ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ “ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ/ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ”, ΣΒΩΛΟΥ ΜΕ ΓΟΥΝΑΡΗ, ΤΡΙΤΗ 17/2, 18:30.
Στις 19/2 συνεχίζεται η δίκη των 4 συντροφιών για την υπόθεση “σύντροφοι/συντρόφισσες”. Στην συγκεκριμένη υπόθεση δικάζονται, βάσει του νόμου 187Α (αντιτρομοκρατικός), 3 σύντροφοι και 1 συντρόφισσα αναρχικοί, με την αστυνομία να έχει ξεπεράσει και τον εαυτό της διωκτικά καθώς έχει εφεύρει ανύπαρκτη οργάνωση για να σχηματίσει δίωξη.
ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ
Η αδιάλλακτη μη θεσμική και αντικρατική πολιτική δεν θα μπορούσε να περνάει απαρατήρητη από τους μηχανισμούς της κυριαρχίας. Στην ελληνική πραγματικότητα χιλιάδες αγωνιστές έχουν διωχθεί ή διώκονται για την πολιτική τους πρακτική ή σκέψη. Από μικρά “πλημμεληματικά” αδικήματα μέχρι τους πολιτικούς κρατούμενος ή τους νεκρούς στον δρόμο του αγώνα, το νήμα είναι το ίδιο. Οι αγώνες διαφορετικοί αλλά συνάμα ενιαίοι και ο εχθρός ξεκάθαρος και κοινός.
Ιστορικά κάθε αγώνας με ανατρεπική προοπτική αντιμετωπίζει σωρεία από κρατικές επιθέσεις. Φυσικά ασπίδα για τους αγωνιστές είναι ο ίδιος τους ο αγώνας, καθώς μόνο στον δρόμο και στην κίνηση μπορούν να στηθούν αναχώματα ενάντια στην κρατική βαρβαρότητα. Το άγρυπνο βλέμα των μηχανισμών του καραδοκεί για να απομονώσει και να χτυπήσει όσο γίνεται σφοδρότερα όσους και όσες τάσσονται εναντίον του και εναντίον του κεφαλαίου.
Στην υπόθεση σύντροφοι/ισσες διώκεται η πιο κοινή υπογραφή του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου που μπορεί να υπογράψει από μια συνωμοτική επίθεση εώς μια συγκέντρωση ή μια απλή διαμαρτυρία. Οπότε η ποινική δίωξη, σήμερα, δεν αφορά μια μικρή ομάδα/ρεύμα επαναστατ(ρι)ών αλλά κάθε τι το οποίο ξεφεύγει από τα ασφυκτικά πλαίσια μιας πολεμικής κρατικής προετοιμασίας, όπου τα όρια νόμιμο-παράνομο είναι πολύ πιο στενά. Αυτά τα ασφυκτικά όρια επιβεβαιώνουν οι διαρκείς παρακολουθήσεις, οι εκκενωσεις, οι εξόντωτικες ποινές, ακόμη και ο νέος σοφρωνιστικός. Μπορεί δηλαδή να ποινικοποιειται ένα ευρύ φάσμα κινήσεων γιατί απειλεί να τινάξει στον αέρα μια εκρηκτική κοινωνική πραγματικότητα, στην οποία οι φτωχοί και οι αποκλεισμένοι γίνονται όλο και πιο αόρατοι.
Στην μακρά περίοδο κινηματικής άμπωτης που βιώνουμε, η καταστολή έχει βρει χρυσή ευκαιρία για να εντείνει περαιτέρω την πολεμική της. Από τις απαγορεύσεις διαδηλώσεων, την ωμή καταστολή του ξύλου, τις σφαίρες στο ψαχνό, μέχρι την “αυστηροποίηση” του ποινικού κώδικα όσον αφορά συνήθεις πρακτικές των κινημάτων, τις συλλήψεις, τα περιοριστικά μέτρα και τις φυλακίσεις. Ποτέ καμία εξουσία δεν λογάριαζε ότι όσο και να χτυπάει με την υπέρμετρη ισχύ που έχει όσους την αμφισβητούν δεν πρόκειται να καταπνίξει την αντίσταση. Δεν το καταννοεί γιατί οι εξουσιαστές μιλάνε την γλώσσα του συμφέροντος. Οι αγωνιζόμενοι μιλάνε την γλώσσα της αλληλεγγύης, όσο μας χτυπάνε τόσο πιο πολύ οφείλουμε να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη.
ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΞΕΠΕΡΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ
Ουκ ολίγες φορές η αστυνομία επιλέγει στοχοποιήσει αγωνιστές και αγωνίστριες, δη αναρχικούς, μην έχοντας να αποδόσει στοιχειοθετημένα απολύτως καμία ενέργεια απο αυτές που έχουν φροντίσει να παρανομομιμοποιήσουν στο ίδιο τους το νομικό σύστημα. Με όχημα την κρατική ασφάλεια και την αντιτρομοκρατική, την κατατεξοχήν ειδική αντιαναρχική και αντεπαναστστική υπηρεσία, και με πρόθυμο όλο το δικαστικό κατεστημένο, στήνουν προφανώς σαθρά κατηγορητία φυσικής και πολιτικής εξόντωσης αγωνιστών θεωρόντας ότι δεν θα χρειαστεί να λογοδοτήσουν πουθενά. Είναι χαρακτηριστική η αλαζονεία της συγκεκριμένης υπηρεσίας που βρίθουν τα παραδέιγματα εξευτελισμού της από το ίδιο το αστικό δικαστήριο, όπου οι κατηγορούμενοι/ες σύντροφοι/σσες αθωώνονται έχοντας εκτίσει ήδη μακρόχρονες ποινές – φυλακίσεις, περιοριστικά μέτρα κλπ-. Πιο πρόσφατα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η αθώωση και η αποφυλάκιση των συντρόφων αναρχικών Βαγγέλη Σταθόπουλου και Χάρη Ματζουρίδη.
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ-ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ
Χωρίς σε τίποτα να σημαίνει ότι υπάρχει μέτρο στην αλληλεγγύη μας και ότι δικαιολογούμε την δίωξη απέναντι σε οποιονδήποτε αγωνιστή, χρήζει ιδιαίτερης επισήμανσης η σαθρότητα του κατηγορητηρίου για τους συγκεκριμένους τέσσερις. Εμείς είμαστε ιστορικά με την επαναστατική προοπτική, με τα κινήματα που σπάνε τα όρια της νομιμότητας και επιτίθενται στο κράτος και στο κεφάλαιο. Υπάρχουμε για να ζήσουμε το ένοπλο προλεταριάτο να καταργεί την εξουσία. Η αστική νομιμότητα όχι μόνο δεν καθορίζει την σκέψη μας αλλά την αντιμαχόμαστε κιόλας. Τα παραπάνω τουναντίων ενισχύουν την ιδαιτερότητα του συγκεκριμένου ζητήματος. Το κράτος διεκδικεί στο κοινωνικό συμβόλαιο, έναν νέο ρόλο, αυτόν της ξεκάθαρης πολιτικής δίωξης χωρίς προσχήματα. Την υπογραφή-ομπρέλα που όλοι και όλες μας λίγο ως πολύ την χρησιμοποιούμε λόγω των συντροφικών σχέσεων που θέλουμε να αναδείξουμε, κυνικά την χρησιμοποιούν για να στήσουν κατηγορητήριο οργάνωσης. Έτσι λοιπόν προέκυψε η τρομοκρατική οργάνωση σύντροφοι-συντρόφισσες, κατηγορόντας τους 4 συντρόφους αρχικά για 57 ενέργειες (από τις εκατοντάδες ίσως) με αυτήν την υπογραφή και μειώνοντάς τις αργότερα σε 3 ενέργειες.
Η δίκη αυτή συνεχίζεται σε μια ιδιαίτερα έντονη κοινωνική συγκυρία. Το κεφάλαιο συνεχίζει μια ολομέτωπη επίθεση στην κοινωνική βάση, η οποία παίρνει ποικίλες και μάλλον τις πιο βάρβαρες μορφές της: δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες, εργατριών σε βιομηχανίες, επιβατών σε τραίνα και η λίστα είναι μακριά. Χέρι χέρι όμως με την εκβάθυνση των επιθέσεων κράτους και κεφαλαίου στα φτωχά και κατώτερα κοινωνικά στρώματα, πάνε και οι κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις και διεκδικήσεις. Οι απεργίες πείνας και οι εξεγέρσεις στα κέντρα κράτησης, οι απεργίες σε χώρους εργασίας ,οι διεκδικήσεις κρατουμένων σε φυλακές, οι συνεχείς διαδηλώσεις για διάφορα ζητήματα ,από την αλληλεγγύη στον αντιστέκομενο παλαιστινιακό λαό μέχρι αυτές για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, τις κρατικές δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών στην Πύλο (2023) και στη Χίο (2026) γνωρίζουμε καλά ότι είναι μεγάλος βραχνάς και τροχοπέδη στα επιθετικά σχέδια της κυριαρχίας σε βάρος μας. Το συμπέρασμα αυτό εύκολα εξάγεται και από την κατασταλτική λαίλαπα που παρατηρείται τελευταία. Διαδηλώσεις χτυπιούνται από την ΕΛ.ΑΣ, απεργοί και συνδικαλιστές κυνηγιούνται μανιωδώς σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, κατηγορίες αναβαθμίζονται και ο νέος ποινικός κώδικας εφαρμόζεται για να συμμορφώσει όσους και όσες αντιστέκονται σε αυτόν τον ζώφο όπου τα κέρδη των καπιταλιστών είναι πάνω από οτιδήποτε, συμπεριλαμβανομένων και των ζωών μας.
Σε αυτό το πλαίσιο δεν αφήνουμε μόνους και μόνες τους συνρόφους και τις συντρόφισσες μας. Στεκόμαστε με αλληλεγγύη και στήριξη σε κάθε διεκδίκηση των καταπιεσμένων, σε όλους τους μικρόυς και μεγάλους ταξικούς αγώνες που λαμβάνουν χώρα.
Στην συγκεκριμένη υπόθεση, επαφίεται σε εμάς το να ανατρέψουμε την δικαστική ομηρία, να εξευτελίσουμε το κράτος, να μην επιτρέψουμε άλλη τέτοια μεθόδευση. Στις 19/2 λοιπόν συνεχίζεται η δίκη των συντροφιών μας, ας δικάσουμε εμείς το κράτος και την καταστολή.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ – ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 4 – ΝΑ “ΑΘΩΩΘΟΥΝ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΛΟΙΑ ΑΥΤΗ ΥΠΟΘΕΣΗ
ΕΝΙΣΧΥΟΥΜΕ ΥΛΙΚΑ- ΗΘΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΚΑ.
Αναρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης.
