Ανάρες – Ομάδα Δράσης & Αλληλεγγύης

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ Τρίτη, 14/10, Καμάρα 10:30

Μέσα σε ένα ιδιαίτερα έντονο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, πριν περίπου ένα μήνα, κατατέθηκε σε δημόσια διαβούλευση το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο, το οποίο πλασαρίστηκε με τον τίτλο “Δίκαιη εργασία για όλους” σε μια έκδηλη προσπάθεια εμπαιγμού της κοινής γνώμης. Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει σημαντικές τροποποιήσεις στους χώρους εργασίας όπως η νομιμοποίηση της 13ώρης εργασίας,οι αλλαγές στον τρόπο χορήγησης αδειών με τον ελάχιστο χρόνο άδειας να μειώνεται από 10 σε 5 μέρες και μετατροπές στις υπερωρίες της εκ περιτροπής εργασίας. Επιπλέον, σε ό,τι αφορά τον δημόσιο τομέα έχουμε την εισαγωγή αλλαγών στον πειθαρχικό τομέα, αφού πλέον η μη συμμετοχή στην διαδικασία της αξιολόγησης θα θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα. Η υπουργός εργασίας, με απύθμενο θράσος, έχει εδώ και καιρό ξεκινήσει περιοδεία στα τηλεοπτικά κανάλια σε μια πλήρως αποτυχήμενη προσπάθεια να πείσει την κοινή γνώμη ότι το νομοσχέδιο είναι προς όφελος όλων, τόσο εργαζόμενων όσο και αφεντικών.

Και την χαρακτηρίζουμε αποτυχημένη, γιατί ως κομμάτια της εργατικής τάξης, γνωρίζουμε καλά οτί (και) αυτό το νομοσχέδιο έχει έναν και μοναδικό τρόπο ανάγνωσης: τον ταξικό. Αν είσαι εργάτης/τρια γνωρίζεις καλά πως όλες οι τροποποιήσεις των τελευταίων χρόνων από το ελληνικό κράτος έχουν ένα και μοναδικό στόχο: να λύνουν τα χέρια των αφεντικών, ώστε αυτοί να μπορούν να αντλούν και να μεγαλώνουν τα κέρδη τους με όσο το δυνατόν πιο ευνοικούς (για αυτούς) όρους. Η νομιμοποίηση της 13ωρης εργασίας και οι υπόλοιπες προαναφερθείσες τροποποιήσεις δεν έρχονται να ανακουφίσουν κανέναν/καμία εργαζόμενο/η αλλά να δώσουν το απαραίτητο νομικό πλαίσιο για την 13ώρη εργασία σε όσα αφεντικά δεν την εφαρμόζουν μέχρι σήμερα και να χτυπήσει στοργικά την πλάτη σε όσα από αυτά την εφαρμόζουν ήδη παράνομα τόσα χρόνια τώρα.

Όλα τα παραπάνω συντελούνται σε ένα πλαίσιο, ήδη δυσβάσταχτο για την εργατική τάξη. Από τις μεγάλες βιομηχανίες μέχρι τα πιο μικρά εργοστάσια και τους εργαζόμενους/ες στον τομέα του τουρισμού και του επισιτισμού, οι έννοιες της εκμετάλλευσης, της εντατικοποίησης, της επισφάλειας είναι συνυφασμένες με την ζωή και την καθημερινότητα μας. Η μαύρη εργασία, οι απλήρωτες υπερωρίες, οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες είναι πράγματα που συμβαίνουν εδώ και χρόνια στους εργασιακούς χώρους. Ταυτόχρονα, οι απανωτές καπιταλιστικές κρίσεις των τελευταίων ετών, τις οποίες έχει κληθεί να επωμιστεί -όπως παντα άλλωστε- η κοινωνική βάση, έχουν δημιουργήσει ένα υπέρογκο κόστος ζωής. Με απλά λόγια, το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο κατατίθεται σε μια περίοδο που ήδη η εργατική τάξη δουλεύει όλη μέρα και όλη την εβδομάδα και παρόλα αυτά βλέπει τα έσοδα της να μην της φτάνουν πολλές φορές ούτε για την κάλυψη των βασικών αναγκών.

Ταυτόχρονα, όπως είπαμε και στην αρχή, το κράτος φέρνει αυτό το νομοσχέδιο μέσα σε ένα ιδιαίτερα φορτισμένο συνολικά πλαίσιο. Δεν πρέπει και δεν γίνεται προφανώς να ξεχνάμε την ενεργότατη συμμετοχή του ελληνικού κράτους στην γενοκτονία των Παλαιστινίων. Η υλική και πολιτική στήριξη στο σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ είναι σίγουρα ο πιο βασικός άξονας της εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού κράτους. Μάλιστα, γνωστά καθάρματα – πυλώνες της ελληνικής κυβέρνησης, με κυνισμό δεν χάνουν την ευκαιρία σε τηλεπαράθυρα να χαρακτηρίζουν το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ, εκτός από δυνατότερο στρατιωτικό σύμμαχο, ως κράτος – υπόδειγμα και παράδειγμα προς μίμηση για το ελληνικό. Οι βάσεις που βρίσκονται σε ελληνικό έδαφος χρησιμοποιούνται -για ακόμη μια φορά- και στην γενοκτονία των Παλαιστινίων με το ελληνικό κράτος, ως ένα από τα βασικά γρανάζια της στρατιωτικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ, να παίζει σημαίνοντα ρόλο στην γενοκτονία και να διεκδικεί και αυτό το κομμάτι της πίτας που του αναλογεί από τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή.

Οι πρακτικές που εφαρμόζει το σιωνιστικό καθεστώς στον παλαιστινιακό πληθυσμό δεν είναι κάτι πολύ μακριά από τις πρακτικές του ελληνικού κράτους εις βάρος των μεταναστ(ρι)ών. Αντιθέτως, οι εθνοκαθαρτικές και γενοκτονικές επιχειρήσεις επιστρατεύονται ήδη ή πρόκειται να επιστρατευτούν από τα δυτικά κράτη εναντίον των μεταναστευτικών πληθυσμών για την διαχείριση και την εκμετάλλευση τους, όντας το πλέον εξαθλιωμένο κομμάτι της εργατικής τάξης. Άλλωστε λίγο πριν το αντεργατικό ψηφίστηκε το αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο. H διαχρονική αντιμεταναστευτική πολιτική κορυφώθηκε στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο το οποίο καταργεί την 7ετία, που μέχρι τώρα όριζε πως εάν κάποια μετανάστρια αποδείκνυε την 7ετή παραμονή της ή τριετή παραμονή με αποδεδειγμένη νόμιμη εργασία στην Ελλάδα, αποκτούσε το δικαίωμα αίτησης άδειας παραμονής χωρίς προσφυγικό άσυλο, αυστηροποιεί τις ποινές για παράνομη είσοδο των μεταναστριών και ελαστικοποιεί τα κριτήρια για την απέλαση τους. Ταυτόχρονα, οι συνθήκες ζωής στα καμπ μεταναστών γίνονται ακόμα πιο άθλιες με βασικά αγαθά να στερούνται από τους ανθρώπους που διαμένουν εκεί. Το τελευταίο μάλιστα αποτελεί βασική εξαγγελία του υπουργείου μετανάστευσης, που δημιουργώντας μια κόλαση επί γης στα καμπ στο εσωτερικό της χώρας, θέλει να εμποδίσει μελλοντικές μεταναστευτικές ροές προς τον ελλαδικό χώρο.

Η ακραία υποτίμηση και ασημαντότητα της ζωής μας, της ζωής των ανθρώπων της τάξης μας, από τον καπιταλισμό και το σύμπλεγμα κράτους-κεφαλαίου αποτυπώθηκε με τον πιο βίαιο τρόπο και με το έγκλημα στα Τέμπη, στο οποίο δολοφονήθηκαν 57 άτομα, με τέτοια γεγονότα να αποτελούν υπολογισμένα ατυχήματα με στόχο το μέγιστο κέρδος με το μικρότερο κόστος.
Σχεδόν τρία χρόνια μετά, οι συγγενείς των θυμάτων εξακολουθούν να αγωνίζονται για τη δικαίωση των ανθρώπων τους με τη στήριξη του κόσμου, παρά τα εμπόδια που θέτει το κράτος και οι μηχανισμοί του.

Το έγκλημα στα Τέμπη, οι εργατικές δολοφονίες, η μαζική δολοφονία 600+ μεταναστ(ρι)ών στην Πύλο δεν συνιστούν λάθη ενός κράτους που υπολειτουργεί, αλλά βασική πολιτική ενός κρατικού μηχανισμού που λειτουργεί στην εντέλεια. Ωστόσο, όπου υπάρχει εκμετάλλευση και καταπίεση, θα υπάρχει πάντα η αντίσταση των καταπιεσμένων. Από τον αγώνα για γη και ελευθερία των Παλαιστινίων μέχρι τους αγώνες του πολυεθνικού προλεταριάτου στα καμπς και στις δυτικές μητροπόλεις, να αγωνιστούμε ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, ο ένας δίπλα στην άλλη.

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Στις 11/10 συμμετείχαμε στην αντιφασιστική πορεία στο Ωραιόκαστρο, που οργάνωσε η ΑΝΟΙΧΤΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΕΣ. Σκοπός της πορείας ήταν η αλληλεγγύη στους ασυνόδευτους μετανάστες που έχουν δεχτεί ρατσιστικές / φασιστικές επιθέσεις στην περιοχή του Ωραιοκάστρου, καθώς και το πολίτικο άνοιγμα του ζητήματος στην ίδια την περιοχή. Περίπου 200 αντιφασίστες/ριες/α πορεύτηκαν για πάνω από μίση ώρα σε κεντρικούς δρόμους του Ωραιοκάστρου συντεταγμένα και με παλμό. Οι μετανάστες αποτελούν τον εύκολο στόχο, στον οποίο βολεύει να ρίχνουν τις ευθύνες οι εθνικιστές, τα αφεντικά και οι πολιτικοί, ώστε να καλλιεργούν τον κοινωνικό κανιβαλισμό μεταξύ των καταπιεσμένων. Καθήκον του ταξικού – κοινωνικού – αντιφασιστικού κινήματος είναι να σταθεί δίπλα στους/ις/α μετανάστες/ριες/α και να παλέψουμε από κοινού για ένα κόσμο ισότητας και ελευθερίας. Όσο η ζωή, ειδικά της κοινωνικής βάσης, υποτιμάται βίαια από το κράτος και το κεφάλαιο, οφείλουμε να χτίζουμε την αλληλεγγύη και τις αγωνιστικές σχέσεις μεταξύ των καταπιεσμένων.
ΕΧΘΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΑΞΙΚΑ
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Αντιφασιστική πορεία αλληλεγγύης στους/ις μετανάστες/ριες, Ωραιόκαστρο,13:00, πάρκινγκ Κονταξοπουλειο

ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΕΣ ΚΑΙ ΝΤΟΠΙΕΣ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Τον τελευταίο καιρό στις περιοχές Ωραιοκάστρου – Παλαιοκάστρου στα δυτικά της Θεσσαλονίκης έχει ενταθεί η ρατσιστική βία εις βάρος των μεταναστ(ρι)ών, με πιο πρόσφατα περιστατικά τις επιθέσεις σε έφηβους μετανάστες που διαμένουν σε δομές ασυνόδευτων προσφύγων στις περιοχές αυτές. Συγκεκριμένα, τα παιδιά δέχτηκαν διαδοχικές ενέδρες από φασίστες με τραμπουκισμούς μέχρι και σωματική βία εντός και εκτός του λεωφορείου 56, καθώς και σε τοπικό πανηγύρι όπου τέσσερις ασυνόδευτοι μετανάστες δέχτηκαν επίθεση από πολλά άτομα με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό τους. Ακόμη, σε μία άλλη περίπτωση, οδηγός του 56 κατέβασε τα ανήλικα παιδιά μιας άλλης δομής από το λεωφορείο μόνο και μόνο επειδή ήταν μετανάστες, εφαρμόζοντας ένα καθεστώς απαρτχάιντ. Παρόμοιες πρακτικές γνωστοποιήθηκαν πρόσφατα για τα ΚΤΕΛ και συγκεκριμένα για τα δρομολόγια Αθήνα-Θεσσαλονίκη, από τα οποία στοχευμένα και κατ’εξακολούθηση αποκλείονται μετανάστ(ρι)ες για λόγους «ασφαλείας» των υπόλοιπων επιβατών.

Και αυτό είναι μόνο ένα δείγμα από τα αμέτρητα περιστατικά ρατσιστικής βίας που βιώνουν οι μετανάστριες καθημερινά από το σύνολο του κρατικού μηχανισμού. Άλλωστε, τέτοια φαινόμενα δεν αποτελούν παρά το αποτέλεσμα μίας συνολικής πολεμικής εις βάρος των μεταναστριών, η οποία εφαρμόζεται από το κράτος και τα αφεντικά και μέσω του ιδεολογικού εργαλείου του ρατσισμού νομιμοποιείται από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Όσο περισσότερο δαιμονοποιείται ο μετανάστης στον δημόσιο λόγο, τόσο πιο εύκολα γίνεται αποδεκτή η δολοφονία του στο Αιγαίο από το ελληνικό λιμενικό, η φυλάκιση του στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο βασανισμός του από την αστυνομία και η εκμετάλλευση της εργασίας του από τα ντόπια αφεντικά. Αποκορύφωμα όλων αυτών ήταν η πρόσφατη μαζική δολοφονία 600+ ανθρώπων στα ανοιχτά της Πύλου από το ελληνικό λιμενικό καθιστώντας το το μεγαλύτερο κρατικό έγκλημα των τελευταίων χρόνων. Η πολιτική αυτή του ελληνικού κράτους γίνεται όλο και πιο σκληρή με πιο πρόσφατο παράδειγμα την κατάθεση του νομοσχεδίου για την μετανάστευση, το οποίο αορατοποιεί ακόμα περισσότερο τους μετανάστες και αυστηροποιεί τις ποινές για «παράνομη» είσοδο στη χώρα. Πιο συγκεκριμένα, προβλέπεται φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών, χρηματική ποινή 10.000 ευρώ και μη δυνατότητα μετατροπής ή αναστολής έκτισης της ποινής. Και όλα αυτά χωρίς να χρειάζεται να κατηγορηθούν για κάτι, αλλά με μόνη κατηγορία την ίδια τους την ύπαρξη. Όσες μετανάστριες λοιπόν, καταφέρνουν να περάσουν τα σύνορα και να γλιτώσουν από τα pushbacks του ελληνικού λιμενικού και τον πιθανό θάνατο, εγκλωβίζονται σε μία επίγεια κόλαση με μία νομοθεσία η οποία προβλέπει φυλακή, μη δυνατότητα νομιμοποίησης, διαρκή φόβο απέλασης και κατ’ επέκταση (ημι)παράνομη εργασία και ρατσιστική βία.

Το ελληνικό κράτος όσο καταδεικνύει τους μετανάστες ως βασικό πρόβλημα της χώρας, συμμετέχει ενεργά στην γενοκτονία των Παλαιστινίων αποτελώντας μάλιστα έναν από τους βασικούς συμμάχους του Ισραήλ και παίρνοντας από αυτό «μαθήματα» διαχείρισης πληθυσμών. Συγκεκριμένα, οι γενοκτονικές και εθνοκαθαρτικές πρακτικές που εφαρμόζει το σιωνιστικό καθεστώς εις βάρος των Παλαιστινίων δεν συνιστούν μία μακρινή πραγματικότητα, αλλά είναι πρακτικές που εφαρμόζονται ή πρόκειται να εφαρμοστούν από τα δυτικά κράτη, με πρωτοπόρο το ελληνικό, εις βάρος των μεταναστευτικών πληθυσμών.

Ωστόσο, η καταπίεση και η εκμετάλλευση σε κάθε γωνιά της γης φέρνει και αντίσταση. Από τη Γάζα και τον αντιαποικιοκρατικό αγώνα για γη και ελευθερία των Παλαιστινίων μέχρι τον αγώνα του πολυεθνικού προλεταριάτου στα καμπς και τις δυτικές μητροπόλεις, ο εχθρός είναι κοινός.Ως κομμάτι της πολυεθνικής εργατικής τάξης, ο ρόλος μας είναι η ταξική αλληλεγγύη και η οργάνωση με τις μετανάστ(ρι)ες, η αμέριστη αλληλεγγύη στην παλαιστινικακή αντίσταση και η προσπάθεια παρεμπόδισης οποιασδήποτε σχέσης της Ελλάδας με το Ισραήλ. Ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό, να οργανώσουμε την αντεπίθεση μας.

ΕΧΘΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΕΧΡΘΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΑΞΙΚΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΝΙΚΗ ΣΤΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Στηρίζουμε το μπλοκ της ανοιχτής αντιφασιστικής συνέλευσης αλληλεγγύης στους/στις μετανάστες/στριες

Αναρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Στην πορεία αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό και την Παλαιστινιακή Αντίσταση της 7ης Οκτωβρίου στην Αθήνα, ξέσπασαν συγκρούσεις των διαδηλωτ(ρι)ών με τις δυνάμεις καταστολής. Τα μπλοκ του α/α χώρου που δέχτηκαν κυρίως την επίθεση του μηχανισμού καταστολής, στάθηκαν με αξιοπρέπεια στο δρόμο. Συνελήφθησαν 25 συντρόφια, εκ των οποίων στα 18 ασκήθηκαν κακουργηματικές διώξεις, ενώ βάσει του (νέου) ποινικού κώδικα κρατούνται ακόμη στη ΓΑΔΑ, ενώ θα οεράσουν από ανακριτή την Παρασκευή 10/10 . Κατά τις συλλήψεις πολλά συντρόφια δέχτηκαν ξυλοδαρμούς από τα θρασύδειλα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ. Ένας Παλαιστίνιος διαδηλωτής συνελήφθη και δέχτηκε ξυλοδαρμό – βασανισμό μετά τη μεταφορά του στη ΓΑΔΑ, με αποτέλεσμα να του σπάσουν το πόδι.

Το κράτος απέδειξε ξανά ότι θέλει να επιβάλλει σιγή νεκροταφείου με κάθε τρόπο γύρω από τη γενοκτονία που συντελεί το Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων και στην οποία συμμετέχει ενεργά το ελληνικό κράτος. Είναι άλλωστε συνολική η προσπάθεια του κράτους να εκφοβίζει την κοινωνική βάση ώστε να την αποθαρρύνει από το να κατεβαίνει στο δρόμο και να αντιστέκεται στα κρατικά καπιταλιστικά σχέδια, είτε αυτά αφορούν τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, είτε την ακρίβεια, τα κρατικά εγκλήματα, την αντιμεταναστευτική πολιτική κ.ά. Η στρατηγική του κράτους για αποσυσπείρωση και καταστολή των πορειών – διαδηλώσεων αμφισβητείται έμπρακτα στο δρόμο με την οργάνωση της μαχητικής παρουσίας που επιτάσσουν οι ίδιες οι ανάγκες του προλεταριάτου για αξιοπρέπεια, ελευθερία και ισότητα.

Αλληλεγγύη και άμεση απελευθέρωση στα συλληφθέντα συντρόφια

Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Aνάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, Τρίτη 7/10, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΠΑΝΟ ΡΟΥΤΣΙ , KYΡΙΑΚΗ 5/10, ΔΕΝΤΡΟ ΜΝΗΜΗΣ, ΝΕΑ ΠΑΡΑΛΙΑ, 18:30
Στις 28/2 του 2023, διαπράχθηκε το κρατικό- καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, στο οποίο σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι, με τη σύγκρουση επιβατικού τρένου και τρένου της Hellenic Train. Τη δολοφονία τους ακολούθησε η άμεση προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος με κάθε μέσο από το ελληνικό κράτος με σκοπό να προστατευτεί από την κοινωνική οργή που ξέσπασε εκείνο το διάστημα και την απόκρυψη της χρόνιας υποβάθμισης των σιδηρορδρομικών υποδομών παρά τις προειδοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργάνων του σιδηροδρόμου. Ωστόσο το γεγονός αυτό δεν αποτελεί ατύχημα, αλλά ένα “υπολογισμένο ρίσκο” ακολουθώντας τη λογική του κέρδους, καθιστώντας το έγκλημα στα Τέμπη προμελετημένο. Δεν διαφέρει από τα χιλιάδες άλλα εγκλήματα αντιπρολεταριακής φύσης που διαπράττονται, ανάμεσα στα οποία είναι οι εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες κάθε χρόνο, ο πόλεμος εναντίον των μεταναστών και η γενικότερη εξαθλίωση της πολυεθνικής εργατικής τάξης, που βάλλεται από το καπιταλιστικό σύστημα για την αναπαραγωγή του. Πρόκειται για τη φύση της καπιταλιστικής μηχανής που λίγους μήνες μετά τα Τέμπη, δολοφόνησε 600 μετανάστ(ρι)ες στα ανοιχτά της Πύλου στο όνομα της ασφάλειας.
1 χρόνο μετά το έγκλημα στα Τέμπη, τα νέα στοιχεία που ήρθαν στη επιφάνεια αναζωπύρωσαν την κοινωνική οργή, κινητοποιώντας εκατομμύρια κόσμου που κατέκλυσαν τους δρόμους κάθε πόλης, αμφισβητώντας έτσι το κρατικό αφήγημα του εθνικού πένθους και της ενότητας καταπιεστών και καταπιεσμένων. Η κατανόηση πως η κρατική βία, η ταξική εκμετάλλευση, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, οι ρατσιστικές πολιτικές διαχείρισης πληθυσμών,η λεηλεσία της φύσης, αποτελούν αδιαίρετες εκφάνσεις του καπιταλιστικού συστήματος που για να επιβιώσει χρειάζεται να πειθαρχεί, να τρομοκρατεί, να επεκτείνεται και να περιφρουρεί κάθε πτυχή της κοινωνικής μας ζωής, αποδεικνύει ότι η βαρβαρότητα του συστήματος δεν οφείλεται σε διαφθορά ή κακούς διαχειριστές της εξουσίας, αλλά στην ίδια τη λειτουργία ενός συστήματος που ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή και την κερδοφορία.
Τα παραδείγματα βαρβαρότητας είναι αμέτρητα για να θεωρήσουμε πως η συγκάλυψη του εγκληματος των Τεμπων, τα “σκάνδαλα” που κάθε λίγο αποκαλύπτονται, η εμπλοκή σε πολεμικά μέτωπα με την ενεργή στήριξη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων και οι χιλιάδες δολοφονίες μεταναστριών στα κάτεργα, στα σύνορα και στο Αιγαίο είναι εξαιρέσεις. Το ελληνικό κράτος συγκροτείται γύρω από την εκμετάλλευση και την εξόντωση ανθρώπων της τάξης μας, αποδεικνύοντας πως οι ζωές μας έχουν αξία μόνο ως πηγές παραγωγικότητας και κερδοφορίας. Ωστόσο,ο αγώνας των συγγενών των θυμάτων τα τελευταία δύο χρόνια είναι αδιάληπτος παρά την προσπάθεια φίμωσης τους και ατίμωσης των νεκρών τους. Από τις 14 Σεπτέμβρη ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του θύματος των Τεμπών Ντένις, κάνει απεργία πείνας μετά την άρνηση εκταφής και εξέτασης της σωρού του γιου του, με αίτημα την έρευνα των πραγματικών αιτιών θανάτου του.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα είναι επιτακτικής σημασίας να δούμε τους αγώνες ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών, της αλληλεγγύης στους/στις συγγενείς των θυμώτων,τον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό και τους/τις μετανάστ(ρι)ες ως ενιαίο σκοπό, ως κομμάτια της ταξικής πάλης. Μόνη επιλογή η ταξική συνείδηση και συγκρότηση ενάντια στον κρατικό-καπιταλιστικό μηχανισμό που σπέρνει θάνατο. Να σταθούμε η μία δίπλα στην άλλη, να οργανωθούμε, να αντισταθούμε.
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ, ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΙΣ ΡΑΓΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
Ανάρες, ομάδας δράσης & αλληλεγγύης

Έκτακτη συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αντιστέκομενο παλαιστινιακό λαό, μετά την αναχαίτιση του στόλου αλληλεγγύης από ισραηλινές δυνάμεις.

Πέμπτη 2/10, 18:30, Άγαλμα Βενιζέλου

 Στις 28/2 του 2023, διαπράχθηκε το κρατικό- καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, στο οποίο σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι, με τη σύγκρουση επιβατικού τρένου και τρένου της Hellenic Train. Τη δολοφονία τους ακολούθησε η άμεση προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος με κάθε μέσο από το ελληνικό κράτος με σκοπό να προστατευτεί από την κοινωνική οργή που ξέσπασε εκείνο το διάστημα και την απόκρυψη της χρόνιας υποβάθμισης των σιδηρορδρομικών υποδομών παρά τις προειδοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργάνων του σιδηροδρόμου. Ωστόσο το γεγονός αυτό δεν αποτελεί ατύχημα, αλλά ένα “υπολογισμένο ρίσκο” ακολουθώντας τη λογική του κέρδους, καθιστώντας το έγκλημα στα Τέμπη προμελετημένο. Δεν διαφέρει από τα χιλιάδες άλλα εγκλήματα αντιπρολεταριακής φύσης που διαπράττονται, ανάμεσα στα οποία είναι οι εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες κάθε χρόνο, ο πόλεμος εναντίον των μεταναστών και η γενικότερη εξαθλίωση της πολυεθνικής εργατικής τάξης, που βάλλεται από το καπιταλιστικό σύστημα για την αναπαραγωγή του. Πρόκειται για τη φύση της καπιταλιστικής μηχανής που λίγους μήνες μετά τα Τέμπη, δολοφόνησε 600 μετανάστ(ρι)ες στα ανοιχτά της Πύλου στο όνομα της ασφάλειας.

 1 χρόνο μετά το έγκλημα στα Τέμπη, τα νέα στοιχεία που ήρθαν στη επιφάνεια αναζωπύρωσαν την κοινωνική οργή, κινητοποιώντας εκατομμύρια κόσμου που κατέκλυσαν τους δρόμους κάθε πόλης, αμφισβητώντας έτσι το κρατικό αφήγημα του εθνικού πένθους και της ενότητας καταπιεστών και καταπιεσμένων. Η κατανόηση πως η κρατική βία, η ταξική εκμετάλλευση, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, οι ρατσιστικές πολιτικές διαχείρισης πληθυσμών,η λεηλεσία της φύσης, αποτελούν αδιαίρετες εκφάνσεις του καπιταλιστικού συστήματος που για να επιβιώσει χρειάζεται να πειθαρχεί, να τρομοκρατεί, να επεκτείνεται και να περιφρουρεί κάθε πτυχή της κοινωνικής μας ζωής, αποδεικνύει ότι η βαρβαρότητα του συστήματος δεν οφείλεται σε διαφθορά ή κακούς διαχειριστές της εξουσίας, αλλά στην ίδια τη λειτουργία ενός συστήματος που ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή και την κερδοφορία.

 Τα παραδείγματα βαρβαρότητας είναι αμέτρητα για να θεωρήσουμε πως η συγκάλυψη του εγκληματος των Τεμπων, τα “σκάνδαλα” που κάθε λίγο αποκαλύπτονται, η εμπλοκή σε πολεμικά μέτωπα με την ενεργή στήριξη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων και οι χιλιάδες δολοφονίες μεταναστριών στα κάτεργα, στα σύνορα και στο Αιγαίο είναι εξαιρέσεις. Το ελληνικό κράτος συγκροτείται γύρω από την εκμετάλλευση και την εξόντωση ανθρώπων της τάξης μας, αποδεικνύοντας πως οι ζωές μας έχουν αξία μόνο ως πηγές παραγωγικότητας και κερδοφορίας. Ωστόσο,ο αγώνας των συγγενών των θυμάτων τα τελευταία δύο χρόνια είναι αδιάληπτος παρά την προσπάθεια φίμωσης τους και ατίμωσης των νεκρών τους. Από τις 14 Σεπτέμβρη ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του θύματος των Τεμπών Ντένις, κάνει απεργία πείνας μετά την άρνηση εκταφής και εξέτασης της σωρού του γιου του, με αίτημα την έρευνα των πραγματικών αιτιών θανάτου του.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα είναι επιτακτικής σημασίας να δούμε τους αγώνες ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών, της αλληλεγγύης στους/στις συγγενείς των θυμώτων,τον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό και τους/τις μετανάστ(ρι)ες ως ενιαίο σκοπό, ως κομμάτια της ταξικής πάλης. Μόνη επιλογή η ταξική συνείδηση και συγκρότηση ενάντια στον κρατικό-καπιταλιστικό μηχανισμό που σπέρνει θάνατο. Να σταθούμε η μία δίπλα στην άλλη, να οργανωθούμε, να αντισταθούμε. 

ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ, ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΙΣ ΡΑΓΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΚΡΣΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Λάρισα, Σάββατο 27/9, 12:00 μμ (Κεντρική πλατεία, Δικαστικό)

Στις 28/2 του 2023, διαπράχθηκε το κρατικό- καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, στο οποίο σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι, με τη σύγκρουση επιβατικού τρένου και τρένου της Hellenic Train. Τη δολοφονία τους ακολούθησε η άμεση προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος με κάθε μέσο από το ελληνικό κράτος με σκοπό να προστατευτεί από την κοινωνική οργή που ξέσπασε εκείνο το διάστημα και την απόκρυψη της χρόνιας υποβάθμισης των σιδηρορδρομικών υποδομών παρά τις προειδοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργάνων του σιδηροδρόμου. Ωστόσο το γεγονός αυτό δεν αποτελεί ατύχημα, αλλά ένα “υπολογισμένο ρίσκο” ακολουθώντας τη λογική του κέρδους, καθιστώντας το έγκλημα στα Τέμπη προμελετημένο. Δεν διαφέρει από τα χιλιάδες άλλα εγκλήματα αντιπρολεταριακής φύσης που διαπράττονται, ανάμεσα στα οποία είναι οι εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες κάθε χρόνο, ο πόλεμος εναντίον των μεταναστών και η γενικότερη εξαθλίωση της πολυεθνικής εργατικής τάξης, που βάλλεται από το καπιταλιστικό σύστημα για την αναπαραγωγή του. Πρόκειται για τη φύση της καπιταλιστικής μηχανής που λίγους μήνες μετά τα Τέμπη, δολοφόνησε 600 μετανάστ(ρι)ες στα ανοιχτά της Πύλου στο όνομα της ασφάλειας.

1 χρόνο μετά το έγκλημα στα Τέμπη, τα νέα στοιχεία που ήρθαν στη επιφάνεια αναζωπύρωσαν την κοινωνική οργή, κινητοποιώντας εκατομμύρια κόσμου που κατέκλυσαν τους δρόμους κάθε πόλης, αμφισβητώντας έτσι το κρατικό αφήγημα του εθνικού πένθους και της ενότητας καταπιεστών και καταπιεσμένων. Η κατανόηση πως η κρατική βία, η ταξική εκμετάλλευση, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, οι ρατσιστικές πολιτικές διαχείρισης πληθυσμών,η λεηλεσία της φύσης, αποτελούν αδιαίρετες εκφάνσεις του καπιταλιστικού συστήματος που για να επιβιώσει χρειάζεται να πειθαρχεί, να τρομοκρατεί, να επεκτείνεται και να περιφρουρεί κάθε πτυχή της κοινωνικής μας ζωής, αποδεικνύει ότι η βαρβαρότητα του συστήματος δεν οφείλεται σε διαφθορά ή κακούς διαχειριστές της εξουσίας, αλλά στην ίδια τη λειτουργία ενός συστήματος που ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή και την κερδοφορία.

Τα παραδείγματα βαρβαρότητας είναι αμέτρητα για να θεωρήσουμε πως η συγκάλυψη του εγκληματος των Τεμπων, τα “σκάνδαλα” που κάθε λίγο αποκαλύπτονται, η εμπλοκή σε πολεμικά μέτωπα με την ενεργή στήριξη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων και οι χιλιάδες δολοφονίες μεταναστριών στα κάτεργα, στα σύνορα και στο Αιγαίο είναι εξαιρέσεις. Το ελληνικό κράτος συγκροτείται γύρω από την εκμετάλλευση και την εξόντωση ανθρώπων της τάξης μας, αποδεικνύοντας πως οι ζωές μας έχουν αξία μόνο ως πηγές παραγωγικότητας και κερδοφορίας. Ωστόσο,ο αγώνας των συγγενών των θυμάτων τα τελευταία δύο χρόνια είναι αδιάληπτος παρά την προσπάθεια φίμωσης τους και ατίμωσης των νεκρών τους. Από τις 14 Σεπτέμβρη ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του θύματος των Τεμπών Ντένις, κάνει απεργία πείνας μετά την άρνηση εκταφής και εξέτασης της σωρού του γιου του, με αίτημα την έρευνα των πραγματικών αιτιών θανάτου του.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα είναι επιτακτικής σημασίας να δούμε τους αγώνες ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών, της αλληλεγγύης στους/στις συγγενείς των θυμώτων,τον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό και τους/τις μετανάστ(ρι)ες ως ενιαίο σκοπό, ως κομμάτια της ταξικής πάλης. Μόνη επιλογή η ταξική συνείδηση και συγκρότηση ενάντια στον κρατικό-καπιταλιστικό μηχανισμό που σπέρνει θάνατο. Να σταθούμε η μία δίπλα στην άλλη, να οργανωθούμε, να αντισταθούμε.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό, Τετάρτη 24/9, Άγιας Σοφίας με Εγνατία, 18:00
Στις 15/9 ο στρατός του αποικιοκρατικού κράτους του Ισραήλ ξεκίνησε τη χερσαία επέμβαση στην πόλη της Γάζας, στο πλαίσιο της προσπάθειάς του για πλήρη κατάληψη και συνεχίζοντας τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Το αποικιοκρατικό και γενοκτονικό σχέδιο του κράτους του Ισραήλ συνεχίζει να κοστίζει τις ζωές Παλαιστινίων καθημερινά, βομβαρδίζοντας καταφύγια, τα εναπομείναντα κτήρια και ό,τι υποδομή έχει μείνει, αποκλείοντας την πρόσβαση σε τρόφιμα και προκαλώντας λιμό, εκτελώντας παλαιστίνιους/ρε σε “σημεία διανομής τροφίμων”. Από την άλλη η Παλαιστινιακή Αντίσταση συνεχίζει να στέκεται όρθια απέναντι στον ισραηλινό στρατό και ο Παλαιστινιακός λαός συνεχίζει να αντιστέκεται στα σχέδια εκτοπισμού του.
Τα κράτη της Δύσης, με πρωτοστάτη τις Η.Π.Α., το ελληνικό κράτος και πολλά ακόμα , συνεχίζουν απρόσκοπτα τη στήριξη της γενοκτονίας και του εκτοπισμού που διαπράττει το Ισραήλ. Τεράστια κέρδη από τη γενοκτονία και τη συνολική δράση του Ισραήλ αποκομίζουν και οι πολεμικές βιομηχανίες, είτε μιλάμε για τις εξαγωγές των ισραηλινών εταιρειών (βλέπε Elbit Systems) είτε για τις εισαγωγές όπλων , πολεμικών οχημάτων και αεροπλάνων που πραγματοποιεί το Ισραήλ.
Το ελληνικό κράτος αποτελεί έναν εκ των κυριότερων συμμάχων του, καθώς έχει στενή πολεμική συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ, στο πλαίσιο του πολεμικού άξονα Ελλάδας-Αιγύπτου-Ισραήλ-Κύπρου, αλλά και μέσω της ανταλλαγής πολεμικής τεχνογνωσίας, συστημάτων επιτήρησης και αμυντικών συστημάτων, δηλαδή τεχνολογιών οι οποίες εξασκούνται στα σώματα των Παλαιστινίων. Το ελληνικό κράτος, εξάλλου, όντας από την άλλη πλευρά της Μεσογείου, έχει το δικό του ενεργό ρόλο στην εκμετάλλευση των λαών , κυνηγώντας τους/τις μετανάστες/ριες που ψάχνουν μία καλύτερη ζωή, είτε κάνοντας επαναπροωθήσεις στη θάλασσα είτε φυλακίζοντάς τους εντός της χώρας.
Οφείλουμε με κάθε τρόπο να συμβάλλουμε στο να σταματήσει η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και η συνεργασία του ελληνικού κράτους με το ισραηλινό κράτος.
Αφορμή της σημερινής συγκέντρωσης στέκεται η παρουσία Ισραηλινών οπαδών στην πόλη της Θεσσαλονίκης λόγω του ποδοσφαιρικού αγώνα που δίνει η Μακάμπι στην πόλη. Η κανονικοποίηση της γενοκτονίας περνά μέσα από την ζέστη φιλοξενία Ισραηλινών τουριστών είτε σε διακοπές αναψυχής στα ελληνικά νησιά το καλοκαίρι είτε για αθλητικά, καλλιτεχνικά και άλλα δρώμενα. Το κράτος του Ισραήλ, με τις ευλογίες και την έμπρακτη στήριξη του ελληνικου κράτους, συνεχίζει και αυξάνει την ένταση στην γενοκτονία και το δικό μας χρέος είναι η ανάδειξη του ως τέτοιο ( γενοκτονικο) και η έμπρακτη αλληλεγγύη μας στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό. Από τα υπόγεια της Γάζας και της δυτικής όχθης και τα κατεδαφισμενα σπίτια των Παλαιστινίων οι ιδιοι/ες Παλαιστίνιοι/Ες μας στέλνουν το μήνυμα της αντίστασης και του αδιάλειπτου αγώνα για ζωή και ελευθερία. Εμείς οφείλουμε να το ακούσουμε και να δείξουμε ότι στεκόμαστε στην σωστή πλευρά της ιστορίας.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης