δολοφονεί, εκτοπίζει, βασανίζει, φυλακίζει τους Παλαιστίνιους -ακόμη και παιδιά- , έχει στο πλευρό του πολλά κράτη, τα οποία επωφελούνται από τη συνεργασία με το Ισραήλ και διεκδικούν κομμάτι του ελέγχου στη Μέση Ανατολή. Άλλωστε στο σύνολό του ο καπιταλισμός στηρίζει τη διεξαγωγή πολέμων και γενοκτονιών, ώστε να διαφεύγει από τις κρίσεις του, να γιγαντώνει τα κέρδη των βιομηχανιών όπλων, του κατασκευαστικού κεφαλαίου που χτίζει στα κατεστραμμένα εδάφη και να εξαθλιώνει τους λαούς και τις εργατικές τάξεις.
Συνολικά οι δράσεις της οργάνωσης έχουν προξενήσει ζημιά δισεκατομμυρίων λιρών στην Elbit Systems, βάζοντας πραγματικά εμπόδια στη βιομηχανία όπλων και εφαρμόζοντας έμπρακτη αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους. Οφείλουμε να δείξουμε την αλληλεγγύη μας και να αγωνιστούμε ώστε να σταματήσει η δίωξη της Palestine Action, η οποία έκανε το καθήκον της για να πάψει η γενοκτονία των Παλαιστινίων και να νικήσει η Αντίσταση τους.
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ UMER KHALID
ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ PALESTINE ACTION
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ Ο ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΣ ΛΑΟΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΝΙΚΗ ΣΤΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Χθες 17/1 στα πλαίσια αλληλεγγύης στην οργάνωση Palestine Action και στον πολιτικό κρατούμενο και απεργό πείνας Umer Khalid, πραγματοποιήσαμε συγκέντρωση στην Κάμαρα και παρέμβαση στο λάιβ των δύο μηδέν δύο μηδέν. Η Palestine Action και το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη πέτυχε μια μεγάλη νίκη με την ακύρωση της σύμβασης 2 δισ. λιρών που θα υπέγραφε το βρετανικό κράτος με την Elbit Systems, τη μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής όπλων με έδρα το Ισραήλ. Να σταθούμε αλληλέγγυες στους κρατούμενους αγωνιστές και αγωνίστριες της Palestine Action, οι οποίες διώκονται από το βρετανικό κράτος με την κατηγορία της τρομοκρατίας καθώς και στον απεργό πείνας Umer Khalid.
Ακολουθεί το κείμενο της ομάδας μας και φωτογραφίες από τις δύο παρεμβάσεις:
Στις 2 Νοεμβρίου ξεκίνησε μία κυλιόμενη μαζική απεργία πείνας στις βρετανικές φυλακές, ενάντια στην ποινικοποίηση της οργάνωσης Palestine Action. Οι τρεις, από τους αρχικά οχτώ, αγωνιστές και αγωνίστριες, η Heba Muraisi, ο Kamran Ahmed και ο Lewie Chiaramello, έχοντας συμπληρώσει πάνω από 70 μέρες χωρίς τροφή σταμάτησαν την απεργία πείνας. Η απόφαση αυτή ήρθε έπειτα από την άρνηση του βρετανικού κράτους να υπογράψει σύμβαση 2 δισ. λιρών με την Elbit Systems, το οποίο ήταν και ένα από τα βασικά αιτήματα των απεργών. Με την σύμβαση αυτή η Elbit Systems θα παρείχε εκπαίδευση για πάνω από δέκα χρόνια στον βρετανικό στρατό. Η εξέλιξη αυτή συνιστά μια μεγάλη νίκη του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και στην παλαιστινιακή αντίσταση. Η Elbit Systems αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής όπλων στο Ισραήλ και παράλληλα τον μεγαλύτερο εξαγωγέα όπλων από αυτό, ενώ έχει παραρτήματα και σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Σουηδία, τα ΗΑΕ, κ.ά. Τα όπλα της Elbit Systems κατασκευάζονται και χρησιμοποιούνται στον αποικιακό και γενοκτονικό πόλεμο που διεξάγει το Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων, ενώ η εξαγωγή όπλων της τονώνει οικονομικά το ισρσηλινό κράτος και συμβάλλει στο παγκόσμιο εμπόριο όπλων που αιματοκυλούν τους λαούς και τις εργατικές τάξεις ανά τον κόσμο. Μέλη της οργάνωσης πραγματοποίησαν σαμποτάζ σε εγκαταστάσεις της Elbit Systems κοντά στο Bristol και σε άλλη περίπτωση ψέκασαν με σπρέι δύο στρατιωτικά αεροσκάφη της Royal Air Force (βασιλικής πολεμικής αεροπορίας) σε βάση κοντά στο Oxfordshire. Παρά τη σημαντική αυτή νίκη των κρατούμενων αγωνιστών και του κινήματος αλληλεγγύης, η απεργία πείνας συνεχίζεται. Ο αγωνιστής Umer Khalid, ο οποίος είχε διακόψει την απεργία του τον Δεκέμβρη, τώρα ξεκίνησε ξανά. Η Palestine Action είναι οργάνωση που έχει ως στόχο της την υποστήριξη της υπόθεσης της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης και την διακοπή της συνεργασίας του Ηνωμένου Βασιλείου με το Ισραηλινό κράτος. Η δράση της είναι πλούσια σε σαμποτάζ και παρεμβάσεις ενάντια στη συνεργασία του Βρετανικού κράτους με το Ισραηλινό. Η Palestine Action μετά από τις δράσεις της χαρακτηρίστηκε ως τρομοκρατική οργάνωση από το Βρετανικό κράτος. Λόγω αυτού έχουν φυλακιστεί πολλοί ακτιβιστές – αγωνιστές της οργάνωσης, ενώ έχουν γίνει τουλάχιστον 1.600 συλλήψεις σε βάρος διαδηλωτών που υποστηρίζουν την οργάνωση. Συγκεκριμένα έχουν γίνει πολλές μαζικές διαδηλώσεις σε όλη την Αγγλία για την υποστήριξη της οργάνωσης και δείχνοντας αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό. Με αυτή τη δίωξη, το Βρετανικό κράτος επιβεβαιώνει την υποστήριξη στον γενοκτονικό – αποικιακό πόλεμο που διαπράττει το Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, καθώς προσπαθεί να σιγήσει και να ποινικοποιήσει τις φωνές που στέκονται αλληλέγγυες στην Παλαιστινιακή Αντίσταση και τον Παλαιστινιακό λαό. Τα κράτη διευκολύνουν το εμπόριο όπλων και τη ροή κεφαλαίου που βασίζεται σε σφαγές λαών, προστατεύουν τις στρατηγικές συμμαχίες τους και ποινικοποιούν την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Το σιωνιστικό στρατόπεδο που δολοφονεί, εκτοπίζει, βασανίζει, φυλακίζει τους Παλαιστίνιους -ακόμη και παιδιά- , έχει στο πλευρό του πολλά κράτη, τα οποία επωφελούνται από τη συνεργασία με το Ισραήλ και διεκδικούν κομμάτι του ελέγχου στη Μέση Ανατολή. Άλλωστε στο σύνολό του ο καπιταλισμός στηρίζει τη διεξαγωγή πολέμων και γενοκτονιών, ώστε να διαφεύγει από τις κρίσεις του, να γιγαντώνει τα κέρδη των βιομηχανιών όπλων, του κατασκευαστικού κεφαλαίου που χτίζει στα κατεστραμμένα εδάφη και να εξαθλιώνει τους λαούς και τις εργατικές τάξεις. Συνολικά οι δράσεις της οργάνωσης έχουν προξενήσει ζημιά δισεκατομμυρίων λιρών στην Elbit Systems, βάζοντας πραγματικά εμπόδια στη βιομηχανία όπλων και εφαρμόζοντας έμπρακτη αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους. Οφείλουμε να δείξουμε την αλληλεγγύη μας και να αγωνιστούμε ώστε να σταματήσει η δίωξη της Palestine Action, η οποία έκανε το καθήκον της για να πάψει η γενοκτονία των Παλαιστινίων και να νικήσει η Αντίσταση τους.
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ UMER KHALID
ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ PALESTINE ACTION
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ Ο ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΣ ΛΑΟΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΝΙΚΗ ΣΤΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
