Παρέμβαση της ομάδας, έξω από το κτίριο όπου στεγάζεται το ισπανικό προξενείο, επί της οδόυ της Λεωφόρου Νίκης, την Παρασκευή 7/8.
Στις 30/7, χιλιάδες μετανάστριες επιχειρούν από τον Μαρόκο να περάσουν στην Θέουτα.Μέσα σε περίπου 24 ώρες, εκτιμάται ότι 50.000–60.000 άνθρωποι επιχείρησαν να περάσουν τα σύνορα, κυρίως κολυμπώντας γύρω από τον θαλάσσιο φράχτη ή περνώντας από την παραλία Ταραχάλ. 2 μέρες μετά, οι ισπανικές αρχές ανέφεραν ότι ο επιβεβαιωμένος αριθμός των νεκρών είχε φτάσει τους 72. Οι περισσότεροι έχασαν τη ζωή τους από πνιγμό, ενώ ορισμένοι ποδοπατήθηκαν ή τραυματίστηκαν θανάσιμα κατά τη διάρκεια της μαζικής προσπάθειας διέλευσης. Μέχρι σήμερα, έχουν παραλειφθεί 80 σοροί μεταναστριών για ταυτοποίηση και ταφή, ενώ όλοι οι υπόλοιποι έχουν εξαναγκαστεί σε επιστροφή στο Μαρόκο.
Λίγες ώρες μετά την πολύνεκρη απόπειρα των Μαροκινών να περάσουν τα ισπανικά σύνορα, το ισπανικό κράτος, δια στόματος του πρωθυπουργού και γραμματέα του ισπανικού σοσιαλιστικού εργατικού κόμματος, καταδικάζει απερίφραστα την απόπειρα αυτή, χαρακτηρίζοντας τους μετανάστες “εισβολείς” και την προσπάθεια τους ως “άμεσο κίνδυνο για την χώρα”. Κατ’ επιταγή των πολιτικών της ΕΕ για χαλυβδωμένα και αδιάτρητα σύνορα, μεταξύ των χωρών, παρατηρούμε ότι πέφτουν οι μάσκες και στην περίφημη ισπανική σοσιαλδημοκρατία, η οποία σαν κάθε κρατική οντότητα, δεν διστάζει να σκοτώσει εν ψυχρώ μετανάστριες, να τις κλείσει την πόρτα και να τις οδηγήσει στην εξαθλίωση μέσω της επαναπροώθησης.
Όσο αποτρόπαια και αν είναι η αναγγελία της συγκεκριμένης είδησης και όσο φρικιαστικές και να είναι οι εικόνες που αντικρίσαμε, δεν πέσαμε από τα σύννεφα. Τα μαζικά ναυάγια, οι επαναπροωθήσεις και η γενικότερη απανθρωποποίηση των μεταναστριών είναι βασικά χαρακτηριστικά των κρατών, ειδικά τα τελευταία έτη, και εγγενές στοιχείο του παρόντος σταδίου του καπιταλιστικού συστήματος. Σημαιοφόρος μεταξύ των κρατών σε αυτό τον πόλεμο κατά των μεταναστών αποτελεί το ελληνικό. Ο πόλεμος αυτός δεν είναι ακήρυχτος και σιωπηλός από την πλευρά της εξουσίας. Είναι διακηρυγμένος και διατυμπανισμένος, από κάθε θεσμικό και μη μέσο. Λίγες ώρες, μετά την δολοφονία των μεταναστ(ρι)ών στην Θέουτα, το ακροδεξιό γελοίο υποκείμενο που κατέχει το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου μετανάστευσης και ασύλου, δήλωνε με στόμφο από τα τηλεπαράθυρα πως οι διαδικασίες ασύλου σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα όχι απλά δεν θα λάμβαναν χώρα, αλλά ” θα τους μαζεύαμε και θα τους στέλναμε γρήγορα πίσω”. Φυσικά δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για αυτό, αφού τα χέρια του ελληνικού κράτους είναι ήδη βαμμένα με το αίμα των 600 της Πύλου, των 15 της Χίου, των καθημερινών απωλειών στα κέντρα κράτησης – κολαστήρια των μεταναστών, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων, αυτό της Σιντικής.
Με αφορμή τον θάνατο 80 και πλέον συνανθρώπων μας, προχωρήσαμε σε παρέμβαση με πανό και τρικάκια, μπροστά από την είσοδο του κτιρίου όπου στεγάζονται τα γραφεία του ισπανικού προξενείου, στην Λεωφόρο Νίκης. Είναι σαφές, ότι τα κράτη, σε οποιαδήποτε μορφή και αν εμφανίζονται, μαζί με το κεφάλαιο είναι οι ταξικοί μας αντίπαλοι και δεν μπορούν επ’ουδενί να δώσουν προοπτική στο διεθνές προλεταριάτο και τις καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες. Το μόνο που έχουμε είναι ο ένας την άλλην και η μοναδική λύση είναι η αλληλεγγύη, οι ριζοσπαστικοί αγώνες, η οργάνωση και η αντίσταση σε κάθε επίθεση που δεχόμαστε, από την πιο μικρή έως την πιο μεγάλη. Ο εχθρός δεν είναι άτρωτος και τα παραδείγματα που το αποδεικνύουν αυτό είναι πάμπολλα. Οι αγώνες των μεταναστριών στα κέντρα κράτησης, οι απεργίες και διεκδικήσεις των εργαζομένων σε χώρους εργασίας, οι εξεγέρσεις των κρατουμένων στις φυλακές και όποια άλλη μικρή ή μεγάλη εστία αγώνα ξεπηδά, αποτελούν για εμάς ελπίδα και φάρο που μας δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο που πρέπει να διαβούμε.
Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης.
