Διανύουμε μία περίοδο όπου το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται σε ένα πολεμικό, επιθετικό διαμοιρασμό της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο καπιταλιστικός πόλος ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ και ΕΕ διεξάγει πόλεμο στη Μέση Ανατολή με επιθέσεις στο Ιράν, με εισβολή στον Λίβανο και με τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στη Γάζα, στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και στη Δυτική Όχθη, με την πρόσφατη εισβολή στη Βενεζουέλα και με τον οικονομικό στραγγαλισμό και εμπάργκο των ΗΠΑ απέναντι στο λαό της Κούβας.
Ο πόλεμος που ξεκίνησαν ΗΠΑ – Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους εναντίον του Ιράν διαλύει κάθε ίχνος ψευτοδικαιολογίας που κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιηθεί από τους πολέμους που ξεκίνησαν τα δυτικά κράτη, όπως τα δικαιώματα των γυναικών ή την δημοκρατία. Το πρώτο χτύπημα των πυραύλων τους, άλλωστε, ήταν σε ένα σχολείο θηλέων, όπου βρήκαν φρικτό θάνατο 160 κοπέλες.Μέσα στα πλαίσια του δυτικού οριενταλισμου και του ιδεολογικού μηχανισμού των δυτικών κρατών, χτίζεται το αφήγημα που αντλεί τις ρίζες του από τον διαφωτισμό και την γαλλική επανάσταση, περί της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των κοινωνικών προοδευτικών κρατών και της εκκοσμίκευσης, προερχομενα από τον δυτικο πολιτισμό. Τα ίδια κράτη που τους προηγούμενους αιώνες αποικιοκρατούσαν σε όλες τις ηπείρους με το αφήγημα του “εξανθρωπισμου των γηγενών βαρβάρων πληθυσμών”, οι ίδιοι δουλέμποροι, γενοκτόνοι και βασανιστές στην μετεξέλιξη τους στον 21ο αιώνα εξυπηρετούν παρόμοιους σκοπούς με παρόμοιο πρόσημο. Την ίδια στιγμή που στη δύση η εργατική τάξη αντιμετωπίζει πολλαπλά προβλήματα εξοντωτικής ακρίβειας, φτώχειας, και καταστολής, οι περιστολές των ελευθεριών γιγαντώνονται, οι εξουσιαστες της ευαγγελίζονται το υποτιθέμενο ενδιαφέρον τους για τις υπόλοιπες κοινωνίες, ερχόμενοι ως μεσσίες, ενώ στην πραγματικότητα επιδιώκουν την διαιώνιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και την αναπαραγωγή του κεφαλαίου με διάφορους τροπους.Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το κράτος των ΗΠΑ που διαθέτει τα χειρότερα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εξόντωσης μεταναστών πραγματοποιώντας τον τελευταίο χρόνο αδιανότητο πογκρομ κατά μεταναστευτικών πληθυσμών, που απαγορεύει σε διάφορες πολιτείες τις αμβλώσεις, αλλά και που με την ιδιωτικοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών οδηγεί στην απόλυτη εξαθλίωση με ανθρώπους κυριολεκτικά να πεθαίνουν επειδή δεν διαθέτουν χρήματα για νοσοκομεία. Αυτό είναι το κράτος που προσπαθεί να πείσει διαχρονικά την κοινή γνώμη για επεμβάσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα και προπαγανδίζεται ως “πηγή δημοκρατίας και ελευθερίας” Αντίστοιχα το Ισραήλ που προωθείται ως η μοναδική δημοκρατία στην Μέση Ανατολή είναι το απόλυτο γενοκτονικο αποικιοκρατικό κράτος της εποχής μας. Την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος απαγορεύει την έκδοση ασύλου σε ιρανούς/ές μετανάστες/ριες, τους οποίους κατά τ’άλλα θέλει να “απελευθερώσει”.
Σε αυτή τη συγκυρία, το ελληνικό κράτος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, συγκεκριμένα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που έχει συμφέροντα στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Στενά του Ορμούζ και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή λόγω του παγκόσμιου εμπορίου καυσίμων, αλλά και συντασσόμενο με την στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, είναι ενεργό κομμάτι του προβλήματος, του πολέμου στη Μέση Ανατολή και της όξυνσης των παγκόσμιων διακρατικών ανταγωνισμών και της διεθνούς αντεπανάστασης. Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία -συμβάλλοντας στο χρόνιο εμπάργκο και την ανθρωπιστική κρίση που προκαλεί η Σαουδική Αραβία στο λαό της Υεμένης-, ενώ έχει διακηρύξει και την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στη Γάζα. Παράλληλα, οι νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις ανά την επικράτεια, όπως αυτές της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης, λειτουργούν ως σημεία ανεφοδιασμού και υλικοστρατιωτικής τροφοδότησης του επιθετικού πολέμου που αιματοκυλάει τους λαούς και τις εργατικές τάξεις της Μέσης Ανατολής. Επίσης συνηγορεί και συμμετέχει στο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ύψους 800 δις. ευρώ, ενώ συνεχίζει να βρίσκεται σταθερά στα κράτη με τις μεγαλύτερες δαπάνες σε εξοπλισμό επί του ΑΕΠ, σύμφωνα με τους στόχους της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας. Πιο συγκεκριμένα, το ελληνικό κράτος έχει θέσει ακόμη υψηλότερα τον πήχη των δαπανών στο 5% επί του ΑΕΠ, σε σχέση με το 2,5% που υπήρχε μέχρι πρότινος, συνεχίζοντας με θέρμη και σταθερότηρα την υλοποίηση της στοχοθεσίας του και της διακρατικής συμμαχίας που συμμετέχει. Αυτή η προτεραιότητα αποτελεί και τρανταχτή απόδειξη της πολεμικής κατεύθυνσης στην οποία θέλουν να επενδύουν τα κράτη και δη το ελληνικό. Μέσω αυτής της διαδικασίας τα κράτη στοχεύουν στην περαιτέρω πειθάρχηση και εκμετάλλευση μας, με την πρόσβαση στις δομές υγείας να είναι περιορισμένη (πόσο μάλλον για ανθρώπους χωρίς χαρτιά) και τις τιμές στα νοίκια και τα απαραίτητα αγαθά(τρόφιμα, ενέργεια, νερό, κ.α) συνεχώς να αυξάνονται, γεγονός που από μόνο του αποδεικνύει και τις μεγάλες αντιφάσεις του υποτιθέμενου “ανθρωπιστικού” προσωπείου που ευαγγελίζεται το κράτος και το πολιτικό του προσωπικό.
Την ίδια ώρα, η πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους στρέφει τα βέλη της και στο εγχώριο προλεταριάτο, το οποίο το προετοιμάζει να γίνει κρέας στα κανόνια των πολέμων των ισχυρών. Ως εκ τούτου, πέρασε νόμο που καθιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου υποχρεωτική τη στρατιωτική θητεία, που ενεργοποιεί την εθελοντική στράτευση γυναικών, και που συνολικά προετοιμάζει την ήδη φτωχοποιημένη κοινωνική πλειοψηφία να ενδιαφερθεί για τη συμμετοχή στους πολέμους και όχι για την καλυτέρευση των ζωών της που καταπατώνται από την ελληνική αστική τάξη.
Για την επίτευξη των πολεμικών σχεδιασμών τους τα κράτη εν γένει και παρατηρούμε και συγκεκριμένα το ελληνικό ενεργοποιούν διάφουρους μηχανισμούς όπως για παράδειγμα προβαίνουν στην εργαλειοποίηση της πατριαρχίας. Η διαστρέβλωση της ισότητας των φύλων προσπαθεί να εντυπωθεί μέσω μιας ισότητας στα πλαίσια καταπιεστικών μηχανισμών, όπως είναι η ανάληψη διάφορων θέσεων εξουσίας και ο στρατός στην προκείμενη. Το ελληνικό κράτος δεν ενδιαφέρεται επουδενί για την καταπίεση των γυναικών και τους έμφυλους διαχωρισμούς, όπως αποδεικνύεται σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής (εργασία, σχολεία, πανεπιστήμια,ιδιωτική ζωή κοκ), ενώ έχει συγκαλύψει μέσω δικαστικής, πολιτικής και αστυνομικής, εξουσίας αμέτρητες υποθέσεις έμφυλης βίας, αλλά και τα ίδια τα πολιτικά και άλλα δημόσια πρόσωπα εμπλεκόμενα σε κυκλώματα trafficking και παιδοβιασμών που φυσικά προστατεύονται απολύτως συστημικά. Συγχρόνως,το πολεμικό σκηνικό δημιουργεί εκ των προτέρων τους έμφυλους διαχωρισμούς και διαιωνίζει την έμφυλη καταπίεση. Πρόσφατα βγήκε στο φως της δημοσιότητας η πραγματική εικόνα περί πραγματοποίησης των αμβλώσεων στα δημόσια νοσοκομεία του ελληνικού κράτους που αποτυπώνει την σχεδόν μηδενική διενέργεια τους σε δημόσιους φορείς, ενώ από διάφορες (ακρο)δεξιές φωνές εκπέμπεται η αμφισβήτηση της έκτρωσης τα τελευταία χρόνια επανατοποθετώντας το ζήτημα στη δημόσια σφαίρα. Όλα αυτά αναζωπυρώνονται σε μία πολεμική κατάσταση η οποία για να κριθεί επιτυχής πρέπει να καλλιεργήσει δυναμικά εντός της το εθνικό αίσθημα και την εθνική υπεροχή, το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία – οικογένεια, την ετεροκανονικότητα και τον διαχωρισμό των έμφυλων ρόλων και ταυτότητων. Έτσι, η θέση της γυναίκας είναι να γεννά στρατιώτες έτοιμους να πολεμήσουν για την πατρίδα, αλλά ταυτόχρονα στην προσπάθεια αφομοίωσης των φεμινιστικών αγώνων οι γυναίκες πλέον δικαιούνται και τη πιο ενεργή συμετοχή τους με την αναδοχή εκ μέρους τους και άλλων ρόλων που προηγουμένως καλύπτονταν μόνο από άντρες καθώς ο καπιταλισμός πλέον χρειάζεται περαιτέρω ανθρώπινο δυναμικό για να είναι αποτελεσματικός. Φυσικά τα τρανς και κουιρ άτομα είναι αυτά που θα δεχθούν επιπλέον επίθεση μέσα στην πολεμική συνθήκη καθώς δεν χωράνε στις αποδιδόμενες έμφυλες ταυτότητες και ως εκ τούτου δεν μπορούν να αφομοιωθούν ή να αναλάβουν τους ήδη προσδιορισμένους ρόλους που εφαρμόζονται στο ετεροκανικό δίπολο του “αντρας – γυναίκα” με ορισμένα χαρακτηριστικά.
Παράλληλα παρατηρούμε την προσπάθεια που έκαναν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ να εμπλακούν στα εγχώρια θέματα του ιρανικού λαού, καθώς εκμεταλλεύτηκαν την εγχώρια εξέγερση των ιρανών και την καταστολή που αυτή δέχτηκε,ώστε να εγκαθιδρύσουν ένα πιο προσφιλές στα συμφεροντά τους καθεστώς. Συνεπώς, παρατηρούμε την τάση των δυτικών φιλελεύθερων “δημοκρατικών” κρατών, να “εξάγουν” την “ελευθερία” σε αντίπαλα κράτη, όπου στην πραγματικότητα επιδιώκουν να εγκαθιδρύσουν ένα ακόμη πιο επιθετικό και αφαιμακτικό καπιταλιστικό καθεστώς. Αυτό έχει δείξει άλλωστε η ιστορία όλω των δυτικών επεμβάσεων και πραξικοπημάτων, που σκοπό εν τέλει είχαν την επέκταση της παγκόσμιας κυριαρχίας των δυτικών δυνάμεων. Οι ΗΠΑ, το κεφαλιο και το κράτος τους ξεδιπλώνει μία επιθετική στάση κατά παντός “αντιπάλου”, με τη μορφή “ένοπλης διαπραγμάτευτης” μέχρι την υποδαύλιση ολοκληρωτικών πολέμων, σε μία περίοδο που στο εσωτερικό τους συνταρράσονται από έντονες ταξικές και φυλετικές αντιπαραθέσεις. Πιο πρόσφατη αφορμή αποτέλεσε η εξαπόλυση των ρατσιστικού φασιστικού τύπου “κατοχικών” δυνάμεων του ICE. Ο ICE λειτουργεί σαν φυλετική, anti-activist (παρα)κρατική εφεδρεία, η οποία απαγάγει μετανάτ(ρι)ες από τις κοινότητές τους, τους/τις δολοφονεί, δολοφονεί ακτιβιστές/ριες και βιαιοπραγεί σε όποιον/α/ο αντιστέκεται στα αντιμεταναστευτικά πογκρόμ που διεξάγει στις γειτονιές. Από την άλλη, οι αντιστάσεις έχουν λάβει έντονα κοινοτικό επίπεδο και φτάνουν μέχρι και σε οργανωμένες διαδηλώσεις κατά του ρατσιστικού καθεστώτος σε όλη τη χώρα, στέλνοντας ένα διεθνιστικό μήνυμα αντίστασης από την καρδιά του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού προς όλες τις εργατικές τάξεις, τις πολυφυλετικές κοινότητες και τους/τις αγωνίστ(ρι)ες ανά τον κόσμο. Η κρατική στρατηγική της επιθετικότητας των ΗΠΑ, από τη μία βρίσκει εμπόδιο λόγω των αντιστάσεων στο εσωτερικό τους, ενώ από την άλλη ευελπιστούν πως η διεξαγωγή πολέμων και η κατασκευή εξωτερικών αντιπάλων θα καταφέρουν να επιβάλλουν σιγή νεκροταφείου στο εσωτερικό τους όσον αφορά την ταξική αντιπαράθεση.
Η απάντηση του ανταγωνιστικού κινήματος και της κοινωνικής βάσης οφείλει να στραφεί στην κατεύθυνση της συγκρότησης ενός διεθνιστικού αντιπολεμικού κινήματος, με βάση το πρόταγμα του προλεταριακού διεθνισμού. Αυτό το κρίνουμε απαραίτητο καθώς παρά τους επιμέρους ανταγωνισμούς των κρατών, όταν πρόκειται για την καταστολή των εγχώριων κινημάτων και του εσωτερικού εχθρού, δεν έχουν καμία αναστολή ως προς την μεταξύ τους συνεργασία, όπως έχουμε δει εκατέρωθεν απο το ελληνικό και τουρκικό κράτος στην αμφίδρομη έκδοση ή απέλαση αγωνιστών από τη μία χώρα στην άλλη αλλά και στον από κοινού πόλεμο που διεξάγουν ενάντια στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς στις επικράτειές τους και στο Αιγαίο.
Παράλληλα οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να στηρίζουμε τις αντιπολεμικές κινήσεις των λιμενεργατών/ριών στην Ελλάδα, στην Ιταλία και σε άλλες χώρες, οι οποίοι μέσα από τα σωματεία τους μπλοκάρουν έμπρακτα την μεταφορά πολεμικού υλικού στη Μέση Ανατολή, όπως στο Ισραήλ, και που ζητούν την άμεση απεμπλοκή των χωρών από τον πόλεμο που μαίνεται. Το σαμποτάρισμα της καπιταλιστικής πολεμικής μηχανής, της εμπλοκής του στρατού της εκάστοτε χώρας στον πόλεμο, της λειτουργίας των βάσεων του θανάτου και του πολέμου, της λειτουργίας των λιμανιών ως κόμβων τροφοδοσίας του πολέμου, είναι βασικές προϋποθέσεις για τη δόμηση ενός αντιπολεμικού διεθνιστικού αντικαπιταλιστικού κινήματος. Οι απαντήσεις μας θα δοθούν μόνο αν γίνουν διεθνείς, μόνο αν καταφέρουν οι καταπιεσμένοι στην κάθε χώρα να διαπιστώσουν τα κοινά τους συμφέροντα από την παρεμπόδιση του πολέμου, με προοπτική να μετατραπεί σε αντιπαράθεση με τις εγχώριες αστικές τάξεις και τα κράτη.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτή την περίοδο το ελληνικό κράτος, όπως και άλλα, εντείνουν την καταστολή, την υποτίμηση των ζωών των ανθρώπων, την καταπάτηση των ελευθεριών, αυξάνουν το κόστος της ζωής, τη φτωχοποίηση και την ποινικοποίηση κάθε πτυχής αντίστασης και ύπαρξης των καταπιεσμένων, όπως της συνδικαλιστικής δράσης των εργαζομένων, της ύπαρξης και κίνησης των μεταναστ(ρι)ών. Δεν είναι τυχαίο ότι χτίζονται καινούριες φυλακές και στρατόπεδα συγκεντρωσης μεταναστών, ώστε να φυλακίζονται άνθρωποι φτωχοί, ή άνθρωποι που απλώς και μόνο η ύπαρξή τους κρίνεται “παράνομη”, όπως οι μετανάστριες και οι ρομά. Έχει αρθεί κάθε ανθρωπιστικό προσωπείο του καπιταλισμού και του κράτους, καθώς πλέον τα κρατικά και εργοδοτικά εγκλήματα, όπως οι επαναπροωθήσεις, οι εργατικές δολοφονίες, οι πνιγμοί μεταναστών, με πρόσφατα παραδείγματα την δολοφονία των 5 εργατριών στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα και η δολοφονία 15 μεταναστών από το Λιμενικό ανοιχτά της Χίου, συντελλούνται σε κοινή θέα και με κανένα πρόσχημα. Παράλληλα, ζουμε σε μία περίοδο που έχει στιγματιστεί από τις μαζικές κρατικές καπιταλιστικές δολοφονίες της Πύλου, με πάνω από 600 νεκρούς και των Τεμπών με τουλάχιστον 57 νεκρούς και με την βαθιά συγκαλυπτική στάση που κρατάει το κράτος απέναντι στις ευθύνες του. Φυσικά αυτό είναι αναμενόμενο από το αστικό οικοδόμημα που διαφυλλάτει τον εαυτό του και νομιμοποιεί την εκμηδένιση της αξίας της ζωής. Ωστόσο γίνονται αξιοπρεπείς προσπάθειες συγκρότησης μαζικών κινημάτων, όπως αποτυπώθηκαν ξανά και ξανά με τις μεγαλειώδεις πορείες για το έγκλημα των Τεμπών, αλλά και οι μικρότερες πλην σημαντικές απαντήσεις που δίνονται κάθε χρόνο στο δρόμο για το έγκλημα της Πύλου. Αυτή είναι και η κατεύθυνση που οφείλουμε απο τη μεριά της κοινωνικής βάσης να δίνουμε στους κοινωνικούς αγωνες για ισότητα και ελευθερία, όσο επίσης και η στήριξη των συγγενών των θυμάτων των εγκλημάτων, οι οποίοι διεξάγουν τον δικό τους σκληρό αγώνα.
Τα τελευταία δύο χρόνια στην παγκόσμια κοινότητα άνθισε ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό που μάχεται αδιάκοπα για δεκαετίες ενάντια στη γενοκτονική αποικιοκρατική πολιτική του κράτους-άπαρτχαιντ του Ισραήλ. Ο αγώνας αυτός συνεχίζει και παραμένει επίκαρος καθώς μάλιστα έδωσε σημαντικά εφόδια στο διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα με αντικαπιταλιστικά και αντικρατικά χαρακτηριστικά σε μεγάλο εύρος του. Αποτελεί ευθύνη μας με αφετηρία την αλληλεγγύη μας στον παλαιστινιακό λαό που μας έδειξε το δρόμο και αποτελεί πεδίο έμπνευσης κάθε αγωνιζόμενου, να σταθούμε αδιαπραγμάτευτα δίπλα σε όλους τους λαούς και τις εργατικές τάξεις που πλήττονται και αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα,σε επεκτατικούς και αποικιοκρατικούς σχεδιασμούς, σε πολεμικές συρράξεις, στου λαούς του Ιράν, του Λιβάνου,της Υεμένης, του Σουδάν, της Κούβας, της Βενεζουέλας για να οργανώσουμε ένα διεθνιστικό αντιπολεμικό αντικρατικό αντικαπιταλιστικό κίνημα όπου το παγκόσμιο προλεταρτιάτο θα αντεπιτεθεί στους δυνάστες του.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ
Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης
