ΕΚΤΑΚΤΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΛΕΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΦΑΣΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΙΜΙΑ
ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΤΩΡΑ – ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ Κάλεσμα σε αντιφασιστική συγκέντρωση 31/01/2026 – 4 μ.μ. ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ
Η συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την κρίση των Ιμίων δεν αποτελεί μια «ουδέτερη» ιστορική επέτειο, ούτε μια στιγμή εθνικής περισυλλογής όπως θα ήθελαν κράτος, ΜΜΕ και
κάθε λογής εθνικιστικές γκρούπες. Αποτελεί, αντίθετα, μια ζωντανή υπενθύμιση του πού μπορεί να οδηγήσει η διαρκής πολεμική προετοιμασία, ο εθνικιστικός παροξυσμός και ο
διακρατικός ανταγωνισμός ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία. Τα Ίμια δεν ήταν ούτε ατύχημα ούτε «στιγμή έντασης». Ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός πλέγματος πολιτικών,
στρατιωτικών και οικονομικών συμφερόντων που διαχρονικά επενδύουν στον πόλεμο —είτε αυτός εκδηλώνεται με τη μορφή θερμών επεισοδίων, είτε ως μόνιμη απειλή.
Η λεγόμενη «εθνική κρίση» των Ιμίων χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται ως εργαλείο πειθάρχησης από τα πάνω. Στο όνομα της εθνικής ενότητας, εργαζόμενοι και καταπιεσμένοι
και στις δύο πλευρές του Αιγαίου καλούνται να στοιχηθούν πίσω από τις σημαίες τωνκρατών τους, να ξεχάσουν την καθημερινή τους εκμετάλλευση και να αποδεχτούν την υποτίμηση της ζωής τους ως αναγκαία θυσία. Ο εσωτερικός εχθρός —η φτώχεια, η ανεργία, η καταστολή, η πατριαρχική βία— εξαφανίζεται από το κάδρο, για να αντικατασταθεί από τον εξωτερικό «εθνικό κίνδυνο». Έτσι, η ταξική σύγκρουση μεταμφιέζεται σε εθνικό καθήκον.
Την ίδια στιγμή, ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός λειτουργεί ως χρυσοφόρα μπίζνα για το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο. Εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, στήριξη της
πολεμικής βιομηχανίας, ενεργειακοί σχεδιασμοί και πετρελαϊκά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο βαφτίζονται «εθνική ασφάλεια». Τα δύο κράτη επενδύουν στην πολεμική ετοιμότητα όχι για την προστασία των κοινωνιών, αλλά για να εξασφαλίσουν
καλύτερο «πλασάρισμα» στο παγκόσμιο σύμπλεγμα ισχύος, διεκδικώντας ρόλο τοποτηρητή και χωροφύλακα στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, πάντα σε
συνάρτηση με ΝΑΤΟ, ΕΕ και άλλες διακρατικές ολοκληρώσεις.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έρχονται σήμερα εθνικιστικές και φασιστικές γκρούπες, όπως ο «Ιερός Λόχος», να καλέσουν σε συγκεντρώσεις μίσους, προσπαθώντας να καπηλευτούν τα
Ίμια για να ανακυκλώσουν τα ίδια δηλητηριώδη αφηγήματα. Δεν πρόκειται για γραφικούς νοσταλγούς του παρελθόντος. Πρόκειται για οργανικά κομμάτια μιας πολιτικής στρατηγικής
που αποτελούν εφεδρεία, έτοιμη να ενεργοποιηθεί όποτε το κράτος και το κεφάλαιο το έχουν ανάγκη.
Ιστορικά και σύγχρονα, οι φασίστες λειτουργούν ως εφεδρεία του κράτους και του καπιταλισμού, ιδίως όταν η «αστική νομιμότητα» δεν επαρκεί για να επιβληθεί η ταξική
κυριαρχία. Στρέφονται πάντα ενάντια στους πιο υποτιμημένους: στους μετανάστες εργάτες, στους συνδικαλιστές, στους αγωνιζόμενους, στα κουίρ και τρανς άτομα, σε όποιον και όποια
δεν χωρά στο εθνικό και πατριαρχικό πρότυπο. Προσπαθούν να τσακίσουν την ταξική αλληλεγγύη, να στήσουν εμφύλιους μεταξύ φτωχών, να μετατρέψουν την κοινωνική οργή
σε ρατσιστική και ενδοταξική βία.
Με το γνωστό αφήγημα ότι «οι ξένοι φταίνε για όλα», αποκρύπτουν συστηματικά τον πραγματικό ένοχο: τα αφεντικά που κλέβουν τον παραγόμενο πλούτο, που ρίχνουν μισθούς,
που διαλύουν ζωές. Οι φασίστες δεν είναι «αντισυστημικοί». Είναι οι πιο πρόθυμοι υπάλληλοι του συστήματος. Είτε ως τάγματα εφόδου στο δρόμο, είτε ως κοινοβουλευτικά δεκανίκια, είτε ως παρακρατικοί μηχανισμοί σε αγαστή συνεργασία με την αστυνομία και τον στρατό.
Σήμερα, μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό δεν χρειάζονται καν. Το κράτος έχει αναλάβει ανοιχτά τον ρόλο που άλλοτε τους ανέθετε: πογκρόμ σε μετανάστες, στρατόπεδα συγκέντρωσης,
pushbacks, κρατικές δολοφονίες, στρατιωτικοποίηση των συνόρων. Η εθνικιστική ρητορική για την «απειλή από την Τουρκία» και για τους μετανάστες ως «εσωτερικό εχθρό» αποτελεί τον πυρήνα μιας στρατηγικής εκφασισμού της κοινωνίας, που κανονικοποιεί τη βία ενάντια
σε ότι παρεκκλίνει από τη δική τους κανονικότητα και απαιτεί πειθαρχία κι εθνική
ενότητα/ομοψυχία.
Γι’ αυτό και τα καλέσματα των φασιστών με αφορμή τα Ίμια δεν είναι απλώς προκλήσεις
μνήμης. Είναι κομμάτι μιας συνολικής επίθεσης που θέλει να μας στοιχίσει πίσω από το
κράτος, τον στρατό, τα σύνορα και τα συμφέροντα των αφεντικών. Απέναντι σε αυτό, η δική
μας απάντηση δεν μπορεί να είναι ούτε εθνική ούτε θρησκευτική.
Ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός.
Στεκόμαστε απέναντι σε κάθε εθνικισμό και μιλιταρισμό. Στεκόμαστε δίπλα στις εργαζόμενες και τους καταπιεσμένους και στις δύο πλευρές του Αιγαίου.
Αρνούμαστε να
γίνουμε κρέας για τα κανόνια τους και σιωπηλοί συνένοχοι στα εγκλήματά τους. Παλεύουμε για έναν αντιφασισμό αντικρατικό, αντικαπιταλιστικό, διεθνιστικό και αντιπατριαρχικό, που
δεν θα περιορίζεται σε επετειακές καταδίκες, αλλά θα συγκρούεται εδώ και τώρα με τις αιτίες που γεννούν τον φασισμό.
Καλούμε σε μαζική αντιφασιστική συγκέντρωση απέναντι στο εθνικιστικό κάλεσμα του «Ιερού Λόχου».
Να σπάσουμε στην πράξη το αφήγημα της εθνικής ενότητας. Να μετατρέψουμε τη μνήμη των Ιμίων σε αφετηρία αγώνα ενάντια στον πόλεμο, το κράτος και το κεφάλαιο.
Ούτε εθνικός ούτε θρησκευτικός – ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός Φασίστες και αφεντικά στου πηγαδιού τον πάτο – ζήτω το παγκόσμιο προλεταριάτο
