Φωτογραφία από το κείμενο με αντιπολεμικό περιεχόμενο που μοιράσαμε σήμερα, 4/4, στην πλατεία Ναυαρίνου και σε άλλες περιοχές του κέντρου.
Να αντισταθούμε στην βαρβαρότητα και την εξαθλίωση που επιβάλλουν τα κράτη και το κεφάλαιο στους λαούς.
Οι εχθροί μας είναι εδώ και είναι ξεκάθαροι : η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ, της οποίας αποτελεί ζωτικό κομμάτι το ελληνικό κράτος, η ευρωπαϊκή ένωση και τα εξοπλιστικά στρατιωτικά της προγράμματα, η Frontex, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστριών, όπως αυτό της Σιντικής που αποτελεί ένα κολαστήριο επί γης, η ντόπια αστική τάξη που καταδυναστεύει τις ζωές μας.
Φωτογραφίες από μοίρασμα κειμένων που πραγματοποιήσαμε την Πέμπτη 2/4, στην φοιτητική λέσχη του ΑΠΘ και από πανό που αναρτήσαμε στην Καμάρα, ενόψει της αυριανής πορείας αλληλεγγύης της κοινότητας κατειλλημένων προσφυγικών, στα πλαίσια της πανελλαδικής μέρας υπεράσπισης τους.
Όλοι/ες/α στην αυριανή πορεία στις 12:00 μμ, στο άγαλμα Βενιζέλου.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ, ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 5/2
Πορεία αλληλεγγύης στην κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών, Κυριακή 5/4/2026, 12:00, Άγαλμα Βενιζέλου
Η κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα πεδίο έμπνευσης και μία ηχηρή υλική αποτύπωση της αυτοοργάνωσης μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο την ύπαρξη εναλλακτικής δόμησης της κοινωνίας στο εδώ και το τώρα, μια εναλλακτική σαν συνολική εικόνα από το μέλλον, όταν ξεμπερδέψουμε με το σάπιο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα ολοκληρωτικά. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνεχίζει και μετασχηματίζεται από το παρελθόν στο παρόν με τη διατήρηση ενός αγωνιστικού και πολιτικου πλαισίου. Οι καταλήψεις και οι χώροι που στεγάζονται οι άνθρωποι δεν είναι μόνο τα ντουβάρια τους, ωστόσο τα ντουβάρια έχουν ιστορία την οποία ανακαλούμε και μνημομεύουμε ώστε να μην χαθεί στη λήθη που η εξουσία προσπαθεί να επιβάλλει. Γιατί η μνήμη και η ιστορική παρακαταθήκη φωτίζουν την συνέχιση των αγώνων.
Έτσι λοιπόν, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας , ανεγέρθηκαν την δεκαετία του ’30 και στέγασαν αρχικά μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσαν πεδίο μάχης στα Δεμεβριανά του ’44. Τα τελευταία χρόνια, από το 2010 και έπειτα, στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, στην βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που οδήγησε σε μνημόνια στον ελλαδικό χώρο και βίαιη φτωχοποίηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, και στους μεγάλους κοινωνικοταξικούς αγώνες της εποχής, γεννήθηκε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ως μια ανάγκη για στέγαση, για δημιουργία κοινότητας, αυτοοργάνωση των αναγκών και έμπρακτη αλληλεγγύη.
Αυτή τη στιγμή, δεκαέξι χρόνια μετά την έναρξη αυτού του εγχειρήματος, τα Προσφυγικά μέσα στα 8 μπλοκ εργατικών κατοικιών από τα οποία απαρτίζονται, αριθμούν περισσότερα από 400 άτομα όλων των ηλικιών και διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Ντόπιοι, μετανάστριες, πολιτικοί πρόσφυγες, παιδιά, καρκινοπαθείς και υπερήλικες, άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, όλοι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, συστεγάζονται συμπράττουν σε μια προσπάθεια αξιοπρεπούς διαβίωσης με κοινοτικό χαρακτήρα και θέληση και πράξη για μια καλύτερη ζωή.
Αυτό που έχει πετύχει η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν δύναται κανένα κράτος, καμία εταιρία και κανένα σχέδιο ανάπλασης να το διαλύσει, καθώς δεν μπορεί καν να το φανταστεί. Η συγκρότηση 22 αυτόνομων δομών κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων της κοινότητας και της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά και η ενεργή συμμετοχή της Κοινότητας μέσω της Συνέλευσης των Κατειλλημένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ) σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε κάθε αγώνα του κοινωνικοταξικού πολέμου, τόσο αναφορικά με το ελλαδικό κίνημα όσο και με της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αναδεικνύουν την επιτχυμένη συλλογική αυτοδιαχείρηση που ξεφεύγει και συνθλίβει την καπιταλιστική πραγματικότητα. Συνιστά ένα αντιπαράδειγμα για το πως μπορεί να δομηθεί η ζωή μας έξω από τις λογικές του κέρδους και της κρατικής διαμεσολάβησης, με γνώμονα την κοινότητα και την αλληλεγγύη.
Τους τελευταίους μήνες η κοινότητα των Κατειλλημένων Προσφυγικών δέχεται μια έντονη επίθεση. Σαφώς, δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται στο στόχαστρο των κρατικών και καπιταλιστικών μηχανισμών, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν πραγματοποιήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που απαντήθηκε με την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας και τη σύλληψη δεκάδων συντροφιών. Ωστόσο, το τελευταίο κρατικό σχέδιο εκκένωσης με τα χαρακτηριστικά που διαθέτει κρίνει την κατάσταση ιδιαίτερα κρίσιμη. Τον Ιούνιο του 2025 η περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζ΄με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών η οποία συνεπάγεται την εκκένωση της κοινότητας. Στα μέσα Γενάρη, μέσα από δημοσιεύματα έγινε γνωστή η υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης και ότι εντός του πρώτου τριμήνου του ’26 θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου σε ανάδοχο εταιρεία. Ως πρόσχημα του σχεδίου παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτών δομών όπως για παράδειγμα και για συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου Αγίου Σάββα που βρίσκεται δίπλα στα Προσφυγικά. Στην πραγματικότητα όμως γνωρίζουμε πολύ καλά την πάγια στρατηγική των κρατικών μηχανισμών να προπαγανδίζουν παρελκυστικά ένα “προνοιακό μοντέλο” το οποίο θυμούνται ξαφνικά με αφορμή την εκκένωση καταλήψεων ώστε να αντλήσουν την στήριξη της κοινής γνώμης για τον κατασταλτικό σχεδιασμό τους. Η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της, καθως στην πλειονότητα των επιχειρήσεων εκκένωσης καταλήψεων τα κτήρια έχουν αφεθεί να ρημάζουν ή και κατεδαφίζονται. Φυσικά αξίζει να σημειώσουμε ότι η ίδια η Κοινότητα μέσα στις δεκάδες δομές που έχει οργανώσει, έχει μεριμνήσει η ίδια και έχει διαμορφώση χώρο καρκινοπαθών για το νοσοκομείο του Αγίου Σάββα αλλά και της φιλοξενίας συγγενών ασθενών που δεν κατοικούν στην πόλη της Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει σε ίδρυση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτηρίων με αυτοχρηματοδότηση,
στήριξη από ειδικούς τεχνικούς και μηχανικούς σε μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνησης με σεβασμό στο διατηρητέο χαρακτήρα των κτηρίων χωρίς την απομάκρυνση των κατοίκων από το χώρο επιβεβαιώνοντας και πάλι την οργανωτική τους αυτοτέλεια και αναβάθμιση χωρίς κανένα λόγο οποιασδήποτε κρατικής παρέμβασης.
Από τη γνωστοποίηση των κρατικών και καπιταλιστικών σχεδίων η Κοινότητα των Κατειλλημένων Προσφυγικών έχει ξεκινήσει έναν τεράστιο αγώνα υπεράσπισης ο οποίος έχει στηριχθεί από τεράστιο μέρος του αγωνιζόμενου κόσμου και της κοινωνίας ευρύτερα τόσο σε πανελλαδικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Συλλογικοί φορείς, σωματεία, συλλογικότητες, άνθρωποι από διάφορα εργασιακά και άλλα πεδία έχουν δείξει την αλληλεγγύη τους με τον αγώνα των Προσφυγικών, ενώ πραγματοποιούνται συνεχώς παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, συνελέυσεις και δράσεις αλληλεγγύης από και προς την Κοινότητα.
Σε αυτό τον άξονα, από τις 05/02 ο αγωνιστής Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, βρίσκεται στην 52η ημέρα απεργίας πείνας με σοβαρούς κινδύνους για την υγεία του για την ικανοποίηση των συλλογικών αιτήματων της κοινότητας τα οποία είναι τα εξής :
-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
-ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
-ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ Δ.ΥΠ.Α. ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ! – ΝΕΕΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΗ ΤΩΝ ΕΥΑΛΩΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΣΤΑ 80.000 ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.
-ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ! – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΠΙΖΝΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ.
-ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ “Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ” ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ! – ΔΟΜΕΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ “Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ”.
Οι καταλήψεις αποτελούν δομές αγώνα, κέντρα αντιστάσεων, μέσα απο την σάρκα του ανταγωνιστικού κινήματος και φυσικά όχι μόνο. Οι καταλήψεις ανοίγουν διαχρονικά για τη στέγαση ανθρώπων που αμφισβητούν τον βίαιο θεσμό της ιδιοκτησίας, αλλά και ανθρώπους που δεν έχουν την επιλογή να πληρώνουν για να ζήσουν. Μετανάστριες, φτωχοί, και κάθε λογής αγωνιζόμενος κόσμος έχει υπάρξει μέσα σε κατειλλημένα εδάφη είτε μέσα απο την έμπρακτη ανάγκη της στέγης είτε μέσα απο την ανάγκη για δημιουργία και ζύμωση πολιτικών σχέσεων, κοινοτήτων και δομών έξω απο εμπορευματικές λογικές, αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά και αδιαμεσολάβητα σε ένα πλαίσιο συλλογικοποίησης των αντιστάσεων μας. Οι καταλήψεις αποτελούν απελευθερωμένα εδάφη μέσα στον υπάρχοντα καπιταλιστικό κόσμο, δίνουμε μέσα απο αυτές ένα κομμάτι άμεσης απάντησης για το πως θέλουμε να ζούμε, ελεύθερα και ισότιμα.
Σε ένα κόσμο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πλήττεται απο τη φτώχια και την ακρίβεια, που τα ενοίκια είναι ψηλότερα από τον βασικό μισθό, που οι πλειστηριασμοί των σπιτιών της κοινωνικής βάσης ολοένα και αυξάνονται για να δίνονται στα funds και τις τράπεζες, που ο εξευγενισμός έχει κατακλείσει κάθε γειτονιά στις βλέψεις κράτους και κεφαλαίου για πλήρη τουριστικοποίηση των αστικών μητροπόλεων εκτοπίζοντας όποιον δεν χωράει στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν εναρμονίζεται με την καπιταλιστική θέαση των πόλεων( μετανάστριες,ρομά,χρήστες,άστεγους,αναρχικές),εμείς θέλουμε να διαλέγουμε να μπαίνουμε στα άδεια σπίτια.
Αυτό που συμβαίνει με την Κοινότητα των Κατειλλημένων Προσφυγικών αντικατοπτρίζει τις κρατικές και καπιταλιστικές βλέψεις από την μία και τα δικά μας προτάγματα από την άλλη. Τη στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει πάρει ξεκάθαρη θέση με τη συμμετοχή του στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις διακρατικές συμφωνίες στον άξονα ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΕ και τη στενή συμμαχία του με ΗΠΑ-Ισραηλ που αυτη τη στιγμή βομβαρδίζουν σε όλη τη Μέση Ανατολή και πραγματοποίουν επεμβάσεις και εκτοπισμούς, με τις νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις στον ελλαδικό χώρο να προμηθευόυν υλικά τον πόλεμο, και το ελληνικό κράτος να βαθαίνει στην στρατιωτική προετοιμασία με αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, εθελοντική στράτευση των γυναικών, αγορά νέων εξοπλισμών, μεταφορά πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων σε εμπόλεμες καταστάσεις κοκ, τη στιγμή που συνεχίζουν οι μαζικές δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες από το λιμενικό με πρόσφατο παράδειγμα την δολοφονία 15 ανθρώπων στη Χίο, τη στιγμή που οι εργοδοτικές δολοφονίες στην ελλάδα ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, με πρόσφατο παράδειγμα δολοφονία πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, η λογική του κέρδους στοχεύει με τη καπιταλιστική λογική της “ανάπλασης” στον εκτοπισμό ανθρώπων της κοινωνικής βάσης από τα σπίτια τους, για να οδηγήσει με το πολεοδομικό της σχεδιασμό άλλη μία γειτονιά των μητροπόλεων στον πλήρη εξευγενισμό όπου τα σπίτια μετατρέπονται σε αιρβνβ για τους τουρίστες και οι κάτοικοι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην βασική ανάγκη της στέγασης και στο ολοένα και αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Αυτό έχουμε δει να συμβαίνει σε πολλές γειτονιές όπου με την εκκένωση των καταλήψεων οι οποίες αποτελούν αντίβαρο στην τουριστικοποίηση και ενοχλούν τα σχέδια του κεφαλαίου για επενδύσεις, μετατράπηκαν σε γειτονιές- φαντάσματα για τους τουρίστες και τους χίπστερς (βλέπουμε εκκένωση καταλήψεων Κουκακίου). Αντίστοιχα, η απεδαφικοποιίση ενός ισχυρού κέντρου αγώνα ζωής και αυτοοργάνωσης, όπως είναι αυτός της Κοινότητας Κατειλλημμένων Προσφυγικών που μάχεται ανελλιπώς απέναντι στην κρατικοκαπιταλιστική βαρβαρότητα στοχεύει στην επιβολή “σιγής ιχθύος” ώστε τα πολεμικά πλάνα, τα ευρύτερα κατασταλτικά σχέδια προς τον κοινωνικό ιστό να περάσουν με τη λιγότερη δυνατή αντίδραση.
Παρά τις στρατηγικές των κρατικών μηχανισμών, οι κοινότητες αγώνα, τα Προσφυγικά, η κοινωνική κατοικία που συνιστούν ήδη και δεν χρειάζονται κανενός είδους τσιφλικά είναι εδώ, μάχονται και θα παραμείνουν. Ανάμεσα -κυριολεκτικά και χωροταξικά- στα προπύργια της αστυνομικής εξουσίας που καταστέλλει και συλλαμβάνει, (τη ΓΑΔΑ)και της δικαστικής εξουσίας που φυλακίζει και διαμεσολαβεί στις ζωές μας (το Εφετείο) τα Προσφυγικά θα συνεχίσουν να αποτελούν αγκάθι στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα γιατί συμπυκνώνουν όλα τα προτάγματα της ελευθερίας,της ισότητας, της αυτοδιαχείρησης και της συλλογικοποίησης που οραματιζόμαστε και για το λόγο αυτό τα εχθρέυονται τόσο οι καταπιεστές μας. Τους αποδεικνύουν καθημερινά αυτό για το οποίο παλεύουμε στην πράξη. Και θα έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας μέχρι τέλους.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
TΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 52η ΗΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ
Λευτεριά στα συντροφια που κρατούνται για την υπόθεση των Αμπελοκήπων Να στήσουμε εστίες αγώνα και αντίστασης απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο Όλοι/ες/α στην μικρόφωνικη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συντροφια της υπόθεσης των Αμπελοκήπων σήμερα στις 18:00 ( Τσιμισκή με Γούναρη), με αφορμή την έναρξη της δίκης στις 1/4. Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.
Ενόψει της έναρξης της δίκης για την υπόθεση των Αμπελοκήπων την 1/4, αναρτήσαμε στις 31/3 γιγαντοπανό στα κάστρα απέναντι από τους Κήπους του Πασσά σε ένδειξη αλληλεγγύης στα προφυλακισμένα συντρόφια για την υπόθεση των Αμπελοκήπων και τιμής στον αναρχικό σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη που έπεσε μαχόμενος για την Κοινωνική Επανάσταση
Η αντιπολεμική πορεία του Σαββάτου 28/3 που καλέστηκε από συλλογικότητες, οργανώσεις και ανοιχτές συνελεύσεις πλαισιώθηκε από εκατοντάδες άτομα, και κινήθηκε στο κέντρο της πόλης με δυνατό παλμό. Στην πορεία συμμετείχαμε με μπλοκ ως ομάδα με τη στήριξη και άλλων συντροφισσών και συντρόφων.
Να κατευθυνθούμε προς τη δημιουργία ενός αντιπολεμικού διεθνιστικού κινήματος
Να ενισχύσουμε και να δημιουργήσουμε τις απαραίτητες δομές αντίστασης στον καπιταλιστικό πόλεμο
Μπλόκο στην πολεμική μηχανή του ελληνικού κράτους και των συμμάχων του
Η περίοδος της εμφάνισης της πανδημίας του covid19 συνοδεύτηκε από μια σειρά ραγδαίων κρατικών σχεδιασμών στο πλαίσιο της συνολικής αναδιάρθρωσης του καπιταλισμού. Η αποτροπή της διάδωσης του covid19 αποτέλεσε το πρόσχημα για την αναντίρρητη προώθηση και ψήφιση αντιδραστικών, αντεπαναστικών και αντικοινωνικών νόμων και σχεδιασμών από πλευράς του κράτους, προς όφελος των ντόπιων και πολυεθνικών επιχειρήσεων. Σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής επιχειρήθηκε η εφαρμογή αλλαγών προς το συμφέρον των αφεντικών και προς την πειθάρχιση και περαιτέρω οικονομική αφαίμαξη της κοινωνικής βάσης, αλλά και της διάχυσης της κυρίαρχης ιδεολογίας του κράτους και του κεφαλαίου. Από την ακραία υποτίμηση της δημόσιας υγείας και την ψήφιση αντιαπεργιακών διατάξεων μέχρι την αστυνομική κατοχή του δημόσιου χώρου, τον νόμο ενάντια στις διαδηλώσεις και τον νόμο 4777 για τα πανεπιστήμια, το κράτος εξαπέλυσε ολομέτωπη επίθεση στις ελευθερίες, στις αγωνιστικές διεκδικήσεις, στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες, παίρνοντας πίσω τα τελευταία απομεινάρια του όποιου “κοινωνικού κράτους” και προχωρώντας την περάτωση του λεγόμενου “μεταπολιτευτικού παραδείγματος”. Το κράτος έκτοτε, σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, διατρανώνει ότι δεν έχει πλέον ανάγκη τις δημοκρατικές παροχές ώστε να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση, παρά μόνο την ολοκληρωτική επιβολή του μονοπωλίου της βίας και την επιβολή σιγής νεκροταφείου για την οχύρωση της ταξικής επικυριαρχίας της αστικής τάξης έναντι του πολυδιασπασμένου προλεταριάτου. Στην εξοικείωση της πλειοψηφίας της κοινωνίας με τον ρόλο του κράτους ως μοναδικό δρώντα της μαζικής βίας και ως εγγυητή της ασφάλειας είχε ήδη διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο η “κρίση του Έβρου”, όπου η μεταναστευτική κίνηση στα ελληνοτουρκικά σύνορα αντιμετωπίστηκε από στρατό, αστυνομία και φασίστες με τακτικές κανονικού πολέμου, δολοφονίες τουλάχιστον 2 μεταναστών, σφαίρες, επαναπροωθήσεις και βασανισμούς. Αιχμή του δόρατος των κρατικών σχεδιασμών αποτέλεσε η έντονη καταστολή, είτε αυτή εκφράστηκε με την επίθεση στο δημόσιο χώρο είτε με την απαγόρευση πορειών στις 17 Νοέμβρη και στις 6 Δεκέμβρη του 2020, αλλά και με την εφαρμογή του νόμου περιορισμού/απαγορευσης των πορειών κυρίως στην Αθήνα. Ωστόσο, ο ξυλοδαρμός αγωνιστή σε κοινή θέα στην πλατεία της Ν.Σμύρνης τον Μάρτιο του 2021, πυροδότησε την εξεγερτική πορεία της 9ης Μαρτίου στην ίδια περιοχή, η οποία οδήγησε σε αναδίπλωση το καθεστώς συνεχών ελέγχων και περιορισμού της κίνησης. Δύο ημέρες μετά, η δεύτερη εκκένωση της κατάληψης της πρυτανείας του ΑΠΘ στη Θεσσαλονίκη, απαντήθηκε με πορεία περίπου 10.000 ανθρώπων στο κέντρο της πόλης, κατά την οποία έγιναν μαζικές συγκρούσεις με την αστυνομία που έφραζε τη δίοδο προς το πανεπιστήμιο, κερδίζοντας έκτοτε και για μεγάλο διάστημα τον ανεμπόδιστο γυρισμό των φοιτητικών πορειών στο άσυλο.
Στην συγκυρία αυτή, ψηφίστηκε ο νόμος 4777 Κεραμεως-Χρυσοχοιδη, ένα βαθύ ταξικό και πειθαρχικό μέτρο, το οποίο ήρθε ως συνέχεια μιας συνολικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που επιχειρείται διαχρονικά στη δημόσια εκπαίδευση. Ο νόμος, μεταξύ άλλων, θέσπισε την ελάχιστη βάση εισαγωγής, με την οποία αποκλείονται κάθε χρόνο χιλιάδες μαθήτριες, κατά βάση με ταξικά κριτήρια, από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τα πειθαρχικά συμβούλια και τις διαγραφές ν+ν/2 φοιτητών, με τα οποία εντατικοποιούνται περαιτέρω οι σπουδές και εντείνεται η κοινωνική πειθάρχιση, απειλώντας κυρίως τα άτομα της κοινωνικής βάσης που δεν μπορούν να ακολουθήσουν τους επιβαλλόμενους ρυθμούς φοίτησης αλλά και γενικότερα όσες αντιστέκονται σε αυτούς. Ακόμα, προέβλεπε την ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας ως κατασταλτικό μέτρο, το οποίο δεν εφαρμόστηκε λόγω των αντιδράσεων του μαζικού φοιτητικού κινήματος. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση είναι μια διαρκής και συνεχιζόμενη διαδικασία, η οποία επιχειρεί την μετατροπή του πανεπιστημίου σε ένα κερδοφόρο πεδίο για το κράτος και τα αφεντικά. Άλλωστε, το 2024 ψηφίστηκε ο νόμος Ελεύθερο Πανεπιστήμιο με μια σειρά διατάξεων, όπως η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων και οι τεράστιες χρηματοδοτήσεις ερευνητικών προγραμμάτων και start-ups εταιρειών, επιτρέποντας τη μεγαλύτερη εναρμόνηση της λειτουργίας του πανεπιστημίου με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Παράλληλα, το ελληνικό κράτος στα πλαίσια της συνεχούς πολεμικής του προετοιμασίας και της συμμετοχής του σε ενεργά πολεμικά μέτωπα και στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, επενδύει κρατικό χρήμα στα πανεπιστήμια σε ερευνητικά προγράμματα για τον καλύτερο εξοπλισμό του, όπως με την δημιουργία θερμικών καμερών και drones για το κυνήγι των μεταναστριών στα σύνορα. Για την καθιέρωση όλων αυτών, επιχειρείται η καταστολή οποιασδήποτε φωνής αντίστασης εντός των πανεπιστημίων με την αποστείρωση των χωρών μας, τις εκκενώσεις στεκιών και την παρέμβαση των μπάτσων σε οποιαδήποτε δράση ξεφεύγει από τα στενά ακαδημαϊκά όρια.
Ως απάντηση στον νόμο 4777 αλλά και στη γενικότερη συγκυρία, ξέσπασε ένα φοιτητικό κίνημα με κέντρο αγώνα την κατειλημμένη Πρυτανεία του ΑΠΘ. Ο αγώνας αυτός, υπήρξε πολύμορφος με μαζικές γενικές συνελεύσεις, καταλήψεις διαρκείας και πορείες με χιλιάδες άτομα, αμφισβητώντας έτσι έμπρακτα τις απαγορεύσεις και την καταστολή της περιόδου. Το κίνημα κατάφερε να συνδεθεί με ευρύτερα κοινωνικά πεδία και αγώνες όπως η απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα. Παράλληλα, λόγω του αδιαμεσολάβητου χαρακτήρα που καλλιεργήθηκε στις διαδικασίες των Συλλόγων με ανοιχτά πλαίσια, γενικές συνελεύσεις, πρωτοβουλίες φοιτητ(ρι)ών, αλλά και σε ανοιχτές συνελεύσεις αγώνα [Συνέλευση ενάντια στην πανεπιστημιακή αστυνομία(2020-21), Ανοιχτή συνέλευση κατηλλειμένης Πρυτανείας (2021)] αλλά και της ριζοσπαστικής τροχιάς των περιεχομένων και της δράσης, οι διαδικασίες συχνά λάμβαναν μαζικό χαρακτήρα. Στη δίκη αυτή καλούμαστε να υπερασπιστούμε την πολιτική στάση εκείνου του κινήματος και να επιδείξουμε την αλληλεγγύη μας στα συλληφθέντα άτομα.
ΟΥΤΕ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ ΟΥΤΕ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
Διανύουμε μία περίοδο όπου το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται σε ένα πολεμικό, επιθετικό διαμοιρασμό της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο καπιταλιστικός πόλος ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ και ΕΕ διεξάγει πόλεμο στη Μέση Ανατολή με επιθέσεις στο Ιράν, με εισβολή στον Λίβανο και με τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στη Γάζα, στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και στη Δυτική Όχθη, με την πρόσφατη εισβολή στη Βενεζουέλα και με τον οικονομικό στραγγαλισμό και εμπάργκο των ΗΠΑ απέναντι στο λαό της Κούβας.
Ο πόλεμος που ξεκίνησαν ΗΠΑ – Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους εναντίον του Ιράν διαλύει κάθε ίχνος ψευτοδικαιολογίας που κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιηθεί από τους πολέμους που ξεκίνησαν τα δυτικά κράτη, όπως τα δικαιώματα των γυναικών ή την δημοκρατία. Το πρώτο χτύπημα των πυραύλων τους, άλλωστε, ήταν σε ένα σχολείο θηλέων, όπου βρήκαν φρικτό θάνατο 160 κοπέλες.Μέσα στα πλαίσια του δυτικού οριενταλισμου και του ιδεολογικού μηχανισμού των δυτικών κρατών, χτίζεται το αφήγημα που αντλεί τις ρίζες του από τον διαφωτισμό και την γαλλική επανάσταση, περί της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των κοινωνικών προοδευτικών κρατών και της εκκοσμίκευσης, προερχομενα από τον δυτικο πολιτισμό. Τα ίδια κράτη που τους προηγούμενους αιώνες αποικιοκρατούσαν σε όλες τις ηπείρους με το αφήγημα του “εξανθρωπισμου των γηγενών βαρβάρων πληθυσμών”, οι ίδιοι δουλέμποροι, γενοκτόνοι και βασανιστές στην μετεξέλιξη τους στον 21ο αιώνα εξυπηρετούν παρόμοιους σκοπούς με παρόμοιο πρόσημο. Την ίδια στιγμή που στη δύση η εργατική τάξη αντιμετωπίζει πολλαπλά προβλήματα εξοντωτικής ακρίβειας, φτώχειας, και καταστολής, οι περιστολές των ελευθεριών γιγαντώνονται, οι εξουσιαστες της ευαγγελίζονται το υποτιθέμενο ενδιαφέρον τους για τις υπόλοιπες κοινωνίες, ερχόμενοι ως μεσσίες, ενώ στην πραγματικότητα επιδιώκουν την διαιώνιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και την αναπαραγωγή του κεφαλαίου με διάφορους τροπους.Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το κράτος των ΗΠΑ που διαθέτει τα χειρότερα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εξόντωσης μεταναστών πραγματοποιώντας τον τελευταίο χρόνο αδιανότητο πογκρομ κατά μεταναστευτικών πληθυσμών, που απαγορεύει σε διάφορες πολιτείες τις αμβλώσεις, αλλά και που με την ιδιωτικοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών οδηγεί στην απόλυτη εξαθλίωση με ανθρώπους κυριολεκτικά να πεθαίνουν επειδή δεν διαθέτουν χρήματα για νοσοκομεία. Αυτό είναι το κράτος που προσπαθεί να πείσει διαχρονικά την κοινή γνώμη για επεμβάσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα και προπαγανδίζεται ως “πηγή δημοκρατίας και ελευθερίας” Αντίστοιχα το Ισραήλ που προωθείται ως η μοναδική δημοκρατία στην Μέση Ανατολή είναι το απόλυτο γενοκτονικο αποικιοκρατικό κράτος της εποχής μας. Την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος απαγορεύει την έκδοση ασύλου σε ιρανούς/ές μετανάστες/ριες, τους οποίους κατά τ’άλλα θέλει να “απελευθερώσει”.
Σε αυτή τη συγκυρία, το ελληνικό κράτος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, συγκεκριμένα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που έχει συμφέροντα στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Στενά του Ορμούζ και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή λόγω του παγκόσμιου εμπορίου καυσίμων, αλλά και συντασσόμενο με την στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, είναι ενεργό κομμάτι του προβλήματος, του πολέμου στη Μέση Ανατολή και της όξυνσης των παγκόσμιων διακρατικών ανταγωνισμών και της διεθνούς αντεπανάστασης. Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία -συμβάλλοντας στο χρόνιο εμπάργκο και την ανθρωπιστική κρίση που προκαλεί η Σαουδική Αραβία στο λαό της Υεμένης-, ενώ έχει διακηρύξει και την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στη Γάζα. Παράλληλα, οι νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις ανά την επικράτεια, όπως αυτές της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης, λειτουργούν ως σημεία ανεφοδιασμού και υλικοστρατιωτικής τροφοδότησης του επιθετικού πολέμου που αιματοκυλάει τους λαούς και τις εργατικές τάξεις της Μέσης Ανατολής. Επίσης συνηγορεί και συμμετέχει στο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ύψους 800 δις. ευρώ, ενώ συνεχίζει να βρίσκεται σταθερά στα κράτη με τις μεγαλύτερες δαπάνες σε εξοπλισμό επί του ΑΕΠ, σύμφωνα με τους στόχους της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας. Πιο συγκεκριμένα, το ελληνικό κράτος έχει θέσει ακόμη υψηλότερα τον πήχη των δαπανών στο 5% επί του ΑΕΠ, σε σχέση με το 2,5% που υπήρχε μέχρι πρότινος, συνεχίζοντας με θέρμη και σταθερότηρα την υλοποίηση της στοχοθεσίας του και της διακρατικής συμμαχίας που συμμετέχει. Αυτή η προτεραιότητα αποτελεί και τρανταχτή απόδειξη της πολεμικής κατεύθυνσης στην οποία θέλουν να επενδύουν τα κράτη και δη το ελληνικό. Μέσω αυτής της διαδικασίας τα κράτη στοχεύουν στην περαιτέρω πειθάρχηση και εκμετάλλευση μας, με την πρόσβαση στις δομές υγείας να είναι περιορισμένη (πόσο μάλλον για ανθρώπους χωρίς χαρτιά) και τις τιμές στα νοίκια και τα απαραίτητα αγαθά(τρόφιμα, ενέργεια, νερό, κ.α) συνεχώς να αυξάνονται, γεγονός που από μόνο του αποδεικνύει και τις μεγάλες αντιφάσεις του υποτιθέμενου “ανθρωπιστικού” προσωπείου που ευαγγελίζεται το κράτος και το πολιτικό του προσωπικό.
Την ίδια ώρα, η πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους στρέφει τα βέλη της και στο εγχώριο προλεταριάτο, το οποίο το προετοιμάζει να γίνει κρέας στα κανόνια των πολέμων των ισχυρών. Ως εκ τούτου, πέρασε νόμο που καθιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου υποχρεωτική τη στρατιωτική θητεία, που ενεργοποιεί την εθελοντική στράτευση γυναικών, και που συνολικά προετοιμάζει την ήδη φτωχοποιημένη κοινωνική πλειοψηφία να ενδιαφερθεί για τη συμμετοχή στους πολέμους και όχι για την καλυτέρευση των ζωών της που καταπατώνται από την ελληνική αστική τάξη.
Για την επίτευξη των πολεμικών σχεδιασμών τους τα κράτη εν γένει και παρατηρούμε και συγκεκριμένα το ελληνικό ενεργοποιούν διάφουρους μηχανισμούς όπως για παράδειγμα προβαίνουν στην εργαλειοποίηση της πατριαρχίας. Η διαστρέβλωση της ισότητας των φύλων προσπαθεί να εντυπωθεί μέσω μιας ισότητας στα πλαίσια καταπιεστικών μηχανισμών, όπως είναι η ανάληψη διάφορων θέσεων εξουσίας και ο στρατός στην προκείμενη. Το ελληνικό κράτος δεν ενδιαφέρεται επουδενί για την καταπίεση των γυναικών και τους έμφυλους διαχωρισμούς, όπως αποδεικνύεται σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής (εργασία, σχολεία, πανεπιστήμια,ιδιωτική ζωή κοκ), ενώ έχει συγκαλύψει μέσω δικαστικής, πολιτικής και αστυνομικής, εξουσίας αμέτρητες υποθέσεις έμφυλης βίας, αλλά και τα ίδια τα πολιτικά και άλλα δημόσια πρόσωπα εμπλεκόμενα σε κυκλώματα trafficking και παιδοβιασμών που φυσικά προστατεύονται απολύτως συστημικά. Συγχρόνως,το πολεμικό σκηνικό δημιουργεί εκ των προτέρων τους έμφυλους διαχωρισμούς και διαιωνίζει την έμφυλη καταπίεση. Πρόσφατα βγήκε στο φως της δημοσιότητας η πραγματική εικόνα περί πραγματοποίησης των αμβλώσεων στα δημόσια νοσοκομεία του ελληνικού κράτους που αποτυπώνει την σχεδόν μηδενική διενέργεια τους σε δημόσιους φορείς, ενώ από διάφορες (ακρο)δεξιές φωνές εκπέμπεται η αμφισβήτηση της έκτρωσης τα τελευταία χρόνια επανατοποθετώντας το ζήτημα στη δημόσια σφαίρα. Όλα αυτά αναζωπυρώνονται σε μία πολεμική κατάσταση η οποία για να κριθεί επιτυχής πρέπει να καλλιεργήσει δυναμικά εντός της το εθνικό αίσθημα και την εθνική υπεροχή, το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία – οικογένεια, την ετεροκανονικότητα και τον διαχωρισμό των έμφυλων ρόλων και ταυτότητων. Έτσι, η θέση της γυναίκας είναι να γεννά στρατιώτες έτοιμους να πολεμήσουν για την πατρίδα, αλλά ταυτόχρονα στην προσπάθεια αφομοίωσης των φεμινιστικών αγώνων οι γυναίκες πλέον δικαιούνται και τη πιο ενεργή συμετοχή τους με την αναδοχή εκ μέρους τους και άλλων ρόλων που προηγουμένως καλύπτονταν μόνο από άντρες καθώς ο καπιταλισμός πλέον χρειάζεται περαιτέρω ανθρώπινο δυναμικό για να είναι αποτελεσματικός. Φυσικά τα τρανς και κουιρ άτομα είναι αυτά που θα δεχθούν επιπλέον επίθεση μέσα στην πολεμική συνθήκη καθώς δεν χωράνε στις αποδιδόμενες έμφυλες ταυτότητες και ως εκ τούτου δεν μπορούν να αφομοιωθούν ή να αναλάβουν τους ήδη προσδιορισμένους ρόλους που εφαρμόζονται στο ετεροκανικό δίπολο του “αντρας – γυναίκα” με ορισμένα χαρακτηριστικά.
Παράλληλα παρατηρούμε την προσπάθεια που έκαναν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ να εμπλακούν στα εγχώρια θέματα του ιρανικού λαού, καθώς εκμεταλλεύτηκαν την εγχώρια εξέγερση των ιρανών και την καταστολή που αυτή δέχτηκε,ώστε να εγκαθιδρύσουν ένα πιο προσφιλές στα συμφεροντά τους καθεστώς. Συνεπώς, παρατηρούμε την τάση των δυτικών φιλελεύθερων “δημοκρατικών” κρατών, να “εξάγουν” την “ελευθερία” σε αντίπαλα κράτη, όπου στην πραγματικότητα επιδιώκουν να εγκαθιδρύσουν ένα ακόμη πιο επιθετικό και αφαιμακτικό καπιταλιστικό καθεστώς. Αυτό έχει δείξει άλλωστε η ιστορία όλω των δυτικών επεμβάσεων και πραξικοπημάτων, που σκοπό εν τέλει είχαν την επέκταση της παγκόσμιας κυριαρχίας των δυτικών δυνάμεων. Οι ΗΠΑ, το κεφαλιο και το κράτος τους ξεδιπλώνει μία επιθετική στάση κατά παντός “αντιπάλου”, με τη μορφή “ένοπλης διαπραγμάτευτης” μέχρι την υποδαύλιση ολοκληρωτικών πολέμων, σε μία περίοδο που στο εσωτερικό τους συνταρράσονται από έντονες ταξικές και φυλετικές αντιπαραθέσεις. Πιο πρόσφατη αφορμή αποτέλεσε η εξαπόλυση των ρατσιστικού φασιστικού τύπου “κατοχικών” δυνάμεων του ICE. Ο ICE λειτουργεί σαν φυλετική, anti-activist (παρα)κρατική εφεδρεία, η οποία απαγάγει μετανάτ(ρι)ες από τις κοινότητές τους, τους/τις δολοφονεί, δολοφονεί ακτιβιστές/ριες και βιαιοπραγεί σε όποιον/α/ο αντιστέκεται στα αντιμεταναστευτικά πογκρόμ που διεξάγει στις γειτονιές. Από την άλλη, οι αντιστάσεις έχουν λάβει έντονα κοινοτικό επίπεδο και φτάνουν μέχρι και σε οργανωμένες διαδηλώσεις κατά του ρατσιστικού καθεστώτος σε όλη τη χώρα, στέλνοντας ένα διεθνιστικό μήνυμα αντίστασης από την καρδιά του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού προς όλες τις εργατικές τάξεις, τις πολυφυλετικές κοινότητες και τους/τις αγωνίστ(ρι)ες ανά τον κόσμο. Η κρατική στρατηγική της επιθετικότητας των ΗΠΑ, από τη μία βρίσκει εμπόδιο λόγω των αντιστάσεων στο εσωτερικό τους, ενώ από την άλλη ευελπιστούν πως η διεξαγωγή πολέμων και η κατασκευή εξωτερικών αντιπάλων θα καταφέρουν να επιβάλλουν σιγή νεκροταφείου στο εσωτερικό τους όσον αφορά την ταξική αντιπαράθεση.
Η απάντηση του ανταγωνιστικού κινήματος και της κοινωνικής βάσης οφείλει να στραφεί στην κατεύθυνση της συγκρότησης ενός διεθνιστικού αντιπολεμικού κινήματος, με βάση το πρόταγμα του προλεταριακού διεθνισμού. Αυτό το κρίνουμε απαραίτητο καθώς παρά τους επιμέρους ανταγωνισμούς των κρατών, όταν πρόκειται για την καταστολή των εγχώριων κινημάτων και του εσωτερικού εχθρού, δεν έχουν καμία αναστολή ως προς την μεταξύ τους συνεργασία, όπως έχουμε δει εκατέρωθεν απο το ελληνικό και τουρκικό κράτος στην αμφίδρομη έκδοση ή απέλαση αγωνιστών από τη μία χώρα στην άλλη αλλά και στον από κοινού πόλεμο που διεξάγουν ενάντια στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς στις επικράτειές τους και στο Αιγαίο.
Παράλληλα οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να στηρίζουμε τις αντιπολεμικές κινήσεις των λιμενεργατών/ριών στην Ελλάδα, στην Ιταλία και σε άλλες χώρες, οι οποίοι μέσα από τα σωματεία τους μπλοκάρουν έμπρακτα την μεταφορά πολεμικού υλικού στη Μέση Ανατολή, όπως στο Ισραήλ, και που ζητούν την άμεση απεμπλοκή των χωρών από τον πόλεμο που μαίνεται. Το σαμποτάρισμα της καπιταλιστικής πολεμικής μηχανής, της εμπλοκής του στρατού της εκάστοτε χώρας στον πόλεμο, της λειτουργίας των βάσεων του θανάτου και του πολέμου, της λειτουργίας των λιμανιών ως κόμβων τροφοδοσίας του πολέμου, είναι βασικές προϋποθέσεις για τη δόμηση ενός αντιπολεμικού διεθνιστικού αντικαπιταλιστικού κινήματος. Οι απαντήσεις μας θα δοθούν μόνο αν γίνουν διεθνείς, μόνο αν καταφέρουν οι καταπιεσμένοι στην κάθε χώρα να διαπιστώσουν τα κοινά τους συμφέροντα από την παρεμπόδιση του πολέμου, με προοπτική να μετατραπεί σε αντιπαράθεση με τις εγχώριες αστικές τάξεις και τα κράτη.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή την περίοδο το ελληνικό κράτος, όπως και άλλα, εντείνουν την καταστολή, την υποτίμηση των ζωών των ανθρώπων, την καταπάτηση των ελευθεριών, αυξάνουν το κόστος της ζωής, τη φτωχοποίηση και την ποινικοποίηση κάθε πτυχής αντίστασης και ύπαρξης των καταπιεσμένων, όπως της συνδικαλιστικής δράσης των εργαζομένων, της ύπαρξης και κίνησης των μεταναστ(ρι)ών. Δεν είναι τυχαίο ότι χτίζονται καινούριες φυλακές και στρατόπεδα συγκεντρωσης μεταναστών, ώστε να φυλακίζονται άνθρωποι φτωχοί, ή άνθρωποι που απλώς και μόνο η ύπαρξή τους κρίνεται “παράνομη”, όπως οι μετανάστριες και οι ρομά. Έχει αρθεί κάθε ανθρωπιστικό προσωπείο του καπιταλισμού και του κράτους, καθώς πλέον τα κρατικά και εργοδοτικά εγκλήματα, όπως οι επαναπροωθήσεις, οι εργατικές δολοφονίες, οι πνιγμοί μεταναστών, με πρόσφατα παραδείγματα την δολοφονία των 5 εργατριών στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα και η δολοφονία 15 μεταναστών από το Λιμενικό ανοιχτά της Χίου, συντελλούνται σε κοινή θέα και με κανένα πρόσχημα. Παράλληλα, ζουμε σε μία περίοδο που έχει στιγματιστεί από τις μαζικές κρατικές καπιταλιστικές δολοφονίες της Πύλου, με πάνω από 600 νεκρούς και των Τεμπών με τουλάχιστον 57 νεκρούς και με την βαθιά συγκαλυπτική στάση που κρατάει το κράτος απέναντι στις ευθύνες του. Φυσικά αυτό είναι αναμενόμενο από το αστικό οικοδόμημα που διαφυλλάτει τον εαυτό του και νομιμοποιεί την εκμηδένιση της αξίας της ζωής. Ωστόσο γίνονται αξιοπρεπείς προσπάθειες συγκρότησης μαζικών κινημάτων, όπως αποτυπώθηκαν ξανά και ξανά με τις μεγαλειώδεις πορείες για το έγκλημα των Τεμπών, αλλά και οι μικρότερες πλην σημαντικές απαντήσεις που δίνονται κάθε χρόνο στο δρόμο για το έγκλημα της Πύλου. Αυτή είναι και η κατεύθυνση που οφείλουμε απο τη μεριά της κοινωνικής βάσης να δίνουμε στους κοινωνικούς αγωνες για ισότητα και ελευθερία, όσο επίσης και η στήριξη των συγγενών των θυμάτων των εγκλημάτων, οι οποίοι διεξάγουν τον δικό τους σκληρό αγώνα.
Τα τελευταία δύο χρόνια στην παγκόσμια κοινότητα άνθισε ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό που μάχεται αδιάκοπα για δεκαετίες ενάντια στη γενοκτονική αποικιοκρατική πολιτική του κράτους-άπαρτχαιντ του Ισραήλ. Ο αγώνας αυτός συνεχίζει και παραμένει επίκαρος καθώς μάλιστα έδωσε σημαντικά εφόδια στο διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα με αντικαπιταλιστικά και αντικρατικά χαρακτηριστικά σε μεγάλο εύρος του. Αποτελεί ευθύνη μας με αφετηρία την αλληλεγγύη μας στον παλαιστινιακό λαό που μας έδειξε το δρόμο και αποτελεί πεδίο έμπνευσης κάθε αγωνιζόμενου, να σταθούμε αδιαπραγμάτευτα δίπλα σε όλους τους λαούς και τις εργατικές τάξεις που πλήττονται και αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα,σε επεκτατικούς και αποικιοκρατικούς σχεδιασμούς, σε πολεμικές συρράξεις, στου λαούς του Ιράν, του Λιβάνου,της Υεμένης, του Σουδάν, της Κούβας, της Βενεζουέλας για να οργανώσουμε ένα διεθνιστικό αντιπολεμικό αντικρατικό αντικαπιταλιστικό κίνημα όπου το παγκόσμιο προλεταρτιάτο θα αντεπιτεθεί στους δυνάστες του.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ
Όλοι/ες/α στη δίκη για τα Τέμπη στη Λάρισα, Δευτέρα 23/3, 9:00 Γαιόπολις, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
<<Ακόμα κι οι νεκροί δεν θα είναι ασφαλείς από τον εχθρό, αν αυτός νικήσει. Κι ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικάει.>>
Τη Δευτέρα 23/3 στη Λάρισα ξεκινάει η δίκη για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Η αντιπαράθεση με το σύστημα το οποίο καλύπτει τα εγκλήματά του, και που μόνο σκοπό έχει το κέρδος και τη συσσώρευση πλούτου μέσω της εκμετάλλευσης, μπορεί να γίνει μόνο με την συνεχή μας παρουσία στο δρόμο. Παράλληλα και με την έμπρακτη στήριξη του σκληρού αγώνα που διεξάγει ο Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, όπως και τα σωματεία και οι φορείς που κινούνται σε τροχιά σύγκρουσης με το δολοφονικό καπιταλιστικό σύστημα και σε αλληλεγγύη με τα θύματα των κρατικών εγκλημάτων.
Τέμπη, Πύλος, Χίος, Βιολάντα, Παλαιστίνη.. Οι πληγές και οι απώλειες του προλεταριάτου, των κατατρεγμένων και των εκμεταλλευόμενων είναι βαριές. Το κράτος και η αστική τάξη ξεδιπλώνουν λυσσαλέα επίθεση απέναντι σε κεκτημένα εργατών, θεσπίζουν 13ωρο εργασίας, ποινικοποιούν απεργίες, απελευθερώνουν απολύσεις, δολοφονούν για τα κέρδη κατά εκατοντάδες τους/ις εργάτες/ριες κάθε χρόνο. Η λογική του κέρδους, βασικός πυλώνας του καπιταλιστικού συστήματος είναι η μόνη υπεύθυνη για τη δολοφονία των 57 ανθρώπων στα Τέμπη. Είναι η ίδια λογική που μεταμφιεσμένη σε “ασφάλεια” προσπαθεί να μας πείσει ότι για να ζούμε “ασφαλείς”, πρέπει οι μετανάστ(ρι)ες να πνίγονται στη θάλασσα. Άνθρωποι που ψάχνουν μία καλύτερη ζωή, που υποφέρουν από τους πολέμους του κεφαλαίου σε Συρία, Υεμένη, Παλαιστίνη, Σουδάν και αναρίθμητες χώρες που αιματοκυλούνται, και που έχουν πολλά περισσότερα κοινά με τους ντόπιους από ό,τι έχουν τα αφεντικά και οι βιομήχανοι του τόπου.
Για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών έχουν χυθεί τόνοι μελάνης και αντίστοιχες μεγάλες ποσότητες από κροκοδείλια δάκρυα απ’ την πλευρά της εξουσίας. Εδώ και τρία χρόνια προσπαθούν με λύσσα να συσκοτίσουν την αλήθεια. Προσπαθούν να γεμίσουν την δημόσια συζήτηση με ψέματα, με αμφιβολίες, με προσβολές προς τους συγγενείς των θυμάτων και τους τραυματίες επιζώντες. Το κράτος με το μπάζωμα και τη δικαστική συγκάλυψη από τη μία μεριά και τα ΜΜΕ με την σύγχυση και τη διασπορά συκοφαντιών από την άλλη, έχουν κάνει ότι μπορούν για να εξαφανίσουν την πραγματικότητα που πλέον όλες και όλοι μπορούν να δουν ξεκάθαρα: Το έγκλημα των Τεμπών δεν θα είχε συμβεί αν κράτος και ιδιωτικό κεφάλαιο, έδιναν έστω μια δεκάρα για τις ζωές των εργαζομένων και των επιβατών στα τρένα. Αν δεν είχε αναβληθεί η σύμβαση 717, αν υπήρχε μέριμνα για ασφαλή και πραγματικά δημόσια και προσβάσιμη μετακίνηση, αν δεν είχε γίνει (και) ο σιδηρόδρομος πεδίο ακραίας κερδοφορίας και μετακίνησης αγνώστων υλικών, αν δεν είχε γίνει πεδίο εξυπηρέτησης συμφερόντων ξένων από τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Αν δεν υπήρχε αυτή η κοινωνική, οικονομική και πολιτική συνθήκη, τα 57 θύματα των Τεμπών θα ήταν ακόμη ζωντανά.
Είναι τα ίδια, κρατικά και ιδιωτικα, συμφέροντα που καταργούν την επιθεώρηση εργασίας με αποτέλεσμα να θρηνούμε 201 νεκρούς της τάξης μας σε ένα μόνο έτος. Είναι τα ίδια συμφέροντα που δολοφόνησαν με τη συνειδητή τους αδιαφορία τις 5 εργάτριες στη Βιολάντα. Είναι τα ίδια συμφέροντα που οπλίζουν το χέρι των δολοφόνων του Λιμενικού στη Χίο, στην Πύλο και σε όλο το Αιγαίο. Είναι τα ίδια συμφέροντα που διασπείρουν το δηλητήριο του ρατσισμού την ίδια στιγμή που φυλακίζουν χιλιάδες μετανάστ(ρι)ές σ’ ολόκληρη τη χώρα. Είναι τα ίδια συμφέροντα που μας δένουν ολοένα και περισσότερο σε πολέμους, που χειροκροτούν και βοηθούν στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, που συνεργάζονται με χούντες και δολοφόνους στο εξωτερικό.
Αυτά τα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα, όμως, φοβούνται. Φοβούνται την κοινωνική αντεπίθεση, την προλεταριακή αυτοοργάνωση και την ταξική δικαιοσύνη. Τρέμουν στην ιδέα πως μπορούμε να συγκροτήσουμε τους εαυτούς μας σε τάξη, πως μπορούμε να τα βάλουμε με την εξουσία τους. Γι’ αυτό κι έχουν επιδοθεί σ’ ένα ντελίριο καταστολής, με δεκάδες πολιτικούς κρατούμενους, με αυστηροποίηση των ποινών φυλάκισης, με οκτώ νέες φυλακες να χτίζονται όσο μιλάμε. Γι’ αυτό θέλουν να περάσουν πως ακόμη και η σημαία σε μια διαδήλωση είναι κακούργημα, την ίδια στιγμή μάλιστα που το σκάνδαλο των υποκλοπών δικάστηκε ως …πλημμέλημα.
Η δικαιοσύνη του δρόμου
Απέναντι στην εξουσία, τη συγκάλυψη και την σιωπή, η απάντηση δεν μπορεί να έρθει με τα ίδια μέσα. Κανένα κόμμα, κανένας σωτήρας δεν μπορεί να επιφέρει σημαντικό πλήγμα στο καπιταλιστικό υπάρχον που μας δολοφονεί και μας κλέβει τη ζωή. Απέναντι στην γενικευμένη απάθεια να απαντήσουμε με ένα γενικευμένο μαχητικό κίνημα που πρέπει και μπορεί να σαρώσει όλον τον παλιό κόσμο. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να έρθει από τους πληρωμένους δικαστές, η αλήθεια δεν μπορεί να ειπωθεί απο τα πουλημένα ΜΜΕ. Με συγκεντρώσεις, πορείες, μαχητικές απεργίες και συγκρούσεις μπορούμε να ανοίξουμε το δρόμο για να ζήσουμε μια άλλη κοινωνική πραγματικότητα. Ο χρόνος που έχουμε μπορεί να μην είναι πολυς. Οι διαδικασίες για να φτιαχτούν τα οχήματα που χρειαζόμαστε έχουν ήδη αργήσει. Όμως τίποτε δεν μπορεί να συμβεί, καμία δυνατότητα δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν είμαστε στους δρόμους. Τίποτε δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται.
Όλοι/ες/α στη δίκη γισ τα Τέμπη στη Λάρισα, Δευτέρα 23/3, 9:00 Γαιόπολις, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
