«Ακόμα κι οι νεκροί δεν θα είναι ασφαλείς από τον εχθρό, αν αυτός νικήσει. Κι ο εχθρός αυτός δεν έχει πάψει να νικάει.»

Τέμπη, Πύλος, Χίος, Βιολάντα, Παλαιστίνη.. Οι πληγές και οι απώλειες του προλεταριάτου, των κατατρεγμένων και των εκμεταλλευόμενων είναι βαριές. Το κράτος και η αστική τάξη ξεδιπλώνουν λυσσαλέα επίθεση απέναντι σε κεκτημένα εργατών, θεσπίζουν 13ωρο εργασίας, ποινικοποιούν απεργίες, απελευθερώνουν απολύσεις, δολοφονούν για τα κέρδη κατά εκατοντάδες τους/ις εργάτες/ριες κάθε χρόνο. Η λογική του κέρδους, βασικός πυλώνας του καπιταλιστικού συστήματος είναι η μόνη υπεύθυνη για τη δολοφονία των 57 ανθρώπων στα Τέμπη. Είναι η ίδια λογική που μεταμφιεσμένη σε “ασφάλεια” προσπαθεί να μας πείσει ότι για να ζούμε “ασφαλείς”, πρέπει οι μετανάστ(ρι)ες να πνίγονται στη θάλασσα. Άνθρωποι που ψάχνουν μία καλύτερη ζωή, που υποφέρουν από τους πολέμους του κεφαλαίου σε Συρία, Υεμένη, Παλαιστίνη, Σουδάν και αναρίθμητες χώρες που αιματοκυλούνται, και που έχουν πολλά περισσότερα κοινά με τους ντόπιους από ό,τι έχουν τα αφεντικά και οι βιομήχανοι του τόπου.

Για το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών έχουν χυθεί τόνοι μελάνης και αντίστοιχες μεγάλες ποσότητες από κροκοδείλια δάκρυα απ’ την πλευρά της εξουσίας. Εδώ και τρία χρόνια προσπαθούν με λύσσα να συσκοτίσουν την αλήθεια. Προσπαθούν να γεμίσουν την δημόσια συζήτηση με ψέματα, με αμφιβολίες, με προσβολές προς τους συγγενείς των θυμάτων και τους τραυματίες επιζώντες. Το κράτος με το μπάζωμα και τη δικαστική συγκάλυψη από τη μία μεριά και τα ΜΜΕ με την σύγχυση και τη διασπορά συκοφαντιών από την άλλη, έχουν κάνει ότι μπορούν για να εξαφανίσουν την πραγματικότητα που πλέον όλες και όλοι μπορούν να δουν ξεκάθαρα: Το έγκλημα των Τεμπών δεν θα είχε συμβεί αν κράτος και ιδιωτικό κεφάλαιο, έδιναν έστω μια δεκάρα για τις ζωές των εργαζομένων και των επιβατών στα τρένα. Αν δεν είχε αναβληθεί η σύμβαση 717, αν υπήρχε μέριμνα για ασφαλή και πραγματικά δημόσια και προσβάσιμη μετακίνηση, αν δεν είχε γίνει (και) ο σιδηρόδρομος πεδίο ακραίας κερδοφορίας και μετακίνησης αγνώστων υλικών, αν δεν είχε γίνει πεδίο εξυπηρέτησης συμφερόντων ξένων από τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Αν δεν υπήρχε αυτή η κοινωνική, οικονομική και πολιτική συνθήκη, τα 57 θύματα των Τεμπών θα ήταν ακόμη ζωντανά.

Είναι τα ίδια, κρατικά και ιδιωτικα, συμφέροντα που καταργούν την επιθεώρηση εργασίας με αποτέλεσμα να θρηνούμε 201 νεκρούς της τάξης μας σε ένα μόνο έτος. Είναι τα ίδια συμφέροντα που δολοφόνησαν με τη συνειδητή τους αδιαφορία τις 5 εργάτριες στη Βιολάντα. Είναι τα ίδια συμφέροντα που οπλίζουν το χέρι των δολοφόνων του Λιμενικού στη Χίο, στην Πύλο και σε όλο το Αιγαίο. Είναι τα ίδια συμφέροντα που διασπείρουν το δηλητήριο του ρατσισμού την ίδια στιγμή που φυλακίζουν χιλιάδες μετανάστ(ρι)ές σ’ ολόκληρη τη χώρα. Είναι τα ίδια συμφέροντα που μας δένουν ολοένα και περισσότερο σε πολέμους, που χειροκροτούν και βοηθούν στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, που συνεργάζονται με χούντες και δολοφόνους στο εξωτερικό.

Αυτά τα κρατικά και καπιταλιστικά συμφέροντα, όμως, φοβούνται. Φοβούνται την κοινωνική αντεπίθεση, την προλεταριακή αυτοοργάνωση και την ταξική δικαιοσύνη. Τρέμουν στην ιδέα πως μπορούμε να συγκροτήσουμε τους εαυτούς μας σε τάξη, πως μπορούμε να τα βάλουμε με την εξουσία τους. Γι’ αυτό κι έχουν επιδοθεί σ’ ένα ντελίριο καταστολής, με δεκάδες πολιτικούς κρατούμενους, με αυστηροποίηση των ποινών φυλάκισης, με οκτώ νέες φυλακες να χτίζονται όσο μιλάμε. Γι’ αυτό θέλουν να περάσουν πως ακόμη και η σημαία σε μια διαδήλωση είναι κακούργημα, την ίδια στιγμή μάλιστα που το σκάνδαλο των υποκλοπών δικάστηκε ως …πλημμέλημα.

Η δικαιοσύνη του δρόμου

Απέναντι στην εξουσία, τη συγκάλυψη και την σιωπή, η απάντηση δεν μπορεί να έρθει με τα ίδια μέσα. Κανένα κόμμα, κανένας σωτήρας δεν μπορεί να επιφέρει σημαντικό πλήγμα στο καπιταλιστικό υπάρχον που μας δολοφονεί και μας κλέβει τη ζωή. Απέναντι στην γενικευμένη απάθεια να απαντήσουμε με ένα γενικευμένο μαχητικό κίνημα που πρέπει και μπορεί να σαρώσει όλον τον παλιό κόσμο. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να έρθει από τους πληρωμένους δικαστές, η αλήθεια δεν μπορεί να ειπωθεί απο τα πουλημένα ΜΜΕ. Με συγκεντρώσεις, πορείες, μαχητικές απεργίες και συγκρούσεις μπορούμε να ανοίξουμε το δρόμο για να ζήσουμε μια άλλη κοινωνική πραγματικότητα. Ο χρόνος που έχουμε μπορεί να μην είναι πολυς. Οι διαδικασίες για να φτιαχτούν τα οχήματα που χρειαζόμαστε έχουν ήδη αργήσει. Όμως τίποτε δεν μπορεί να συμβεί, καμία δυνατότητα δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν είμαστε στους δρόμους. Τίποτε δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται.

28/2, Άγαλμα Βενιζέλου, 12:00

ΟΛΟΙ, ΟΛΕΣ, ΟΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ