Κάλεσμα σε Πανελλαδική Κινητοποίηση στη Βάση της Σούδας αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό, Μουζουράς, Χανιά, Σάββατο 18/10,13:00
Η Παλαιστίνη δείχνει στον κόσμο πώς να καταρρίπτει τα σύνορα
Η εμπλοκή του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου στην γενοκτονία των Παλαιστινίων
Επιθυμώντας να ενισχύσουμε με το παρόν κείμενο την δική μας όχθη του ταξικού πολέμου αλλά και να ενσαρκώσουμε την αλληλεγγύη μας στον Παλαιστινιακό λαό και την Αντίστασή του, επιλέγουμε να ξεκινήσουμε την τοποθέτησή μας στοχοποιώντας τον αμεσότερο και κοντινότερο σε εμάς σύμμαχο στην διαρκή γενοκτονία απέναντι στους Παλαιστινίους, το ελληνικό κράτος και την ελληνική αστική τάξη.
Το ελληνικό κράτος κατέχει ενεργό ρόλο στη γενοκτονία εις βάρος των Παλαιστινίων, μεταξύ άλλων επιδιώκοντας να διατηρήσει και να αναβαθμίσει το γεωπολιτικό του ρόλο και τις διακρατικές του συνεργασίες. Από τον Οκτώβριο του 2023, όταν η προσπάθεια του Ισραήλ να εξαφανίσει τους Παλαιστίνιους έφτασε σε μία από τις πιο βάρβαρες εκφάνσεις της, το ελληνικό κράτος δεν έπαψε να παρέχει στρατιωτική, διπλωματική και πολιτικοιδεολογική στήριξη στο ισραηλινό κράτος.
Βασικό ρόλο κατέχει στις επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα εναντίον των Χούθι, οι οποίοι επέβαλαν εμπάργκο στα ισραηλινά πλοία και σε όσα σχετίζονται με το Ισραήλ ως μέσο πίεσης προς το τελευταίο για να σταματήσει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Το ελληνικό κράτος ηγείται της επιχείρησης ASPIDES κατά των Χούθι στην περιοχή, και φυσικά σταθερά και κατ’επιλογήν στοχοποιώντας και την προλεταριακή βάση της περιοχής στην οποία τέτοιες επιχειρήσεις σκορπούν θάνατο και κρατική τρομοκρατία, συμμετέχοντας με ιδιαίτερο ζήλο, καθώς βλέπει το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο να υφίσταται τεράστιες ζημιές από την αδυναμία διέλευσης των πλοίων του από την Ερυθρά Θάλασσα. Το κέντρο επιχειρήσεων της Λάρισας έχει οριστεί ως νατοϊκό στρατηγείο στη συγκεκριμένη επιχείρηση του πολέμου εναντίον της Υεμένης. Από την αρχή αυτής της επιχείρησης το Φεβρουάριο του 2024, το ελληνικό κράτος στέλνει εναλλάξ φρεγάτες του πολεμικού ναυτικού να περιπολούν στην Ερυθρά Θάλασσα και να έχουν εμπλοκή στον πόλεμο (φρεγάτες ΥΔΡΑ, ΣΠΕΤΣΑΙ, ΨΑΡΑ κ.ά.), πριμοδοτώντας το ασφυκτικό πλαίσιο καταπίεσης που ασκεί το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. στους λαούς της Μέσης Ανατολής και ειδικά στον Παλαιστινιακό.
Παράλληλα, οι στρατιωτικές νατοϊκές βάσεις εντός ελληνικού κράτους χρησιμοποιούνται ως ορμητήριο – στάση ανεφοδιασμού για βομβαρδισμούς εναντίον λαών και εδαφών χωρών της Μέσης Ανατολής, όπως στον βομβαρδισμό του Ιράν από τις ΗΠΑ τον Ιούνιο του 2025, όπου προηγουμένως τα αμερικανικά αεροσκάφη ανεφοδιάστηκαν στη βάση της Σούδα.
Φυσικά, το ελληνικό κράτος δίνει μεγάλες πνοές και οικονομικά στο ισραηλινό κράτος και στη ροή κεφαλαίων εντός του, αποτελώντας σημαντικό αγοραστή των εξαγωγών της αμυντικής βιομηχανίας του Ισραήλ, όπως αντιαρματικών πυραύλων, εν μέσω γενοκτονίας. Επίσης, το Μάρτιο-Απριλιο του 2025 πραγματοποίησε μαζί με άλλες χώρες κοινή αεροπορική άσκηση με το Ισραήλ (“Ηνίοχος 2025”), του οποίου η αεροπορία σκορπάει το θάνατο στον Παλαιστινιακό λαό.
Εν ολίγοις,το ελληνικό κεφάλαιο και κράτος, όσο εξελίσσεται η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και οι συχνές επιθέσεις στους λαούς της Υεμένης και του Λιβάνου, εμπλέκονται ενεργά με σκοπό τη διασφάλιση των δικών τους συμφερόντων στη Μέση Ανατολή και στη νοτιοανατολική Μεσόγειο ,στην τελευταία σε συναρτηση και με τον ενδοαστικό και ενδονατοϊκό ανταγωνισμό του με το τουρκικό κράτος. Τα ουκ ολίγα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης στην περιοχή θα μπορούσαν να συνοψιστούν παραλείποντας αρκετά, σε άμεσα οικονομικές ή/και πολιτκές-διπλωματικές συμφωνίες. Χαρακτηριστικά είναι οι εμπορικοοί δρόμοι της Ερυθράς Θάλασσας, όπου μέσω της Διώρυγας του Σουέζ διεξάγεται πάνω από το 12% του παγκόσμιου εμπορίου και δραστηριοποιείται σημαντικά το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, και η επικύρωση των στρατηγικών συνεργασιών της Ελλάδας με τον άξονα Ελλάδας-Ισραήλ-Αιγύπτου-Κύπρου,με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά και φυσικά με ΝΑΤΟ, Ε.Ε.
Τη στήριξή του στο Ισραήλ, το ελ. κράτος τη δείχνει και με τα μεγάλα επενδυτικά πλάνα που καταρτίζει το ισραηλινό κεφάλαιο εντός της χώρας, όπως το τεχνολογικό κέντρο Thess INTEC που δημιουργείται στην Περαία Θεσσαλονίκης, με την τροφοδότηση με πολεμικό υλικό στον ισραηλινό στρατό, με τις πολυάριθμες αγορές real estate από ισραηλινά κεφάλαια. Και φυσικά με την φιλοξενεία που παρέχει εν είδη τουρισμού σε γενοκτόνους του IDF.
Η λειτουργία του ισραηλινού κράτους
Δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να ειπωθεί ότι το κράτος του Ισραήλ αποτελεί κράτος – πρότυπο για πολλά από τα κράτη που εντάσσονται στο δυτικό μπλοκ. Από αυτή την κατηγορία κρατών δεν θα μπορούσε να λείπει το ελληνικό. Η παραπάνω άποψη μάλιστα, συχνά πυκνά εκφράζεται αυτολεξεί, κατά την διάρκεια της γενοκτονίας, με κυνισμό από στελέχη πυλώνες της ελληνικής κυβέρνησης, συνεχίζοντας την άψογη, σε όλα τα επίπεδα, σχέση και συνεργασία των δύο κρατών -μια συνεργασία στην οποία όλες ανεξαιρέτως οι ,ανά τα χρόνια, ελληνικές κυβερνήσεις έχουν βάλει το λιθαράκι τους-. Πιο συγκεκριμένα το Ισραήλ θεωρείται, και δικαίως, ένα στρατιωτικοποιημένο κράτος, στο οποίο η πολεμική βιομηχανία παίζει σημαίνοντα ρόλο στην βιωσιμότητα και την ανάπτυξή του. Με το φασιστικό σιωνιστικό αφήγημα στον πυρήνα του αφηγήματός του, και την υποχρεωτική στράτευση όλων των – μη αποκλεισμένων μέσω του απαρτχάϊντ που διεξαγει – πολιτών ( ανδρών – γυναικών ) στα 18, δημιουργεί έναν σχεδόν άρρηκτο δεσμό αυτών με τον IDF. Ένας δεσμός που παραμένει ζωντανός και μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής θητείας αφού ο IDF αποτελεί οργανισμό που συνεισφέρει στην εκπαίδευση, επαγγελματική κατάρτιση του πληθυσμού αξιοποιώντας το στρατεύσιμο προσωπικό σε διάφορα τμήματα. Είναι γεγονός λοιπόν, πως ανάμεσα στα διάφορα κράτη σε αυτό του Ισραήλ η μεγαλύτερη επιτυχία και η «ελίτ επιλογή καριέρας» θεωρείται αυτή στο στρατιωτικό σώμα του κράτους. Εκτός από το κρατικό, ο IDF συνεργάζεται ευθέως φυσικά και με το ιδιωτικό κεφάλαιο της χώρας, αφού πρωτοφανής αριθμός εταιρειών συνεισφέρει στην λειτουργία και την ανάπτυξη του, ή ακόμα ακόμα έχει δημιουργηθεί για αυτό τον λόγο.
Με καπιταλιστικούς όρους μιλώντας, εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι όντως το ισραηλινό κράτος αποτελεί πρότυπο για τα δυτικά, και δη στο στρατιωτικό σκέλος. Βέβαια η επιλογή του Ισραήλ να επενδύσει τόσους πολλούς πόρους σε αυτόν τον τομέα μόνο τυχαία δεν ήταν. Οι ικανότητες των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων αποτελούσαν προτεραιότητα για το ισραηλινό κράτος και βασική του επιδίωξη από την γέννηση του λόγω της ύπαρξης των παλαιστινίων αλλά και του ρόλου του τοποτηρητή που όφειλε να διεξάγει για να προβάλει τα δυτικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στην περιοχή. Η λεγόμενη ‘εθνική ασφάλεια’ λοιπόν γίνεται αντιληπτή από το σύνολο σχεδόν των υποκόων ως το ύψιστης σημασίας κοινωνικό αγαθό της χώρας. Το γεγονός ότι η πολεμική και στρατιωτική βιομηχανία καταλαμβάνει μεγάλο μέρος του ετήσιου ΑΕΠ δημιουργεί μια ιδανική συνθήκη για ένα καπιταλιστικό κράτος , συνδυάζοντας την παραγωγική διαδικασία και την ροή του κεφαλαίου με τα γεωπολιτικά συμφέροντα του ίδιου του κράτους στην περιοχή.
Ταυτόχρονα ασκεί μία από τις πιο ωμές παγκοσμίως πολιτικές διακρίσεων επιβάλλοντας την ισχύ του στο κατεχόμενο εσωτερικό διακρίνοντας τρία επίπεδα κρατικής επιβολής και βίας. Αστική δημοκρατία, πάντα φονταμελιστική και εθνικιστική ως <<το κράτος των Εβραίων>>, για τους πολίτες, Απαρτχάϊντ για τους Παλαιστίνιους, Εθνοκάθαρση και Γενοκτόνια για τους υπόλοιπους Παλαιστίνιους.
Έτσι συνδυάζει την διαιώνιση του εθνικιστικού του αφηγήματος και του πολίτη-<<Σπαρτιάτη>>, πάντα με πλάτη την απεριόριστη νατοϊκή και αμερικανική συνδρομή, τα φτηνά υποτιμημένα εργατικά χέρια των μη πολιτών αποκλεισμένων, και το πεδίο άσκησης των πιο απαίσχυντων πρακτικών στον πλανήτη αυτή την στιγμή επίβλεψης, βίας, κρατικής τρομοκρατίας και δολοφονίας απέναντι στην μαχόμενη Παλαιστίνη, η οποία θρέφει το στρατιωτικό-βιομηχανικό του σύμπλεγμα και αποτελεί το πλανητικό εργαστήριο για όλα τα αιμοσταγή κράτη που προσβλέπουν σε “τομές” δια της προβολής ισχύος τους.
Η διαχείριση πλεοναζόντων πληθυσμών από το ελληνικό κράτος
Το ελληνικό κράτος, εκτός λοιπόν από συνεπή στρατιωτικό σύμμαχο του Ισραήλ, αποτελεί και ένα κράτος που όπως είπαμε εφαρμόζει κομμάτια της παραπάνω πολιτικής. Η εθνική ασφάλεια αποτελεί ένα μείζον θέμα στην κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου, πάνω στον διάλογο του οποίου τον τόνο δίνει φυσικά η κρατική προπαγάνδα. Η τελευταία, ανάγει πάντοτε την μετανάστρια και τον μετανάστη ,ανά διαστήμα άλλα κράτη (άλλοτε η Τουρκία, η Βόρεια Μακεδονία, η Ρωσία και άλλα), ως νούμερο ένα απειλές για το κράτος και ως πηγή όλων των δεινών που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη στην καθημερινότητα της. Με τον τρόπο αυτό αφενός καλλιεργείται το εθνικό αίσθημα ενότητας που είναι απαραίτητο για να σκεπάσει τις ταξικές διαφορές και ανισότητες εντός των κοινωνιών, αφετέρου κατευθύνει τις όποιες αντιδράσεις των καταπιεσμένων στα στοιχεία που το κράτος έχει κατονομάσει ως εχθρικά και αναφέρθηκαν παραπάνω.
Ο πόλεμος κατά των μεταναστριών είναι μια πάγια πολιτική του ελληνικού κράτους που κρατά χρόνια τώρα. Η δαιμονοποίηση και η παρουσίαση τους ως τον εισαγόμενο εχθρό για την ντόπια εργατική τάξη, έδωσε τελικά στο ελληνικό κράτος την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση ώστε να εφαρμόσει τις πιο απάνθρωπες πολιτικές σε βάρος τους. Από το χτίσιμο του φράχτη στον Έβρο και την αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση των συνόρων, μέχρι τα καθημερινά pushbacks στις ελληνικές θάλασσες το ελληνικό κράτος προσπαθεί να αποτρέψει την μετανάστευση, ενίοτε δολοφονώντας ,αν χρειαστεί, κανονικά και με την βούλα όσους/ες/α προσπαθούν να εισέλθουν στην χώρα. Το ναυάγιο της Πύλου των περισσότερων από 600 νεκρών μεταναστ(ρι)ών αποτελεί το μαζικότερο έγκλημα σε βάρος πληθυσμών που έχει διαπράξει τις τελευταίες δεκαετίες το ελληνικό κράτος. Ωστόσο, ο αντιμεταναστευτικός πόλεμος εξαπολύεται πολύπλευρα και καθημερινά και σε περιπτώσεις, που δεν παίρνουν μεγάλη δημοσιότητα, όπου το ελληνικό λιμενικό έχει ανοίξει ψυχρά και κυνικά πυρ και έχει δολοφονήσει μετανάστες πάνω σε φουσκωτές βάρκες. Ακόμη, στα τέλη του Ιουνίου του 2025, τρία πολεμικά πλοία του Πολεμικού Ναυτικού στάλθηκαν στα νότια της Κρήτης, κοντά στα χωρικά ύδατα της Λιβύης με σκοπό την αποτροπή της μετανάστευσης, αντιμετωπίζοντας ξανά τους μετανάστες, που ψάχνουν μία καλύτερη ζωή, ως εισβολείς και με όρους στρατιωτικής απειλής. Εκτός της προσπάθειας αποτροπής της εισόδου στην χώρα, το ελληνικό κράτος διαχειρίζεται όσους/ες μετανάστες/ριες καταφέρουν να εισέλθουν τελικά σε αυτό, δημιουργώντας για αυτούς μια κόλαση επί γης στα κέντρα κράτησης μεταναστών. Καθεστώς εγκλεισμού, άθλιες συνθήκες υγιεινής, ελλιπείς μερίδες φαγητού και ανύπαρκτη ιατρική περίθαλψη είναι η καθημερινότητα όσων ανθρώπων διαμένουν σε αυτά. Επιπλέον οι διαδικασίες για αίτηση ασύλου αποτελούν ένα ολόκληρο βουνό που πρέπει να ανέβουν όσοι το αιτούνται και μια πιθανή ευτυχής κατάληξη καθιστά όσους/ες μετανάστες/τριες το εξασφαλίσουν, ως το πλέον εξαθλιωμένο εργατικό δυναμικό στα χέρια
του ντόπιου κεφαλαίου.
Το τελευταίο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο αποτέλεσε την τελευταία πράξη στην πολεμική πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς. H διαχρονική αντιμεταναστευτική πολιτική λοιπόν κορυφώθηκε στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο το οποίο καταργεί την επταετία, που μέχρι τώρα όριζε πως εάν κάποια μετανάστρια αποδείκνυε την επταετή παραμονή της ή τριετή παραμονή με αποδεδειγμένη νόμιμη εργασία στην Ελλάδα, αποκτούσε το δικαίωμα αίτησης άδειας παραμονής χωρίς προσφυγικό άσυλο, αυστηροποιεί τις ποινές για παράνομη είσοδο των μεταναστριών και ελαστικοποιεί τα κριτήρια για την απέλαση τους. Από τον Ιούλιο, επίσης, ανακοινώθηκε από το κράτος ή άρση του δικαιώματος υποβολής αίτησης ασύλου για τρεις μήνες σε μετανάστες προερχόμενους από τη Βόρεια Αφρική, δηλαδή ακόμα και από εμπόλεμες ζώνες όπως το Σουδάν κ.ά., συνεχίζοντας το αντιμεταναστευτικό κρεσέντο.
Έχοντας λοιπόν λάβει υπόψιν όλα αυτά μπορούμε να πούμε ότι οι εθνοκαθαρτικές και γενοκτονικές πολιτικές σε βάρος των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, «προσομοιώνονται» σε μεγάλο βαθμό από τα δυτικά κράτη εναντίον των μεταναστευτικών πληθυσμών για την διαχείριση και την εκμετάλλευση τους. Η Παλαιστίνη λειτουργεί για το παγκόσμιο κρατικό – καπιταλιστικό σύστημα ως ένα “εργαστήριο” διαχείρισης πλεοναζόντων πληθυσμών σε μεγάλη κλίμακα και στον ύψιστο βαθμό απανθρωποποίησης. Τα μοντέλα διαχείρισης που δοκιμάζονται στον Παλαιστινιακό λαό από το Ισραηλινό κράτος, υιοθετούνται από τα δυτικά -και όχι κόνο- κράτη και αξιοποιούνται στον πόλεμο απέναντι στον εσωτερικό εχθρό που διεξάγει το καθένα. Το ελληνικό κράτος υπερασπίζεται τον πόλεμο κατά πληθυσμού-λαού που διεξάγει το Ισραήλ, ενώ παράλληλα διεξάγει τον δικό του πόλεμο κατά των μεταναστών/τριών, πολιτικές κατευθύνσεις όμορες και άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους.
Για το σκοπό αυτό, το ελ. κράτος προμηθεύεται από το Ισραήλ μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτήρησης(UAV HERON και UCAV) των συνόρων , δηλαδή μεταξύ άλλων και κυνηγιού μεταναστών και ανταλλάσσει μαζί του τεχνογνωσία επιτήρησης και ασφάλειας. Ταυτόχρονα, η δικαιολόγηση του ισραηλινού κράτους, είναι απαραίτητη μεταξύ κρατών ώστε να νομιμοποιούν τις δικές τους εθνοκαθάρσεις, σφαγές, γενοκτονίες εις βάρος άλλων λαών.
Για τους λόγους αυτούς, μία ακόμη μορφή που οφείλει να λαμβάνει η αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό, είναι και η αμφισβήτηση των “εσωτερικών συνόρων” -και εξωτερικών- του ελληνικου κράτους. Των συνόρων που καθιστούν πλεονάζοντες τις μετανάστριες, τους ρομά, τα κουίρ άτομα, τους εργάτες και γενικά όποιον αντιστέκεται στην καπιταλιστική κανονικότητα.
Συμπερασματικά, το ελληνικό κράτος, όπως άλλωστε ευαγγελίζεται, παραδειγματίζεται από το συμμαχικό, για αυτό, κράτος του Ισραήλ, αφού η ανάδειξη της πολεμικής βιομηχανίας και η εθνική ασφάλεια ως βασικοί πυλώνες της κοινωνικής και καπιταλιστικής συνοχής και η διαχείριση των πλεοναζόντων πληθυσμών με έναν συγκεκριμένο τρόπο, όπως αυτός περιεγράφηκε παραπάνω, αποτελούν σημαντικά γρανάζια της λειτουργίας του.
Η αναγκαιότητα του πολέμου για την ανάπτυξη του καπιταλιστικού συστήματος και την έξοδο από τις αναπόφευκτες κρίσεις του
Στην Παλαιστίνη εξαντλείται η καπιταλιστική λογική της διάνοιξης πεδίων κερδοφορίας μέσω του πολέμου/γενοκτονίας κατά πληθυσμού και της απόλυτης ισοπέδωσης των υποδομών.
Η συνεχώς εξελισσόμενη πολεμική βιομηχανία, ως μια σύγχρονη πολεμική επένδυση, δημιουργεί πεδία κερδοφορίας. Η στρατιωτική βιομηχανία με παραγωγή πολεμικού υλικού, συστημάτων ασφαλείας και την εξαγωγή τους, αποτελεί πυλώνα των σύγχρονων καπιταλιστικών οικονομιών δημιουργώντας υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί. Αυτό το πλεονάζον κεφάλαιο, δημιουργεί “κρίσεις” υπερσυσσώρευσης, που απαιτούν την αξιοποίηση του, δηλαδή την καταστροφή πολεμικού υλικού σε πολέμους. Έτσι αυτές οι κρίσεις που δημιουργεί ο καπιταλισμός, ανακυκλώνουν τις διαδικασίες παραγωγής, δημιουργούν νέα ζήτηση και κρατάνε τον καπιταλισμό σε κίνηση, με τους πολέμους ως βασικό συστατικό του.
Άλλο σημαντικό πεδίο κερδοφορίας που διογκώνεται είναι το κατασκευαστικό, όπου οι εταιρίες πλουτίζουν στις πλάτες των πληθυσμών που σκοτώνει η πολεμική μηχανή, με βασικό παράδειγμα τους/ τις Παλαιστίνιους/ες. Αυτό γίνεται είτε με την κατασκευή στρατιωτικών εγκαταστάσεων, βάσεων, τειχών κλπ. για την εξασφάλιση του πολέμου, είτε με την ανοικοδόμηση βομβαρδισμένων και καταστρεμένων περιοχών όπως η λωρίδα της Γάζας, είτε ακόμα και με την κερδοφόρα αγορά του real estate που φροντίζει τα κατεστραμμένα και στρατιωτικοποιημένα εδάφη να αξιοποιηθούν κατάλληλα για την παραγωγή κέρδους (πωλήσεις, ενοικιάσεις, ιδιωτικοποιήσεις).
Η εμπλοκή των δυτικών κρατών στην εν εξελίξει γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού για τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα, απαιτεί και την αύξηση των αμυντικών/ πολεμικών δαπανών τους, με βασικό παράδειγμα την έγκριση του προγράμματος Rearm Europe από την Ε.Ε. που προβλέπει τον επανεξοπλισμό των κρατών της με δαπάνες ύψους 800 δισ., κηρύσσωντας μια νέα πολεμική εποχή. Τέτοιου είδους εξοπλιστικά προγράμματα,υλοποιούνται στις πλάτες της εργατικής τάξης, εφόσον απαιτούν περικοπές στους μισθούς της, στις δαπάνες για δημόσια υγεία, παιδεία, πρόνοια κλπ. Με άλλα λόγια η αύξηση των πολεμικών δαπανών είναι προσοδοφόρα οικονομικά για το κεφάλαιο, ανοίγοντας συνεχώς νέες οικονομικές ευκαιρίες, πατώντας στην εξαθλίωση ή και τον θάνατο των καταπιεσμένων.
Ο ρόλος τον βάσεων του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα
Σε αυτό το σημείο θέλουμε να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναφορά περί των βάσεων του ΝΑΤΟ στον ελλαδικό χώρο (και πιο συγκεκριμένα της Σούδας) και την εμπλοκή τους διαχρονικά σε πολέμους. Αρχικά , το ελληνικό κράτος τον Φεβρουάριο του 1952 μέσω νόμου αποφασίζει τη συμμετοχή του στην ευρωατλαντική συμμαχία, ενώ τον Οκτώβριο του 1953 υπογράφει την πρώτη συμφωνία για τις βάσεις η οποία συμπληρώνεται το 1956 με απόφαση την εγκατάσταση όσων στρατιωτικών βάσεων ήθελαν και όπου τις ήθελαν. Μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν το ελληνικό κράτος με τις εκάστοτε κυβερνήσεις του έμπαινε σε διαπραγματεύσεις αναπροσαρμογής της συμφωνίας του 1953, καταλήγοντας τον Ιούλιο του 1990 στη νέα μορφή συμφωνίας αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας(MDCA) η οποία παρέμεινε σε ισχύ μέχρι την επικαιροποίηση αυτής της συμφωνίας το 2020 όπου αποτυπώθηκε η μόνιμη παρουσία των αμερικανικών ένοπλων δυνάμεων (πέρα απο τη Σούδα) σε Λάρισα, Αλεξανδρούπολη, Βόλο.
Οι βάσεις του ΝΑΤΟ στον ελλαδικό χώρο διαθέτουν πλήρη έλεγχο και εξοπλισμό. Ναυτικές και αεροπορικές βάσεις, βάσεις τηλεπικοινωνιών, βάσεις πυρηνικών και πυρομαχικών έχουν περάσει ανά τα χρόνια σε διάφορες σημεία -προπύργια του νάτο στην Ελλάδα. Η βάση της Σούδας θεωρείται ότι αποτελεί την ύψιστης σημασίας βάση του ΝΑΤΟ στην ελληνική επικράτεια.Χρησιμοποιείται από το πολεμικό ναυτικό, την αεροπορία (μαχητικά και μεταγωγικά αεροσκάφη) και τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ, αποτελεί τη μόνη βάση στη Μεσόγειο που μπορεί να φιλοξενήσει πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο, ενώ είναι σημαντική για τον ανεφοδιασμού των αμερικανικών δυνάμεων για τις επιχειρήσεις τους σε Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή.
Είναι ευρέως γνωστό ότι το ΝΑΤΟ αποτελεί μια στρατιωτική συμμαχία η οποία έχει εμπλακεί και πυροδοτήσει, διάφορους πολέμους ή άμεσες επιθέσεις εναντίων ανταρτών και πληθυσμού που εκτυλίσσονται , λειτουργώτας ως αποσταθεροποιήτης μίας κατάστασης για να προωθήσουν τα δικά του πολεμικά και οικονομικά συμφέροντα, σπέρνοντας το θάνατο σε διάφορα μέρη του κόσμου μέσω εξοπλισμού και στρατευμάτων που στέλνει. Φυσικά δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε την άμεση εμπλοκή των νατοϊκών βάσεων της Ελλάδας στις νατοϊκές επεμβάσεις σε Αφρική, Γιουγκοσλαβία και Μέση Ανατολή όπου το ελληνικό κράτος είναι συνένοχο όχι μόνο ως μέλος του ΝΑΤΟ που ούτως η άλλως βαραίνει την εμπλοκή του σε όλες τις επιχειρήσεις, αλλά δίνοντας και το “φυσικό χώρο” για την πραγματοποίηση αυτών. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Κατα τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία το 1999, στρατιωτικές βάσεις, λιμάνια και αεροδρόμια εξυπηρετούσαν την μεταφορά της νατοϊκής δύναμης με χιλιάδες αεροσκάφη, πλοία , οχήματα και στρατιώτες να περνάνε απο την Θεσσαλονίκη. Η βάση της Σούδας λόγω της γεωγραφικής της θέσης (σε σχέση με τον έλεγχο που θέλει το ΝΑΤΟ να διατηρεί σε Μέση Ανατολή και Αφρική) έχει στρατηγική σημασία για τις επιχειρήσεις και την ετοιμότητα σε κάθε συνθήκη. Ανάλογο ρόλο ετοιμότητας και καθοριστικού σημείου έπαιξε και στη διάρκεια των νατοϊκών βομβαρδισμών σε Σερβία και Μαυροβούνιο, κατά την επιδρομή των ΗΠΑ ενάντια στη Λιβύη το 1986, κατά την περίοδο της επίθεσης στον Περσικό Κόλπο το 1991, ενώ ανάλογη πολεμική ετοιμότητα επέδειξε η βάση της Σούδας και άλλες αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα την περίοδο του Πολέμου των 6 ημερών στη διώρυγα του Σουέζ το 1973 στην επιδρομή των Ισραηλινών στο Λίβανο, στην επέμβαση στο Αφγανιστάν το 2003, και σε χτυπήματα στη Συρία το 2017 και 2018. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η άμεση εμπλοκή της βάσης της Σούδας στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στο Ιρακ το 2003, καθώς αεροσκάφη του ΝΑΤΟ απογειώνονταν ή προσγειώνονταν στην Σούδα, ανάμεσα τους κατασκοπευτικά ηλεκτρονικού πολέμουν, μαχητικά, ιπτάμενα τάνκερ και ραντάρ.
Στην υπάρχουσα πολιτική συγκυρία, η Σούδα χρησιμοποιείται για ανεφοδιασμό και βοήθεια του ισραηλινού κράτους που συντελεί την γενοκτονία των Παλαιστινίων με τη βούλα του ελληνικού κράτους και του νατοϊκού σχεδιασμού.
Η συμμετοχή του ελληνικού κράτους στο ΝΑΤΟ εξασφαλίζει, στον δεδομένο συσχετισμό δυνάμεων παγκοσμίως, την επίτευξη των βλέψεών του στην περιοχή. Πιο συγκεκριμένα, η Ελλάδα αναδείχθηκε σε τοποτηρητή του εναέριου χώρου των Βαλκανίων. Ταυτόχρονα, αξιοποιεί τη θέση της στο ΝΑΤΟ ώστε να λάβει προβάδισμα σε σχέση με την Τουρκία, με την οποία ο ανταγωνισμός, παρότι και οι δύο χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, πριμοδοτεί σταθερά το αφήγημα της ανάγκης εθνικής ενότητας και του εθνικισμού. Το ελληνικό κράτος επιλέγει να συντάσσεται με έναν ιμπεριαλιστικό πόλο που στην προκειμένη περίοδο εξυπηρετεί ορισμένα συμέφροντά του. Παραδείγματος χάριν, ο εμπορικός στόλος του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου (2ος μεγαλύτερος στον κόσμο) χρειάζεται μία ισχυρή στρατιωτική υποστήριξη για να εξασφαλίσει τη διέλευση από τους εμπορικούς δρόμους, την οποία και βρίσκει στο ΝΑΤΟ.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν την κομβική σημασία που έχει η παρέμβαση και η στοχοποίηση των βάσεων του ΝΑΤΟ και δη της Σούδας σε μια τροχιά ενός αντιπολεμικού αντιεξουσιαστικού κινήματος, ενός κινήματος ενάντια στα κράτη και τους πολέμους που αυτά διεξάγουν, ενάντια στις πολεμικές και στρατιωτικές συμμαχίες των κρατών, όπου όσο και αυτές διανθίζουν και αναπτύσσονται, τόσο εντείνεται και η καταστολή στο εσωτερικό. Μα πρώτα και κύρια ενός κινήματος που αγωνίζεται ενάντια φυσικά στην γενοκτονία των Παλαιστινίων απο το κράτος απάρτχαϊντ του Ισραηλ, με την πλήρη συμβολή του ελληνικού κράτους, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, κόντρα στις αποικιοκρατικές και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των στρατιωτικών συμμαχιών ανάμεσα στα κράτη.
Η Παλαιστινιακή υπόθεση και η Αντίσταση
Ο εσωτερικός εχθρός του Ισραήλ, η “απειλή για την ασφάλειά του” είναι οι ίδιοι/ες οι Παλαιστίνιοι/ες. Για δεκαετίες η Γάζα είναι αποκλεισμένη από παντού και η υπόλοιπη Παλαιστίνη υφίστανται την κατοχή του Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζονταν ανέκαθεν ως απόλυτα εξανδραποδισμένο εργατικό δυναμικό που ως επί το πλείστον εργαζόταν για το ισραηλινό κεφάλαιο, των οποίων οποιαδήποτε μορφή αντίστασης, είτε ένοπλη είτε ειρηνική απαντιόταν πάντοτε με τη λογική της συλλογικής τιμωρίας από το ισραηλινό κράτος, εκατοντάδες νεκρούς, βομβαρδισμούς, μαζικές φυλακίσεις, βασανιστήρια, εκτοπισμούς και εποικισμούς. Οτιδήποτε συμβαίνει στην πολυβάσανη πλην αδούλωτη ιστορία των Παλαιστινίων, αποτελεί τις κινήσεις ενός αποικιοκρατούμενου λαού απέναντι στον αποικιοκράτη και το παγκόσμιο σύστημα που τον στηρίζει.
Η Παλαιστινιακή Αντίσταση είναι δίκαιη στους στόχους της και φάρος για τα κινήματα ανά τον κόσμο. Η Παλαιστινιακή Αντίσταση είναι δίκαιη απέναντι στο πρόσωπο της αποικιοκρατίας που τόσες φορές έχει αιματοκυλύσει λαούς ανά τον πλανήτη και άλλες τόσες φορές έχει ηττηθεί από την αντίσταση των καταπιεσμένων. Η επιμονή και η σταθερότητα των Παλαιστινίων που έχουν βρεθεί αποδέκτες της μεγαλύτερης κτηνωδίας της παγκόσμιας καπιταλιστικής/πολεμικής μηχανής των τελευταίων δεκαετιών, αποτελεί φωτεινό παράδειγμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, το οποίο έχει διανοίξει τον δρόμο της αντίστασης σε πολλές καπιταλιστικές μητροπόλεις στη Δύση. Είναι η Παλαιστινιακή Αντίσταση και ο Παλαιστινιακός λαός που συνένωσε ντόπιους και μετανάστριες σε κοινούς αγώνες στην Ολλανδία, στη Μεγάλη Βρετανία, στις ΗΠΑ, στη Γαλλία και σε πολλές ακόμη χώρες, καταδεικνύοντας τα κοινά συμφέροντα μεταξύ των καταπιεσμένων, καταργώντας τα μεταξύ τους “σύνορα”, προωθώντας την διεθνιστική αλληλεγγύη και την αντιπαράθεση με την καπιταλιστική βαρβαρότητα στο εδώ και στο τώρα.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΪΣΤΑΗΛΙΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης
