Συγκέντρωση για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη.
Κυριακή 25/1,12:00, άγαλμα Βενιζέλου.
Στον καπιταλισμό
οι 57 νεκροί είναι απλά ένας αριθμός
τα αφεντικά πλουτίζουν
το κράτος συγκαλύπτει
τα κόμματα πολλαπλασιάζονται
η λήθη κοινότοπη.
Στις 28/2 του 2023, διαπράχθηκε το κρατικό- καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, στο οποίο
σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι, με τη σύγκρουση επιβατικού τρένου και τρένου της Hellenic Train. Τη δολοφονία τους ακολούθησε η άμεση προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος με κάθε μέσο από το ελληνικό κράτος με σκοπό να προστατευτεί από την κοινωνική οργή που ξέσπασε εκείνο το διάστημα και την απόκρυψη της χρόνιας υποβάθμισης των σιδηροδρομικών υποδομών παρά τις προειδοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργάνων του σιδηροδρόμου. Ωστόσο το γεγονός αυτό δεν αποτελεί ατύχημα, αλλά ένα “υπολογισμένο ρίσκο” ακολουθώντας τη λογική του κέρδους, καθιστώντας το έγκλημα στα Τέμπη προμελετημένο. Δεν διαφέρει από τα χιλιάδες άλλα εγκλήματα αντιπρολεταριακής φύσης που διαπράττονται, ανάμεσα στα οποία είναι οι εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες κάθε χρόνο, ο πόλεμος εναντίον των μεταναστών και η γενικότερη εξαθλίωση της πολυεθνικής εργατικής τάξης, που βάλλεται από το καπιταλιστικό σύστημα για την αναπαραγωγή του. Πρόκειται για τη φύση της καπιταλιστικής μηχανής που λίγους μήνες μετά τα Τέμπη, δολοφόνησε 600 μετανάστ(ρι)ες στα ανοιχτά της Πύλου στο όνομα της ασφάλειας.
2 χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, τα νέα στοιχεία που ήρθαν στη επιφάνεια αναζωπύρωσαν την κοινωνική οργή, κινητοποιώντας εκατομμύρια κόσμου που κατέκλυσαν τους δρόμους κάθε πόλης, αμφισβητώντας έτσι το κρατικό αφήγημα του εθνικού πένθους και της ενότητας καταπιεστών και καταπιεσμένων. Η κατανόηση πως η κρατική βία, η ταξική εκμετάλλευση, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, οι ρατσιστικές πολιτικές διαχείρισης πληθυσμών, η λεηλασία της φύσης, αποτελούν αδιαίρετες εκφάνσεις του καπιταλιστικού συστήματος που για να επιβιώσει χρειάζεται να πειθαρχεί, να τρομοκρατεί, να επεκτείνεται και να περιφρουρεί κάθε πτυχή της κοινωνικής μας ζωής, αποδεικνύει ότι η βαρβαρότητα του συστήματος δεν οφείλεται σε διαφθορά ή κακούς διαχειριστές της εξουσίας, αλλά στην ίδια τη λειτουργία ενός συστήματος που ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή και την κερδοφορία.
Τα παραδείγματα βαρβαρότητας είναι αμέτρητα για να θεωρήσουμε πως η συγκάλυψη του
εγκλήματος των Τεμπών, τα “σκάνδαλα” που κάθε λίγο αποκαλύπτονται, η εμπλοκή σε πολεμικά μέτωπα με την ενεργή στήριξη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων και οι χιλιάδες δολοφονίες μεταναστριών στα κάτεργα, στα σύνορα και στο Αιγαίο είναι εξαιρέσεις. Το ελληνικό κράτος συγκροτείται γύρω από την εκμετάλλευση και την εξόντωση ανθρώπων της τάξης μας, αποδεικνύοντας πως οι ζωές μας έχουν αξία μόνο ως πηγές παραγωγικότητας και κερδοφορίας. Ωστόσο, ο αγώνας των συγγενών των θυμάτων τα τελευταία δύο χρόνια είναι αδιάληπτος παρά την προσπάθεια φίμωσης τους και ατίμωσης των νεκρών τους.
Με φόντο αυτή την κανονικοποιημένη βαρβαρότητα, αναδύθηκαν και συνεχίζουν να αναδύονται ρωγμές που χαλάνε τους υπολογισμούς τους. Όταν στον καπιταλισμό οι 57 νεκροί μετατρέπονται σε στατιστική και η λήθη παρουσιάζεται ως μονόδρομος, οι αγώνες από τα κάτω υπενθυμίζουν ότι τίποτα δεν τελειώνει εκεί που το κράτος τραβάει γραμμή. Η επιτυχημένη απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι έδειξε πως ακόμη και μέσα στο πιο σκληρό καθεστώς εξαίρεσης, το σώμα γίνεται όπλο και η επιμονή μπορεί να επιβάλει ρήγματα στην κρατική αυθαιρεσία. Αντίστοιχα, η περσινή 28η Φλεβάρη, με τη μαζική απεργία και τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που πλημμύρισαν τους δρόμους αλλά και τις μεγαλειώδεις πορείες που ακολούθησαν, ανέτρεψε το αφήγημα της σιωπής και του εθνικού πένθους, μετατρέποντας την οργή σε συλλογική πράξη αμφισβήτησης. Τα Τέμπη δεν ήταν μια ελληνική «παρέκκλιση». Όπως και το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Adamuz της Ισπανίας στις 18 Ιανουαρίου 2026, όπου τουλάχιστον 45 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περίπου 292 τραυματίστηκαν, αποδεικνύουν ότι η υποβάθμιση των υποδομών, η αδιαφορία για την ασφάλεια και η μετατροπή της ανθρώπινης ζωής σε κόστος είναι κοινός παρονομαστής των κρατικών-καπιταλιστικών εγκλημάτων, ανεξαρτήτως συνόρων.
Εκεί όπου τα αφεντικά πλουτίζουν και τα κράτη συγκαλύπτουν, οι ζωές μας μετριούνται ως αριθμοί. Απέναντι σε αυτή τη διεθνή κανονικότητα του θανάτου, η μόνη πραγματική απάντηση δεν βρίσκεται σε θεσμικές αυταπάτες, αλλά στη συλλογική οργάνωση, στη σύγκρουση και στην αλληλεγγύη των από τα κάτω. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε, για άλλη μια φορά, σε επίδοξους μεσσίες και κοινοβουλευτικές λύσεις που υπόσχονται τον εξανθρωπισμό ενός συστήματος και την ανάδειξη ενός “καλού”/λειτουργικού/έντιμου κράτους δικαίου, όταν το κράτος υπήρξε και παραμένει διαχρονικά εργαλείο επιβολής της κυριαρχίας των λίγων απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία.
Μονόδρομος, λοιπόν, για εμάς είναι η οργανωμένη σύγκρουση και η συνολική αντεπίθεση ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί μόνο οι αγώνες που γεννιούνται μέσα στην κοινωνία μπορούν να σπάσουν τη λογική του κέρδους που σκοτώνει και να μετατρέψουν τη μνήμη σε δύναμη ανατροπής. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα είναι επιτακτικής σημασίας να δούμε τους αγώνες ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών, της αλληλεγγύης στους/στις συγγενείς των θυμώτων, τον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό και τους/τις μετανάστ(ρι)ες ως ενιαίο σκοπό, ως κομμάτια της ταξικής πάλης. Μόνη επιλογή η ταξική συνείδηση και συγκρότηση ενάντια στον κρατικό-καπιταλιστικό μηχανισμό που σπέρνει θάνατο. Να σταθούμε η μία δίπλα στην άλλη, να οργανωθούμε, να αντισταθούμε.
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.
