Εκατοντάδες άτομα συμμετείχαν στην πορεία στις 27/1 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για τις 5 δολοφονημένες εργάτριες στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, ενάντια στο σάπιο σύστημα του καπιταλισμού που σκοτώνει και εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους για τα κέρδη του. Η συγκέντρωση συναντήθηκε με την πορεία για το Κουρδιστάν, που προηγήθηκε χρονικά,και φωναχτηκαν συνθήματα για την γυναίκα, την ζωή και την ελευθερία.Να αγωνιστούμε ενάντια στη βαρβαρότητα του κρατικού καπιταλιστικού συστήματος. Να αγωνιστούμε και να εκδικηθούμε για τις 5 δολοφονημένες εργάτριες και για κάθε νεκρό της τάξης μας.
Το κείμενο της ομάδας μας:
Το βράδυ της Κυριακής 25/1 προς Δευτέρα 26/1, ξέσπασε εκτεταμένη πυρκαγιά στο εργοστάσιο Βιολάντα, λίγο έξω από την πόλη των Τρικάλων. Συγκεκριμένα, στις 4 τα ξημερώματα, σημειώθηκε τεράστια έκρηξη στο χώρο της βιομηχανίας. Το ωστικό κύμα είχε ως αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν άνθρωποι από το εργοστάσιο, ενώ οι κρότοι ακούστηκαν μέχρι και την ίδια την πόλη των Τρικάλων. Η οροφή του κτιρίου έπεσε ολοσχερώς, ολόκληρα τείχη καταστράφηκαν και προφανώς όλος ο περιβάλλοντας χώρος τυλίχθηκε στις φλόγες. Αφού καταστάλλαξε η πυρκαγιά, ήρθε στο φως ο τραγικός απολογισμός του συμβάντος: 5 νεκρές εργαζόμενες και 8 τραυματίες. Συνολικά στην συγκεκριμένη βάρδια συμμετείχαν 13 εργαζόμενοι/ες.
Τα δελτία ειδήσεων και τα καθεστωτικά μέσα δεν άργησαν να μιλήσουν για το όσκαρ ατυχίας των εργαζομένων, την “κακιά στιγμή” και το τραγικό ατύχημα. Η αλήθεια βέβαια είναι μία και είναι ωμή: Άλλες 5 εργάτριες νεκρές στην διάρκεια του μεροκάματου για τα κέρδη του αφεντικού τους. Αυτουργός της δολοφονίας τους είναι το καπιταλιστικό σύστημα που οπλίζει τους κάθε λογής ολιγάρχες, βιομηχάνους, μεγάλα και μικρά αφεντικά ώστε καθημερινά να μετατρέπουν σε αρένα και πεδίο μάχης το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Η αναχώρηση για την δουλειά και την εξασφάλιση των απαραίτητων αποτελεί πλέον αίνιγμα για όλες και όλους μας. Μέσα στο 2025 τα νούμερα των νεκρών εργαζόμενων, εν ώρα εργασίας, σοκάρουν: 201 άνθρωποι της εργατικής τάξης έχουν χάσει την ζωή τους.
Η κολόνια αυτή κρατάει χρόνια και οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην γέννηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας. Το σύστημα που έχει εγγενές στοιχείο του την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Σε αυτό το πλαίσιο προφανώς οι κανόνες ασφαλείας, τα ωράρια, οι παροχές προς το εργατικό δυναμικό αποτελούν νούμερα και υπολογισμούς που βρίσκονται βαθιά χωμένα και σκονισμένα στα συρτάρια των δολοφόνων που φοράνε κοστούμι και βρίσκονται πίσω από τα γραφεία ιδιοκτησίας των εργοστασίων,των μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων.
Φυσικά, τα προαναφερθέντα καθάρματα σε αυτή την, τόσο μακριά σε διάρκεια, μάχη τους με την εργατική τάξη δεν είναι μόνα τους. Δεξί τους χέρι είναι διαχρονικά το ελληνικό κράτος που αποτελεί τον σημαντικότερο αρωγό τους στην προσπάθεια να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους πατώντας επάνω ενίοτε σε πτώματα και ενίοτε σε σωματικά και ψυχολογικά εξοντωμένους και εξοντωμένες εργάτες/τριες. Τα αντεργατικά νομοσχέδια, ιδίως τα τελευταία χρόνια, κάνουν παρέλαση μπροστά μας νομιμοποιώντας κάθε λογής αυθαιρεσία από την μια, και λύνοντας τα χέρια τους από την άλλη, με την ποινικοποίηση κάθε μορφής αγώνα και συνδικαλισμού των εργαζομένων. Μέσα σε λίγους μήνες ιστορικές νίκες και κεκτημένα της εργατικής τάξης, όπως η απεργία και το 8ώρο έγιναν μια κακή ανάμνηση για τα αφεντικά μέσω νομοσχεδίων που το κράτος πέρασε, πλασάροντας τα μάλιστα, ως φιλικά προς τον κόσμο του μεροκάματου.
Οι 5 νεκρές εργαζόμενες στην Βιολάντα,για εμάς, δεν είναι ένα απλό νούμερο, μια κοινή είδηση της καθημερινότητας, μια παράπλευρη απώλεια που “μπορεί και να συμβεί” στα πλαίσια της κανονικότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Οι 5 εργαζόμενες, που μάλιστα είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται νύχτα ώστε τις πρωινές ώρες να καλούνται να ανταποκριθούν στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η πατριαρχική και καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι για εμάς η ουσία των κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων, η αρχή και το τέλος της ταξικής πάλης που διεξάγει η εργατική τάξη ανά τους αιώνες. Κατά την άποψη μας, οι ήρωες δεν προέρχονται από τους διακρατικούς πολέμους,τα εθνικά αφηγήματα και την ανέλιξη στα σκαλοπάτια της καπιταλιστικής πυραμίδας. Είναι όλοι εκείνοι και εκείνες που καθημερινά δίνουν την μάχη κόντρα σε κάθε λογής αντιξοότητα και στο σάπιο σύστημα κράτους και κεφαλαίου που τους ξεζουμίζει κάθε στιγμή. Το προλεταριάτο οφείλει να αναγνωρίσει τους εχθρούς του και να τους αντιταχθεί με κάθε τρόπο. Είναι φανερό πλέον ότι ο ταξικός εχθρός μας δείχνει, ακόμα πιο έντονα, τα δόντια του. Οφείλουμε να σταθούμε εκεί και να δώσουμε την μάχη μας με πορείες,απεργίες και διεκδικήσεις ενάντια σε όλους εκείνους που καταληστεύουν καθημερινά την ζωή μας.
ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΗΣ ΜΠΙΣΚΟΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΒΙΟΛΑΝΤΑ
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης
